LOGINตอนที่5ชาตินี้ข้าไม่ให้
จวนเสนาบดีลู่ รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาหยุดลงหน้าจวนใหญ่ ลู่ชิงหว่านก้าวลงจากรถม้าโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทช่วยประคองอย่างระมัดระวัง สายลมยามค่ำนั้นพัดต้องอาภรณ์ของลู่ชิงหว่านจนผืนผ้าเบาบางพลิ้วไหวไปตามแรงลม ดวงตาคู่สวยของนางยกขึ้นทอดมองตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยโคมไฟ มือเรียวเล็กพลันกำแน่นอยู่ภายในแขนเสื้อ ร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาในจวนด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าเย็นชานั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เพียงก้าวพ้นลานจวนไม่นานร่างอ้วนท้วนของแม่บ้านจางก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้านางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ได้แสดงถึงความยินดี แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง “คุณหนู นายท่านเรียกท่านเข้าพบเจ้าคะ” น้ำเสียงของแม่บ้านจางดังขึ้นเมื่อลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านาง ลู่ชิงหว่านหยุดยืนแล้วหันไปจ้องมองแม่บ้านจางนิ่ง ๆ ทว่าในแววตานั้นเย็นเยียบจนคนพูดรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว ในใจพลันรู้สึกกลัวขึ้นมาและรู้สึกว่าวันนี้ลู่ชิงหว่านนั้นดูแปลกไป “คุณหนูเชิญเจ้าค่ะ” แม่บ้านจางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยพร้อมกับค้อมกายให้อย่างนอบน้อมราวกับท่าทีหยิ่งผยองเมื่อครู่นั้นไม่เคยเกิดขึ้น ใบหน้านางนั้นเปลี่ยนไปในทันที ลู่ชิงหว่านไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเพียงเปลี่ยนทิศทางแล้วก้าวตรงไปยังห้องโถงใหญ่นั้นด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ใบหน้างดงามนั้นไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ ภายในห้องโถงใหญ่นั้นสว่างไสวไปด้วยตะเกียง กลางห้องร่างสูงใหญ่ของเสนาบดีลู่นั่งอยู่ตำแหน่งบนด้วยใบหน้าเฉยชา มือใหญ่ของเขานั้นยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างช้า ๆ โดยไม่ได้ใส่ใจเมื่อร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามา แตกต่างจากด้านข้างของเขาที่มีอนุหลินในชุดหรูหราพร้อมด้วยเครื่องประดับที่ล้ำค่า นางเงยหน้าขึ้นมองมาทางลู่ชิงหว่านที่กำลังก้าวเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและอ่อนโยนที่สุดที่แม่เลี้ยงแสนดีคนหนึ่งจะทำได้ ทว่าเคียงข้างนางนั้นลู่ชิงเหมยที่นั่งอยู่กลับถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นมารดาของตนต้องแสร้งยิ้มอ่อนโยนต่อหน้าลู่ชิงหว่าน ลู่ชิงเหมยยกถ้วยชาขึ้นมาจิบเล็กน้อยด้วยท่าทางเย็นชาแล้ววางถ้วยชาเล็กนั้นลงบนโต๊ะอย่างไม่พอใจก่อนจะยกสายตาเย็นชาทอดมองสตรีที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องโถง “ท่านพ่อ” ลู่ชิงหว่านเอ่ยขึ้นพร้อมกับค้อมกายอย่างนอบน้อมเมื่อก้าวมาหยุดอยู่เบื้องหน้าผู้เป็นบิดา เสนาบดีลู่วางถ้วยชาในมือลงแล้วยกสายตาเย็นชาขึ้นมองบุตรสาวตรงหน้าก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “มาก็ดีแล้ว พรุ่งนี้เจ้าจะออกเรือนแล้วเตรียมตัวพร้อมแล้วหรือยัง” เสนาบดีลู่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาคมทอดมองบุตรสาวเบื้องหน้านิ่ง ๆ “เจ้าค่ะ ทุกอย่างข้าเตรียมพร้อมแล้ว” ลู่ชิงหว่านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แล้วพลันหันไปมองมือใหญ่ของผู้เป็นบิดาที่ยังคงจับถ้วยชาใบเล็กนั้นแล้วหมุนวนอยู่เล็กน้อยแสดงถึงความลังเล ทว่าเขาคงกำลังครุ่นคิดหาทางมากกว่า นางสำหรับเขาแล้วนั้นก็ไม่ได้สำคัญอะไร “อืมดี สินเดิมของเจ้าส่วนหนึ่งข้าแบ่งให้พี่สาวเอาไว้ อีกไม่กี่วันนางก็จะเข้าวังเพื่อคัดเลือกสนมจะได้ไม่ขายหน้า” เสนาบดีลู่กล่าวจบ เขาก็จ้องมองลู่ชิงหว่านนิ่งด้วยสายตาเย็นชาและรอคำตอบ ลู่ชิงหว่านที่ยืนนิ่งนั้นพลันกำมือแน่นอยู่ภายในแขนเสื้อ ดวงตาคู่สวยนั้นฉายแววไม่พอใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง นางยกสายตาขึ้นสบตากับผู้เป็นบิดาอย่างไม่ปิดบังพร้อมเอ่ยขึ้น “สินเดิมของข้า ล้วนเป็นท่านแม่ที่ให้มา นางเองก็มีแม่เหตุใดต้องแบ่งของข้าให้นางด้วย ข้าไม่ยินยอมเจ้าค่ะ” คำพูดนิ่ง ๆ ของลู่ชิงหว่านนั้นทำให้สีหน้าเย็นชาของเสนาบดีลู่แปรเปลี่ยนเป็นมืดมนลงในทันที คิ้วของเขาขมวดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเคือง มือใหญ่ของเขากำแน่นด้วยความด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองใจก่อนจะเค้นเสียงออกมา “เจ้าคิดจะขัดคำสั่งข้าหรือ” เสนาบดีลู่กล่าวขึ้นพร้อมจ้องเขม็งไปยังบุตรสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ลู่ชิงหว่านไม่ได้เอ่ยคำใดนางเพียงคุกเข่าลงแล้วเงยหน้าเผชิญหน้ากับผู้เป็นบิดาโดยไม่หลบเลี่ยง “สินเดิมของข้าล้วนเป็นท่านแม่ที่จัดแจงให้ ทุกชิ้นได้จดลงในบันชีที่ส่งให้จวนเจิ้นกั๋วโหวอย่างชัดเจน หากหายไปแม้ชิ้นเดียว ท่านพ่อก็เตรียมคำอธิบายแก่จวนเจิ้นกั๋วโหวและท่านตาเถิดเจ้าค่ะ” น้ำเสียงราบเรียบของลู่ชิงหว่านดังขึ้น ดวงตาคู่สวยยกขึ้นมองไปยังผู้เป็นบิดาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใจแต่ใบหน้างดงามนั้นยังคงความสงบนิ่งที่สุด ชาตินี้นางจะไม่ให้ผู้ใดนำสมบัติที่มารดาเหลือไว้ให้ไปได้อีกแล้ว ทุกอย่างควรปของนาง ชาติที่แล้วนั้นนางยังพอมีความคาดหวังจากผู้เป็นบิดาว่าจะมีเยื่อใยให้นางบ้างเล็กน้อย เพื่อเห็นแก่หน้าเขานางจึงยินยอมแบ่งให้ทว่ากลับไม่คิดว่าเขากลับนำไปให้สองแม่ลูกนั้นจนเกือบหมดเหลือเพียงลังเปล่ากับผ้าไหมเก่า ๆ ไม่กี่พับ ทันทีที่ตระกูลเซี่ยเปิดลังนางก็กลายเป็นตัวตลกของคนทั้งเมืองหลวงที่มาร่วมงานแต่ง