บทนำ ชาติก่อน

สายลมแรงพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างรถม้าทำให้ม่านปลิวไสว เสียงคำรามจากท้องฟ้าดังขึ้นเป็นระยะ เม็ดฝนสาดกระเซ็นเข้ามาด้านในไม่หยุดหย่อน ในอ้อมแขนของสตรีโฉมสะคราญที่มีใบหน้าซีดเผือดคล้ายเพิ่งผ่านความเป็นความตายมา มีทารกถูกห่อด้วยผ้าไหมสีทอง เสียงเด็กร้องไม่หยุดหย่อน ทำให้หัวใจของคนอุ้มเต้นระรัวด้วยความวิตกกังวลและหวาดกลัว

            “อุแว้ อุแว้!”

            “ลูกแม่ไม่ต้องกลัว ต่อให้วันนี้พวกเราจะหนีไม่รอด แม่ก็จะพาเจ้าไปจากที่นี่ให้ได้” ถางเมิ่งหรู พระชายาในจวิ้นอ๋องแห่งแคว้นเฉินกอดห่อผ้าที่มีทารกน้อยด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก พระนางอาศัยจังหวะที่เพิ่งคลอดบุตรเสร็จรีบให้คนช่วยพาหนีออกมาจากจวนอ๋อง เพราะถึงอย่างไรท่านอ๋องนั้นก็ไม่เคยสนใจไยดีกันอยู่แล้ว เขาเกลียดตระกูลถางมาก ถ้าหากรู้ว่านางให้กำเนิดบุตรออกมาเป็นเพศหญิง จะต้องหาเรื่องกำจัดพวกนางสองคนแม่ลูกอย่างแน่นอน

            เสียงของทารกน้อยเงียบลงไป มือเรียวสวยปลอบประโลมตบห่อผ้าเป็นจังหวะช่วยขับกล่อมให้หมิงเอ๋อผ่อนคลาย รถม้าแล่นไปในความมืดด้วยความเร็วโดยไม่ได้มีคนติดตามมา ป่านนี้หานเถิงซีน่าจะคงอยู่ในงานเลี้ยง ซึ่งสถานที่ถูกจัดขึ้นในวังหลวง กว่าเขาจะรู้ข่าวพวกนางก็คงหนีออกจากแคว้นเฉินได้แล้วกระมัง

            ระหว่างที่หลับตาลงพักผ่อน รถม้าก็โยกคลอนสั่นไปมา นางกำนัลที่ติดตามมาด้วยเลิกม่านเข้ามารายงาน “แย่แล้วเพคะ ข้างหน้ามีดินโคลนถล่มลงมาจากภูเขา” เมื่อนางกำนัลพูดจบ รถม้าก็ถูกดินโคลนพร้อมน้ำป่าไหลหลากซัดจนแตกออกเป็นสองส่วน

            ช่างอาภัพยิ่งนักชีวิตของทารกน้อยเพิ่งได้มีโอกาสถือกำเนิดขึ้นมาไม่ถึงสองชั่วยาม แต่จำเป็นต้องสิ้นสุดลงในวันนี้

            “พระชายาเพคะ” นางกำนัลกับคนขับรถม้ากระเด็นไปคนละทิศทาง ส่วนถางเมิ่งหรูก็ถูกน้ำป่าพลัดไปอีกทาง ไม่จำเป็นต้องพูดถึงทารกน้อยที่ถูกสายน้ำป่าพรากออกจากอกมารดาไปอย่างรวดเร็ว

            น้ำตาของผู้เป็นมารดาหลั่งรินก่อนที่น้ำจำนวนมากจะพรากชีวิตของพวกนางให้สูญสิ้นไป “ช่างน่าตลกยิ่งนัก! ข้าเพียงแค่อยากหนีให้รอดจากอ๋องไร้ใจผู้นั้น เหตุใดสวรรค์ต้องกลั่นแกล้งกันด้วย...” สิ้นเสียงตะโกนถางเมิ่งหรูก็จมน้ำหายไป ฟ้าคำรามสนั่นไร้ซึ่งความเมตตาปรานี ไม่นานนางก็กลายเป็นร่างไร้วิญญาณ ภายใต้น้ำป่าที่ไหลหลากลงมาจากเขาด้วยความป่าเถื่อน ต่อให้มีเก้าชีวิตก็เกรงว่าจะรักษาเอาไว้ไม่ได้

            คำอธิษฐานจิตสุดท้ายของถางเมิ่งหรูก่อนจากไป ‘หากชาติหน้ามีจริงดั่งพุทธองค์ทรงกล่าวเอาไว้ ข้ากับลูกขอไม่เจอกับอ๋องไร้ใจผู้นั้นอีก’

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่าง ภายใต้ม่านโปร่งบางสีขาวมีโฉมสะคราญผู้หนึ่งกำลังนอนหลับอยู่ ผีเสื้อน้อยบินเล่นเข้ามาในห้องนอนที่กว้างขวาง แล้วท้ายที่สุดก็บินไปเกาะอยู่ที่หน้าผากของคนที่หลับใหลแล้วผลุบหายเข้าไปราวกับมีเวทมนตร์

            “มะ ไม่! ไม่จริง” ร่างบอบบางตะโกนเสียงดัง ตามไรผมของนางนั้นเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ จึงผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว สตรีผู้นี้หอบหายใจถี่รัวคล้ายกับตื่นตกใจจากฝันร้ายอันยาวนาน

            “พระชายาตื่นบรรทมแล้วหรือเพคะ” นางกำนัลกำลังยกอ่างล้างหน้าเข้ามาปรนนิบัติตามปกติ

ถางเมิ่งหรูยกมือขึ้นมาปิดหน้าแล้วก็หลับตาลง เหตุใดนางถึงได้ฝันร้ายเช่นนั้นได้กันนะ ฝันว่าตนเองให้กำเนิดบุตรีทว่ากลับพาบุตรีไปตายบนเขาเพราะถูกน้ำป่าไหลหลากมาไม่ทันได้เตรียมใจ น้ำใสไหลรินออกมาทางหางตาไม่ขาดสาย

            ซ่งเอ๋อเดินเข้ามาดูพระชายาใกล้ ๆ ด้วยความเป็นกังวลใจ

            “พระชายาเป็นอะไรไปหรือเพคะ” นางกำนัลเอ่ยขึ้น

            ถางเมิ่งหรูถึงได้มีสติกลับคืนมา รีบหันไปมองนางกำนัลข้างกายที่ปรนนิบัติรับใช้มาหลายปี “ซ่งเอ๋อ...เจ้ายังไม่ตาย”

            “คะ ใครตายหรือเพคะ...” ซ่งเอ๋อหันรีหันขวางด้วยความตื่นตระหนกทันทีที่ถูกพระชายาถามเช่นนั้น

ถางเมิ่งหรูกะพริบตาเพื่อไล่น้ำตา จากนั้นก็รีบใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำตาออก จากนั้นก็หันมองไปรอบตัวนางก็ยังคงอาศัยอยู่จวนจวิ้นอ๋องในตำหนักเล็กท้ายจวนที่เงียบสงบ ไม่มีใครมารบกวนเหมือนอย่างเคย

“ข้าฝันร้าย ฝันว่าพวกเราจมน้ำ ไม่มีใครรอดเลยสักคนเดียว” ถางเมิ่งหรูไม่กล้าเล่าลงรายละเอียด ซ่งเอ๋อเลยเดินเข้ามาใกล้ ๆ ใช้มือแตะที่หน้าผากของพระชายาเหมือนอย่างที่เคยทำ