Share

ตอนที่2

last update publish date: 2026-11-12 10:52:43

ตอนที่2ย้อนกลับมา

จวนตระกูลลู่

ภายในจวนตระกูลลู่นั้นถูกตกแต่งด้วยผ้ามงคลสีแดงสดอย่างงดงาม สินสอดวางเรียงรายยาวเหยียดจนถึงหน้าจวน เหล่าบรรดาบ่าวไพร่ต่างช่วยกันจัดเตรียมและตกแต่งอย่างคึกคัก

ต่างจากจวนเล็กทางทิศตะวันตกที่เงียบงันทั้งที่ทั้งเรือนนั้นก็ถูกตกแต่งด้วยผ้าสีแดงเช่นกัน

ภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมสดชื่นของดอกไม้นานพรรณนั้นร่างบอบบางหนึ่งนอนอยู่บนเตียงนอนด้วยใบหน้าตึงเครียด หวาดกลัว เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มบนใบหน้างดงามนั้น

ลู่ชิงหว่านสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าตื่นตระหนก ความรู้สึกเจ็บปวดยังคงแล่นไปทั่วกาย มือเรียวเล็กของนางสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นก่อนจะดึงผ้าห่มออกจากร่างกายทันที

ดวงตาคู่สวยที่บัดนี้แดงระเรื่อลดลงจ้องมองไปยังขาทั้งสองของตนเองก่อนจะพลันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อพบว่าเลือดสีแดงสดนั้นไม่มีอยู่จริง

หรือว่านางยังไม่ตายและได้เกิดใหม่อีกครั้ง ความเจ็บปวดใจนั้นยังคงอยู่และเรื่องราวเลวร้ายเหล่านั้นยังคงฝังลึกในใจนาง

ลู่ชิงหว่านยกมือขึ้นกุมหน้าอกเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดใจที่เจ็บจนแทบหายใจไม่ออกทว่าในขณะนั้นเสียงเรียกหนึ่งก็พลันดังขึ้น

“คุณหนู”

ลู่ชิงหว่านหันไปตามเสียงก็พลันเห็นสาวใช้ประจำกายก้าวเข้ามาพร้อมกับถาดอาภรณ์สีสันงดงาม ทุกอย่างช่างดูคุ้นตาและคุ้นเคยยิ่งนัก

หรือ…

นางย้อนกลับมาก่อนวันแต่งงานเพียงแค่วันเดียว และวันนี้นางก็ต้องออกไปเลือกเครื่องประดับที่ร้านเยว่ซานตามคำขอของฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย

ดวงตาคู่สวยนั้นพลันฉายแววกังวลเล็กน้อย มือเรียวเล็กกำแน่นอย่างไม่รู้ตัว

ชาตินี้นางไม่อยากแต่งงานกับคนไร้ใจอย่างเซี่ยจื่อเฉินอีกแล้วทว่าจะทำอย่างไรได้สมรสพระราชทานนั้นไม่อาจยกเลิกได้เลย…

เสี่ยวเถาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นถามเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกและหวาดกลัวของคุณหนูของตนเอง

“คุณหนูท่านฝันร้ายหรือเจ้าคะ”

ลู่ชิงหว่านเพียงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้น

“ใช่ เจ้าไปเตรียมน้ำอุ่นเถิด”

“เจ้าค่ะ”

เสี่ยวเถาตอบพร้อมกับวาวถาดอาภรณ์ลงบนโต๊ะยาวแล้วก้าวเข้าไปหลังฉากกั้นห้องอย่างคล่องแคล่ว

ลู่ชิงหว่านก้าวลงจากเตียงแล้วทอดสายตามองอาภรณ์ตรงหน้านิ่ง ๆ ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวตามหลังสาวใช้ประจำกายไปยังหลังฉากกั้น

เมื่อลู่ชิงหว่านอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์จนเรียบร้อยแล้ว นางก็ก้าวออกจากห้องด้วยท่าทางสงบนิ่งข้างกายนางนั้นมีเสี่ยวเถาสาวใช้ประจำกายคอยติดตามอย่างใกล้ชิด

ลู่ชิงหว่านกวาดสายตามองภายในจวนตระกูลลู่ช้า ๆ ในชาติที่แล้วนั้นเมื่อนางแต่งออกไปแล้วก็ไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลยทว่านางเองก็ไม่ได้อยากกลับมาเลนแม้แต่น้อย

