1 ย้อนเวลา

“ไม่มีไข้ พระชายาอาจจะคิดมากเรื่องท่านอ๋องก็ได้เพคะ” ซ่งเอ๋อยังคงทำตัวตามปกติ

            ถางเมิ่งหรูนั่งคิดทบทวนอยู่สักพักถึงลุกมาล้างหน้าแปรงฟันแล้วมานั่งให้ซ่งเอ๋อหวีผมให้ โฉมสะคราญนั่งมองเข้าไปในคันฉ่องดูเหมือนว่าใบหน้าของนางจะดูอ่อนเยาว์ลงไม่เหมือนในความฝัน

            “หรือว่าข้าย้อนเวลากลับมากัน...” เพราะในความฝันเหมือนจริงมาก มือเรียวสวยเผลอลูบที่หน้าท้องโดยไม่รู้ตัว

            ซ่งเอ๋อสังเกตเห็นอาการของพระชายาดูไม่เป็นปกติจึงทักขึ้นว่า “พระชายาหิวแล้วหรือเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันยกสำรับจัดเตรียมให้เลย” และนั่นถึงทำให้ถางเมิ่งหรูรู้ตัว นางรีบก้มมองที่หน้าท้องแบนราบก็รู้สึกโล่งอก เพราะถ้าหากนางตั้งครรภ์ขึ้นมาท่านอ๋องก็จะทรงกริ้วไม่ยอมให้เก็บเด็กเอาไว้อย่างแน่นอน

            โฉมสะคราญพยักหน้าลง นางกำนัลจึงรีบไปตั้งสำรับพระกระยาหารเช้าให้ทันที และไม่นานโจ๊กกับผัดสองสามอย่างก็มาอยู่บนโต๊ะ วันนี้ยังคงเหมือนกับทุกวัน ถางเมิ่งหรูใช้ชีวิตอยู่ในตำหนักหลังเล็กอย่างโดดเดี่ยว นางย้ายเข้ามาอยู่จวนจวิ้นอ๋องปีนี้ก็น่าจะเป็นปีที่สามแล้ว

            ระหว่างที่เสวยอาหารเช้า คนของท่านอ๋องก็เดินเข้ามาที่ห้องโถงกลางแจ้งว่า “ท่านอ๋องให้พระชายาเสด็จไปพบที่ห้องทรงพระอักษรพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ทว่ามือเรียวสวยกลับชะงักค้างไปในทันที เพราะเหตุการณ์นี้ดูคุ้นเคยมาก คล้ายกับว่าเคยเกิดขึ้นมาก่อน

            “ข้าเข้าใจแล้ว” แต่ถางเมิ่งหรูไม่ได้แสดงอาการต่อต้าน ถ้าหากนางย้อนเวลาหรือว่ามาเกิดใหม่จริง ชาตินี้จะต้องไม่เหมือนกับชาติที่แล้วโฉมสะคราญครุ่นคิดไม่ตก แต่ก็ยอมลุกขึ้นทั้งที่เพิ่งเสวยอาหารเช้าไปได้ไม่กี่คำ

            ซ่งเอ๋อมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เพราะทุกครั้งที่ท่านอ๋องเรียกพบพระชายาก็มักจะบันดาลโทสะทุกครั้ง

            “เจ้าไม่ต้องตามไปหรอก ไปต้มน้ำแกงให้ข้าเตรียมไว้เถิด” ถางเมิ่งหรูหันไปพูดกับนางกำนัลข้างกาย แม้ไม่รู้ว่าครั้งนี้ท่านอ๋องจะเรียกไปตำหนิเรื่องใด แต่นางก็สัญญากับตนเองไว้แล้ว ถ้าหากไม่ใช่เรื่องจริงก็จะไม่ปิดปากเงียบเหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอดหลายปี

            ขันทีเดินนำหน้าไปยังตำหนักใหญ่ โฉมสะคราญในชุดผ้าไหมสีขาวดูบริสุทธิ์และสูงส่งเดินตามหลังไป นางเหลือบมองไปรอบบริเวณ ทุกอย่างก็ยังเหมือนกับชาติก่อน แต่ทว่ารูปแบบการจัดสวนไม่เหมือนเดิม คิ้วเรียวสวยมุ่นเข้าหากันเดินไปตามทางเดินจนกระทั่งถึงหน้าห้องทรงพระอักษร