และบิดาของนางนั้นยังโยนความผิดให้นางรับเพียงผู้เดียวทั้งหมด ทำให้ตระกูลเซี่ยรังเกียจนางและดูถูกนางอย่างเปิดเผย นางต้องทนทุกข์อยู่ในตระกูลเซี่ยเป็นเวลานานเป็นปี แม้แต่เงาของผู้เป็นบิดานางก็ไม่เคยเห็นอีกเลย “บังอาจ!” เสนาบดีลู่ตวาดลั่นพร้อมฝ่ามือใหญ่ที่ทุบลงไปบนโต๊ะจนเสียงดังสนั่นจนสองแม่ลูกอนุที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นั้นพลันสะดุ้งด้วยความตกใจ เสนาบดีลู่ขมวดคิ้วแน่นด้วยความโมโหเขายกมือขึ้นชี้นิ้วไปยังลู่ชิงหว่านอย่างโกรธเคืองพร้อมน้ำเสียงแข็งกร้าว “ดี ดีจริง ๆ ! ยังไม่ทันเข้าจวนเจิ้นกั๋วโหวเจ้าก็กล้าข่มขู่ข้าแล้ว!” เมื่อเห็นเสนาบดีลู่โกรธจนใบหน้ามืดมนอนุหลินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็พลันเอ่ยขึ้น “ชิงหว่านที่พ่อเจ้าพูด เขาก็เพียงหวังดีต่อเจ้า ภายหน้าหากจวนเจิ้นกั๋วโหวกล้ารังแกเจ้าหรือเซี่ยจื่อเฉินกล้ารังแกเจ้า พี่สาวเจ้าที่อยู่ในวังย่อมไม่นิ่งดูดายแน่” ลู่ชิงหว่านเพียงยิ้มบาง นางไม่ได้หันไปมองสองแม่ลูกอยุนั้นเลยแม้แต่น้อยเพียงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “ในภายหน้าท่านตาของข้าก็จะกลับมาจากชายแดนเหนือ เรื่องแบ่งสินเดิมนี้สุดท้ายท่านตาก็ต้องรู้ ท่านพ่อแน่ใจหรือว่าจะแบ่งให้พวกนางสองแม่ลูก” เสนาบดีลู่ที่มีสีหน้ามืดมนพลันหัวเราะเบา ๆ ออกมาอย่างเยียบเย็น มือใหญ่ของเขากำถ้วยชาใบเล็กไว้แน่น ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังบุตรสาวที่อยู่เบื้องหน้า ในใจเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง นางช่างดื้อรั้นและถือดียิ่งนัก แม้จะโกรธเคืองนางมากทว่ากลับทำอะไรไม่ได้ในตอนนี้เลย จริงอย่างที่นางพูด ลำพังจวนเจิ้นกั๋วโหวไม่เท่าไหร่ทว่าหากแม่ทัพหยางสือโจวรู้เข้าละก็คงเกิดเรื่องใหญ่เป็นแน่ เขาถืออำนาจเหนือมาโดยตลอดแม้ในยามนี้หยางเจาเจาภรรยาเอกสิ้นใจแล้ว แต่ตำแหน่งภรรยาเอกนั้นเสนาบดีลู่ก็ไม่กล้ายกให้อนุหลินเพราะเกรงกลัวแม่ทัพหยางสือโจวผู้นี้อยู่ เสนาบดีลู่ถอนหายใจแผ่วเบาแล้วเอ่ยขึ้นอย่างจนใจ “ช่างเถิด ก็เอาตามที่นางต้องการ วันหน้าก็อย่าได้ทำให้ข้าขายหน้าในจวนเจิ้นกั๋วโหว” คำพูดของเสนาบดีลู่นั้นทำให้ลู่ชิงเหมยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจจนอนุหลินต้องส่งสายตาห้ามบุตรสาวเอาไว้ทันที ทว่าในขณะนั้นเสียงฝีเท้าเร่งรีบหนึ่งก็ดังเข้ามาพร้อมกับร่างของสาวใช้ผู้หนึ่ง “นายท่านเจ้าค่ะ เซี่ยซื่อจื่อมารอพบคุณหนูอยู่ที่เรือนรับรองเจ้าค่ะ” สาวใช้ผู้นั้นเอ่ยขึ้นเมื่อก้าวมาหยุดยืนเบื้องหน้าเสนาบดีลู่และอนุหลิน สีหน้าของเสนาบดีลู่นั้นพลันเย็นชาเช่นเดิมก่อนจะพยักหน้าให้เล็กน้อยก่อนสาวใช้ผู้นั้นจะก้าวถอยหลังแล้วเดินออกไปจากห้องโถงอย่างรู้ความ เสนาบดีลู่ยกสายตาเย็นชาทอดมองลู่ชิงหว่านแล้วเอ่ยขึ้นอย่างรำคาญใจ “เจ้าออกไปได้แล้ว” “เจ้าค่ะ” ลู่ชิงหว่านตอบรับก่อนจะย่อกายคารวะอย่างนอบน้อมแล้วหมุนกายก้าวออกไปด้วยท่าทางนิ่ง ๆ …..