เพราะที่นี่นั้น มีเพียงสิ่งที่เลวร้ายและไม่น่าจดจำอะไรเลยตั้งแต่มารดาของนางสิ้นใจไปทุกอย่างที่ควรเป็นของนางก็ถูกสองแม่ลูกอนุหลินแย่งไปจนหมด

บิดาผู้เย็นชาก็ไม่เคยใส่ใจนางเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าอนุหลินจะใส่ร้ายหรือรังแกนางอย่างไร เขาผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดานั้นก็ทำเฉยเมยไม่เคยใส่ใจ

เบื้องหน้าลานกว้างนั้นลังสินสอดวางเรียงยาวเต็มลานจวน ลู่ชิงหว่านชะงักฝีเท้าเล็กน้อยจ้องมองสินเดิมที่เป็นของตนเองทว่าในชาติที่แล้วนั้นถูกผู้เป็นบิดาแย่งไปให้ลู่ชิงเหมยผู้เป็นบุตรสาวของอนุหลินจนเกือบทั้งหมด

มือเรียวเล็กของลู่ชิงหว่านกำแน่นขึ้นอย่างไม่ยินยอมในชาตินี้นางจะไม่มีทางยินยอมอีกแล้ว

สองร่างบอบบางที่คุ้นตายืนจ้องมองลังสินเดิมที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกาย ในใจพลันเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมหากทั้งหมดนี้จะตกเป็นของลู่ชิงหว่านเพียงผู้เดียว

ลู่ชิงหว่านเพียงปรายตามองสองแม่ลูกอนุนั้นเพียงแวบหนึ่งเท่านั้นก่อนจะเดินผ่านไปโดยไม่ได้ใส่ใจพวกนางแม้แต่น้อย

“ดูสิยังไม่ทันได้เข้าจวนเจิ้นกั๋วโหวก็ชูคอจนมองไม่เห็นพวกเราแล้วสิท่านแม่”

ลู่ชิงเหมยเอ่ยขึ้นพร้อมกับเชิดคางขึ้นอย่างจงใจ น้ำเสียงของนางนั้นเต็มไปด้วยการเหยียดหยามจนเสี่ยวเถาที่เดินตามลู่ชิงหว่านนั้นรู้สึกคับแค้นแทนผู้เป็นนายดวงตาของนางร้อนผ่าวพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อน

“คุณหนู…”

ทว่าคำพูดพวกนี้ลู่ชิงหว่านฟังจนชินเสียแล้วในใจล้วนเย็นชาไปหมดแล้วและเหนื่อยจะตอบโต้พวกนางแล้ว ลู่ชิงหว่านเพียงก้าวเดินต่อไปโดยไม่ใส่ใจคำพูดพวกนั้น

ลู่ชิงเหมยเมื่อเห็นท่าทางสงบนิ่งของลู่ชิงหว่านในใจก็พลันงุนงงและร้อนรนยิ่งนักสีหน้าหยิ่งผยองเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์แล้วหันไปมองมารดาของตนพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ท่านแม่ดูนางสิ”

อนุหลินได้แต่ถอนหายใจแผ่วเบาแล้วเอ่ยขึ้นกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

“อย่าไปใส่ใจนางเลย เราไปคิดวิธีขอแบ่งสินเดิมมากมายเหล่านี้จากบิดาเจ้ากันเถิด”

ลู่ชิงเหมยถอนหายใจอย่างไม่พอใจทว่าสุดท้ายนางก็พลันพยักหน้ารับแล้วก้าวตามผู้เป็นมารดาไปอย่างง่ายดาย ในใจเต็มไปด้วยความริษยา สินเดิมมากมายเหล่านี้จะปล่อยให้ลู่ชิงเหมยขนไปหมดได้อย่างไร

ไม่นานร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก็ก้าวพ้นประตูจวนใหญ่

“คุณหนูเชิญเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงของเสี่ยวเถาดังขึ้นเมื่อทั้งสองก้าวมาหยุดอยู่หน้ารถม้าที่จอดรออยู่หน้าประตูจวน

ลู่ชิงหว่านพยักหน้ารับเล็กน้อยพร้อมก้าวขึ้นรถม้าอย่างระมัดระวังโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้คอยประคองอย่างคล่องแคล่ว

รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านผู้คนมากมายที่กำลังเดินผ่านกันไปมาอย่างคึกคักข้างทางนั้นเต็มไปด้วยร้านค้าแผงลอยที่ตั้งเรียงรายกันจนเต็มสองข้างทาง