            “พระชายามาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีรายงานจวิ้นอ๋อง

            ประตูห้องถึงได้ถูกเปิดออก นัยน์ตาหงส์มองเข้าไปด้านในด้วยความลังเลแต่สุดท้ายก็ยอมเดินเข้าไป ขันทียืนเฝ้าอยู่หน้าห้องไม่ได้เข้าไปด้วยปล่อยให้พระชายาเสด็จเข้าไปตามลำพัง

            “ถวายบังคมท่านอ๋องเพคะ” ถางเมิ่งหรูยอบกายลงไม่ช้าไม่เร็วแต่แสดงออกอย่างสุภาพ นางก้มหน้าเล็กน้อยไม่มองไปที่จวิ้นอ๋องด้วยซ้ำ

            ร่างสูงที่กำลังอ่านตำราอยู่ไม่ได้ละสายตามามองร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าห่างออกไปไม่ไกล แต่ขยับปากพูดขึ้นว่า “วันนี้ในวังจะมีงานเลี้ยง เจ้าก็อย่าลืมเตรียมตัวด้วย”

            ถางเมิ่งหรูมีความรู้สึกว่าท่านอ๋องนั้นไม่ได้ต้องการพูดแต่เพียงเท่านี้ นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “ความจริงเรื่องนี้ท่านอ๋องให้ขันทีมาแจ้งหม่อมฉันก็ได้เพคะ หม่อมฉันจะได้ไม่ต้องลำบากเดินมาที่นี่” คำพูดที่ดูเหมือนกับว่าไม่เต็มใจนัก เผยออกมาให้เห็น สายตาคมจึงตวัดมองสตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้า

            “เจ้าไม่อยากขึ้นมาตำหนักใหญ่มากถึงเพียงนั้นเลย” หานเถิงซีพูดประชดประชัน เขาก็แค่ไม่ได้เห็นหน้านางนานหลายเดือนแล้วก็เท่านั้น

            “ถ้าท่านอ๋องไม่มีอะไรจะตรัสเพิ่มแล้ว หม่อมฉันขอตัวนะเพคะ” ถางเมิ่งหรูหมุนเท้าหันหลังกลับกำลังจะก้าวเดินไปที่ประตูห้อง แต่จวิ้นอ๋องขัดขวางด้วยการกระแทกตำราลงบนโต๊ะทรงพระอักษรจนเกิดเสียงดัง

            “เจ้าบังอาจนักนะ ความผิดของตระกูลถางมีท่วมหัว เจ้าคิดว่าข้าเป็นสหายหรืออย่างไรกัน” พอไม่ได้ดั่งใจหานเถิงซีก็มีอารมณ์เกรี้ยวกราด บุรุษผู้นี้มักหาเรื่องนางอยู่เสมอ เรื่องนี้ถางเมิ่งหรูไม่แปลกใจสักเท่าไรนัก

            “ท่านอ๋องไม่เบื่อบ้างหรือเพคะ ทรงพูดแต่เรื่องความผิดของตระกูลถางของหม่อมฉัน” สตรีโฉมสะคราญหันเสี้ยวหน้าไปมองด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก

หานเถิงซีได้เห็นสีหน้าเอือมระอาของถางเมิ่งหรูเป็นครั้งแรกก็มุ่นคิ้วขึ้น เขารีบลุกออกมาจากโต๊ะทรงพระอักษรเดินตรงเข้ามากระชากหัวไหล่ของพระชายาเพื่อให้หันมาเผชิญหน้ากัน

“ทรงทำอะไรเพคะ” ถางเมิ่งหรูรีบก้าวถอยหลังหนีแต่ก็ไม่พ้น ร้อยวันพันปีจวิ้นอ๋องไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวกันมาก่อน ต่อให้พวกเขาจะปะทะคารมกันมากเพียงใดก็ตาม