ตอนที่8แต่งงานจวนเสนาบดีลู่สายลมอ่อนพัดเข้ามาต้องร่างบอบบางในชุดสีแดงมงคลที่นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้างดงามนั้นถูกแต่งแต้มจนยิ่งดูราวกับดอกไม้แรกแย้มที่เปล่งปลั่งงดงาม“คุณหนูวันนี้ท่านงดงามมากเลยเจ้าค่ะ”เสี่ยวเถาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางก้าวเข้ามาพร้อมผ้าคลุมหน้าสีแดงมงคลในมือ ก่อนจะยกขึ้นคลุมหน้าให้คุณหนูของตนเองอย่างใส่ใจและเคารพลู่ชิงหว่านนั่งนิ่งในใจนั้นกลับวุ่นวายและสับสนเล็กน้อยทว่าสุดท้ายนางก็เอ่ยขึ้น“ไปกันเถิด”กล่าวจบ ลู่ชิงหว่านก็ยื่นมือเรียวยาวออกไปก่อนที่เสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทจะยื่นมือมารับแล้วประคองคุณหนูของตนเองก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างระมัดระวังด้านนอกนั้นขบวนรับเจ้าสาวยาวเหยียดและคึกครืนยิ่งนัก เสี่ยวเถานำทางลู่ชิงหว่านก้าวผ่านลานจวนตรงมายังประตูจวนที่มีเสนาบดีลู่และอนุหลินยืนอยู่เสนาบดีลู่นั้นใบหน้ากลับไม่ได้มีรอยยิ้มแย้มแม้แต่น้อย สีหน้าเขานั้นเรียบเฉยยืนนิ่ง ๆ ต่างจากอนุหลินที่ยิ้มแย้มแสร้งทำเป็นแม่เลี้ยงที่ดูอ่อนโยนยิ่งนักลู่ชิงหว่านหยุดแล้วทำความเคารพผู้เป็นบิดาเสร็จนางก็หันหลังแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“
“หลีกไป”ลู่ชิงหว่านเอ่ยขึ้นสั้น ๆ แต่เจียงรั่วหลีกลับไม่ถอย นางยื่นมือมาจับมือของลู่ชิงหว่านไว้แน่นแล้วยัดปิ่นทองนั้นใส่มือของลู่ชิงหว่านอย่างถือวิสาสะทว่าลู่ชิงหว่านจ้องมองใบหน้าที่กำลังแสร้งไร้เดียงสาของเจียงรั่วหลีทำให้นางพลันรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาในทันที นางดึงมือของตนออกอย่างต่อต้านสองร่างบอบบางนั้นกลับกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาอย่างแรงในขณะที่เจียงรั่วหลีได้เปรียบรอยยิ้มร้ายก็พลันปรากฏขึ้นในแววตาของนางก่อนจะออกแรงผลักออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มีสองร่างที่กำลังยื้อยึดกันอยู่นั้นพลันเซถลาล้มลงไปคนละทิศทว่าเซี่ยจื่อเฉินกลับรีบก้าวเข้าไปรับร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีเอาไว้ทันทีตามสัญชาตญาณของตนเองร่างของลู่ชิงหว่านล้มลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง ใบหน้างดงามพลันบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกาย“คุณหนู!”เสียงร้องเรียกอย่างตกใจของเสี่ยวเถาดังขึ้นพร้อมร่างบอบบางของนางที่วิ่งเข้ามาแล้วช่วยประคองคุณหนูของตนเองที่ล้มไปกองกับพื้นอย่างระมัดระวังลู่ชิงหว่านเงยหน้าเล็กน้อย ใบหน้างดงามนั้นยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกายทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับสองร่างที่กำลังโอบกอดกันอยู่