เสียงพูดคุยของเหล่าชาวบ้านดังผสานกับเสียงเรียกลูกค้าของเหล่าบรรดาพ่อค้าแม่ค้า

ลู่ชิงหว่านที่นั่งนิ่งอยู่ในรถม้านั้นค่อย ๆ ยกมือขึ้นแล้วเปิดม่านรถม้าออกช้า ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปยังภาพความวุ่นวายด้านนอกอย่างเหม่อลอยทว่าดวงตานางกลับสะดุดเข้ากับภาพหนึ่งจนริมฝีปากบางนั้นเอื้อนเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา

“หยุดก่อน”

สิ้นคำสั่งรถม้าก็พลันหยุดลงทันที

ด้านนอกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายนั้นกลับมีขอทานชราผู้หนึ่งที่กำลังถูกเหล่าขอทานหนุ่มรุมทำร้ายอยู่ทว่าชายชราผู้นั้นกลับไม่โต้ตอบและไม่วิ่งหนีแม้แต่น้อย

เขาใช้ร่างกายของเขาที่ชรามากแล้วคอยปกป้องเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เอาไว้ไม่ยอมให้นางต้องถูกทำร้ายเด็ดขาด

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ใบหน้าของนางแห้งแตกไปตามอากาศหนาวจนแดงระเรื่อ ทั้งตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินทว่าในมือเล็ก ๆ ของนางนั้นกลับโอบกอดซาลาเปาลูกหนึ่งเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ลู่ชิงหว่านจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นชา นางหยิบเอาเงินก้อนหนึ่งจากถุงเงินแล้วยื่นให้เสี่ยวเถาที่ยืนอยู่ข้างรถม้า ในแววตานางสั่นไหวเล็กน้อยริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไม่ใช่ว่าพ่อทุกคนที่จะรักและปกป้องลูกสาว ข้าต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น”

เสี่ยวเถารับเงินก้อนนั้นมาอย่างนอบน้อมก่อนจะก้าวเข้าไปหาชายชราที่ยังคงโอบกอดเด็กหญิงตัวเล็กอยู่ด้วยท่าทางหวาดกลัวและตื่นตระหนก

ลู่ชิงหว่านค่อย ๆ ปล่อยม่านรถม้าลงในใจเต็มไปด้วยความสับสนและวุ่นวายทั้งเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นและเรื่องราวที่แสนเจ็บปวดในชาติที่แล้ว

รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวมุ่งหน้าตรงไปยังร้านเครื่องประดับเยว่ซานที่อยู่อีกไม่ไกล

….

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่8

    ตอนที่8แต่งงานจวนเสนาบดีลู่สายลมอ่อนพัดเข้ามาต้องร่างบอบบางในชุดสีแดงมงคลที่นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้างดงามนั้นถูกแต่งแต้มจนยิ่งดูราวกับดอกไม้แรกแย้มที่เปล่งปลั่งงดงาม“คุณหนูวันนี้ท่านงดงามมากเลยเจ้าค่ะ”เสี่ยวเถาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางก้าวเข้ามาพร้อมผ้าคลุมหน้าสีแดงมงคลในมือ ก่อนจะยกขึ้นคลุมหน้าให้คุณหนูของตนเองอย่างใส่ใจและเคารพลู่ชิงหว่านนั่งนิ่งในใจนั้นกลับวุ่นวายและสับสนเล็กน้อยทว่าสุดท้ายนางก็เอ่ยขึ้น“ไปกันเถิด”กล่าวจบ ลู่ชิงหว่านก็ยื่นมือเรียวยาวออกไปก่อนที่เสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทจะยื่นมือมารับแล้วประคองคุณหนูของตนเองก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างระมัดระวังด้านนอกนั้นขบวนรับเจ้าสาวยาวเหยียดและคึกครืนยิ่งนัก เสี่ยวเถานำทางลู่ชิงหว่านก้าวผ่านลานจวนตรงมายังประตูจวนที่มีเสนาบดีลู่และอนุหลินยืนอยู่เสนาบดีลู่นั้นใบหน้ากลับไม่ได้มีรอยยิ้มแย้มแม้แต่น้อย สีหน้าเขานั้นเรียบเฉยยืนนิ่ง ๆ ต่างจากอนุหลินที่ยิ้มแย้มแสร้งทำเป็นแม่เลี้ยงที่ดูอ่อนโยนยิ่งนักลู่ชิงหว่านหยุดแล้วทำความเคารพผู้เป็นบิดาเสร็จนางก็หันหลังแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่7

    “หลีกไป”ลู่ชิงหว่านเอ่ยขึ้นสั้น ๆ แต่เจียงรั่วหลีกลับไม่ถอย นางยื่นมือมาจับมือของลู่ชิงหว่านไว้แน่นแล้วยัดปิ่นทองนั้นใส่มือของลู่ชิงหว่านอย่างถือวิสาสะทว่าลู่ชิงหว่านจ้องมองใบหน้าที่กำลังแสร้งไร้เดียงสาของเจียงรั่วหลีทำให้นางพลันรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาในทันที นางดึงมือของตนออกอย่างต่อต้านสองร่างบอบบางนั้นกลับกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาอย่างแรงในขณะที่เจียงรั่วหลีได้เปรียบรอยยิ้มร้ายก็พลันปรากฏขึ้นในแววตาของนางก่อนจะออกแรงผลักออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มีสองร่างที่กำลังยื้อยึดกันอยู่นั้นพลันเซถลาล้มลงไปคนละทิศทว่าเซี่ยจื่อเฉินกลับรีบก้าวเข้าไปรับร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีเอาไว้ทันทีตามสัญชาตญาณของตนเองร่างของลู่ชิงหว่านล้มลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง ใบหน้างดงามพลันบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกาย“คุณหนู!”เสียงร้องเรียกอย่างตกใจของเสี่ยวเถาดังขึ้นพร้อมร่างบอบบางของนางที่วิ่งเข้ามาแล้วช่วยประคองคุณหนูของตนเองที่ล้มไปกองกับพื้นอย่างระมัดระวังลู่ชิงหว่านเงยหน้าเล็กน้อย ใบหน้างดงามนั้นยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกายทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับสองร่างที่กำลังโอบกอดกันอยู่

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่6

    ตอนที่5 สิ่งที่นางชอบสายลมยามค่ำพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านที่กำลังก้าวเดินมาตามทางในจวนด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ทว่าในขณะนั้นร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก็พลันปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้านางทว่าเคียงข้างเขานั้นก็ยังคงมีร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีติดตามอย่างใกล้ชิด ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาทว่าลู่ชิงหว่านกลับมองเห็นแววตาของนางที่กำลังเก็บซ่อนความริษยาอยู่ลึก ๆ“ชิงหว่าน ท่านลุงตำหนิเจ้าอีกแล้วหรือ”เซี่ยจื่อเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใส่ใจ สีหน้าของเขานั้นแสดงถึงความใส่ใจและเป็นห่วงเป็นใยนางอย่างชัดเจน ลู่ชิงหว่านทอดมองเขาด้วยแววตาที่สับสนเล็กน้อยเซี่ยจื่อเฉินและนางนั้นเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ และตั้งแต่มารดาของนางสิ้นไปเขาก็คอยดูแลปกป้องนางมาเสมอ เดิมทีในใจนางนั้นก็มีเพียงเขาที่เป็นที่พึ่งพิงทว่าเมื่อใดกัน…มือเรียวเล็กของนางกำแน่นขึ้นใต้แขนเสื้อ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อใดกันที่เขานั้นเปลี่ยนไปและทำลายความรักของนางที่มีให้เขาเพียงเพื่อสตรีที่เพิ่งรู้จักเพียงไม่กี่เดือนนี้ร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก้าวเข้ามาหานางด้วยใบหน้าห่วงใย มือใหญ่ของเขายื่นมากุมมือเรียวเล็กของนางไ

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่5

    ตอนที่5ชาตินี้ข้าไม่ให้จวนเสนาบดีลู่รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาหยุดลงหน้าจวนใหญ่ ลู่ชิงหว่านก้าวลงจากรถม้าโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทช่วยประคองอย่างระมัดระวังสายลมยามค่ำนั้นพัดต้องอาภรณ์ของลู่ชิงหว่านจนผืนผ้าเบาบางพลิ้วไหวไปตามแรงลม ดวงตาคู่สวยของนางยกขึ้นทอดมองตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยโคมไฟ มือเรียวเล็กพลันกำแน่นอยู่ภายในแขนเสื้อร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาในจวนด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าเย็นชานั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เพียงก้าวพ้นลานจวนไม่นานร่างอ้วนท้วนของแม่บ้านจางก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้านางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ได้แสดงถึงความยินดี แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง“คุณหนู นายท่านเรียกท่านเข้าพบเจ้าคะ”น้ำเสียงของแม่บ้านจางดังขึ้นเมื่อลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านางลู่ชิงหว่านหยุดยืนแล้วหันไปจ้องมองแม่บ้านจางนิ่ง ๆ ทว่าในแววตานั้นเย็นเยียบจนคนพูดรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว ในใจพลันรู้สึกกลัวขึ้นมาและรู้สึกว่าวันนี้ลู่ชิงหว่านนั้นดูแปลกไป“คุณหนูเชิญเจ้าค่ะ”แม่บ้านจางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยพร้อมกับค้อมกายให้อย่างนอบน้อมราวกั