ตอนที่5 สิ่งที่นางชอบสายลมยามค่ำพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านที่กำลังก้าวเดินมาตามทางในจวนด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ทว่าในขณะนั้นร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก็พลันปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้านางทว่าเคียงข้างเขานั้นก็ยังคงมีร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีติดตามอย่างใกล้ชิด ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาทว่าลู่ชิงหว่านกลับมองเห็นแววตาของนางที่กำลังเก็บซ่อนความริษยาอยู่ลึก ๆ“ชิงหว่าน ท่านลุงตำหนิเจ้าอีกแล้วหรือ”เซี่ยจื่อเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใส่ใจ สีหน้าของเขานั้นแสดงถึงความใส่ใจและเป็นห่วงเป็นใยนางอย่างชัดเจน ลู่ชิงหว่านทอดมองเขาด้วยแววตาที่สับสนเล็กน้อยเซี่ยจื่อเฉินและนางนั้นเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ และตั้งแต่มารดาของนางสิ้นไปเขาก็คอยดูแลปกป้องนางมาเสมอ เดิมทีในใจนางนั้นก็มีเพียงเขาที่เป็นที่พึ่งพิงทว่าเมื่อใดกัน…มือเรียวเล็กของนางกำแน่นขึ้นใต้แขนเสื้อ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อใดกันที่เขานั้นเปลี่ยนไปและทำลายความรักของนางที่มีให้เขาเพียงเพื่อสตรีที่เพิ่งรู้จักเพียงไม่กี่เดือนนี้ร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก้าวเข้ามาหานางด้วยใบหน้าห่วงใย มือใหญ่ของเขายื่นมากุมมือเรียวเล็กของนางไ
ตอนที่5ชาตินี้ข้าไม่ให้จวนเสนาบดีลู่รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาหยุดลงหน้าจวนใหญ่ ลู่ชิงหว่านก้าวลงจากรถม้าโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทช่วยประคองอย่างระมัดระวังสายลมยามค่ำนั้นพัดต้องอาภรณ์ของลู่ชิงหว่านจนผืนผ้าเบาบางพลิ้วไหวไปตามแรงลม ดวงตาคู่สวยของนางยกขึ้นทอดมองตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยโคมไฟ มือเรียวเล็กพลันกำแน่นอยู่ภายในแขนเสื้อร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาในจวนด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าเย็นชานั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เพียงก้าวพ้นลานจวนไม่นานร่างอ้วนท้วนของแม่บ้านจางก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้านางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ได้แสดงถึงความยินดี แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง“คุณหนู นายท่านเรียกท่านเข้าพบเจ้าคะ”น้ำเสียงของแม่บ้านจางดังขึ้นเมื่อลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านางลู่ชิงหว่านหยุดยืนแล้วหันไปจ้องมองแม่บ้านจางนิ่ง ๆ ทว่าในแววตานั้นเย็นเยียบจนคนพูดรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว ในใจพลันรู้สึกกลัวขึ้นมาและรู้สึกว่าวันนี้ลู่ชิงหว่านนั้นดูแปลกไป“คุณหนูเชิญเจ้าค่ะ”แม่บ้านจางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยพร้อมกับค้อมกายให้อย่างนอบน้อมราวกั
“แต่เพราะข้าไม่ระวัง… เมื่อครู่… เมื่อครู่ข้าทำมันหัก… ข้าขอโทษ…ขอโทษเจ้าค่ะพี่จื่อเฉิน”กล่าวจบเจียงรั่วหลีก็ค่อย ๆ คลายมือออกเผยให้เห็นปิ่นทองที่ประดับด้วยดอกเหมยนั้นหักออกจากกันเป็นสองท่อนเสียแล้วสีหน้าของเซี่ยจื่อเฉินชะงักเล็กน้อย มือใหญ่ของเขากำแน่น คิ้วเข้มขมวดแน่นอย่างเห็นได้ชัดทว่าเมื่อน้ำเสียงอ่อนหวานของเจียงรั่วหลีดังขึ้นใจของเขาก็พลันอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว“พี่จื่อเฉินเป็นความผิดของข้าเอง… ข้าขอโทษ…”น้ำเสียงของนางสั่นปนเปกับเสียงสะอื้นจนน่าสงสารยิ่งนัก ใบหน้าอ่อนไร้เดียงสานั้นก้มลงเล็กน้อยอย่างสำนึกผิด หยดน้ำตาร่วงหล่นราวกับไข่มุกแววตาของเซี่ยจื่อเฉินสั่นไหวเล็กน้อย ริมฝีปากหยักได้รูปนั้นเม้มเล็กน้อยอย่างลังเลก่อนจะเอ่ยขึ้นปลอบโยนด้วยน้ำเสียงใส่ใจ“ไม่เป็นไรรั่วรั่วเจ้าอย่าร้องเลยนะ”เซี่ยจื่อเฉินยกมือขึ้นกุมมือเล็กที่กำลังสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นของเจียงรั่วหลีอย่างปลอบใจแล้วหันหน้าไปมองลู่ชิงหว่านที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทันทีที่เซี่ยจื่อเฉินหันมา ใบหน้าของเขาก็พลันทำให้ลู่ชิงหว่านหวนนึกถึงเรื่องราวที่แสนเจ็บปวดของชาติที่แล้ว เขาที่เป็นคู่หมั้นของนางแต่กลับมีใจให้ญาติผู้น้
ตอนที่ 3 ของแทนใจรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนที่มาหยุดอยู่หน้าร้านเครื่องประดับเยว่ซาน ลู่ชิงหว่านที่นั่งนิ่งอยู่ด้านในลุกขึ้นแล้วก้าวลงจากรถม้าโดยมีสาวใช้ประจำกายคอยประคองช่วยอย่างระมัดระวังสายลมหนาวพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านจนอาภรณ์สีฟ้าอ่อนนั้นพลิ้วไหวไปตามแรงลมเบา ๆ มองแล้วงดงามราวภาพวาด“คุณหนูลู่เชิญทางนี้เจ้าคะ”น้ำเสียงของสตรีสูงวัยผู้ดูแลร้านดังขึ้นพร้อมเดินนำทางลู่ชิงหว่านด้วยท่าทางนอบน้อมและสุภาพลู่ชิงหว่านก้าวตามนางไปโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้ประจำกายก้าวตามอยู่ด้านหลังอย่างใกล้ชิดไม่นานลู่ชิงหว่านก็ก้าวเดินมาถึงด้านในของร้านที่มีถาดเครื่องประดับวางเรียงรายอยมากมายราวกับถูกยกขึ้นมารอการมาของนางโดยเฉพาะร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเครื่องประดับเหล่านั้นด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ดวงตาคู่สวยจดจ้องเครื่องประดับเหล่านั้นทีละชิ้นทว่าในแววตากลับว่างเปล่าไม่ได้ตื่นเต้นดีใจแม้แต่น้อยเพราะนางนั้นก็เคยเลือกมาแล้ว ลู่ชิงหว่านยกมือขึ้นแล้ววางปลายนิ้วเรียวยาวลงบนปิ่นเงินรูปดอกเหมยสีแดงอย่างแผ่วเบาในขณะนั้นเสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้น“พี่สะใภ้”น้ำเสียงสดใสของเจียงรั่วหลีดังขึ้