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่4

    “แต่เพราะข้าไม่ระวัง… เมื่อครู่… เมื่อครู่ข้าทำมันหัก… ข้าขอโทษ…ขอโทษเจ้าค่ะพี่จื่อเฉิน”กล่าวจบเจียงรั่วหลีก็ค่อย ๆ คลายมือออกเผยให้เห็นปิ่นทองที่ประดับด้วยดอกเหมยนั้นหักออกจากกันเป็นสองท่อนเสียแล้วสีหน้าของเซี่ยจื่อเฉินชะงักเล็กน้อย มือใหญ่ของเขากำแน่น คิ้วเข้มขมวดแน่นอย่างเห็นได้ชัดทว่าเมื่อน้ำเสียงอ่อนหวานของเจียงรั่วหลีดังขึ้นใจของเขาก็พลันอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว“พี่จื่อเฉินเป็นความผิดของข้าเอง… ข้าขอโทษ…”น้ำเสียงของนางสั่นปนเปกับเสียงสะอื้นจนน่าสงสารยิ่งนัก ใบหน้าอ่อนไร้เดียงสานั้นก้มลงเล็กน้อยอย่างสำนึกผิด หยดน้ำตาร่วงหล่นราวกับไข่มุกแววตาของเซี่ยจื่อเฉินสั่นไหวเล็กน้อย ริมฝีปากหยักได้รูปนั้นเม้มเล็กน้อยอย่างลังเลก่อนจะเอ่ยขึ้นปลอบโยนด้วยน้ำเสียงใส่ใจ“ไม่เป็นไรรั่วรั่วเจ้าอย่าร้องเลยนะ”เซี่ยจื่อเฉินยกมือขึ้นกุมมือเล็กที่กำลังสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นของเจียงรั่วหลีอย่างปลอบใจแล้วหันหน้าไปมองลู่ชิงหว่านที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทันทีที่เซี่ยจื่อเฉินหันมา ใบหน้าของเขาก็พลันทำให้ลู่ชิงหว่านหวนนึกถึงเรื่องราวที่แสนเจ็บปวดของชาติที่แล้ว เขาที่เป็นคู่หมั้นของนางแต่กลับมีใจให้ญาติผู้น้

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่3

    ตอนที่ 3 ของแทนใจรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนที่มาหยุดอยู่หน้าร้านเครื่องประดับเยว่ซาน ลู่ชิงหว่านที่นั่งนิ่งอยู่ด้านในลุกขึ้นแล้วก้าวลงจากรถม้าโดยมีสาวใช้ประจำกายคอยประคองช่วยอย่างระมัดระวังสายลมหนาวพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านจนอาภรณ์สีฟ้าอ่อนนั้นพลิ้วไหวไปตามแรงลมเบา ๆ มองแล้วงดงามราวภาพวาด“คุณหนูลู่เชิญทางนี้เจ้าคะ”น้ำเสียงของสตรีสูงวัยผู้ดูแลร้านดังขึ้นพร้อมเดินนำทางลู่ชิงหว่านด้วยท่าทางนอบน้อมและสุภาพลู่ชิงหว่านก้าวตามนางไปโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้ประจำกายก้าวตามอยู่ด้านหลังอย่างใกล้ชิดไม่นานลู่ชิงหว่านก็ก้าวเดินมาถึงด้านในของร้านที่มีถาดเครื่องประดับวางเรียงรายอยมากมายราวกับถูกยกขึ้นมารอการมาของนางโดยเฉพาะร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเครื่องประดับเหล่านั้นด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ดวงตาคู่สวยจดจ้องเครื่องประดับเหล่านั้นทีละชิ้นทว่าในแววตากลับว่างเปล่าไม่ได้ตื่นเต้นดีใจแม้แต่น้อยเพราะนางนั้นก็เคยเลือกมาแล้ว ลู่ชิงหว่านยกมือขึ้นแล้ววางปลายนิ้วเรียวยาวลงบนปิ่นเงินรูปดอกเหมยสีแดงอย่างแผ่วเบาในขณะนั้นเสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้น“พี่สะใภ้”น้ำเสียงสดใสของเจียงรั่วหลีดังขึ้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status