Share

ตอนที่6

last update publish date: 2026-11-16 21:19:03

ตอนที่5 สิ่งที่นางชอบ

สายลมยามค่ำพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านที่กำลังก้าวเดินมาตามทางในจวนด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ทว่าในขณะนั้นร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก็พลันปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้านาง

ทว่าเคียงข้างเขานั้นก็ยังคงมีร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีติดตามอย่างใกล้ชิด ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาทว่าลู่ชิงหว่านกลับมองเห็นแววตาของนางที่กำลังเก็บซ่อนความริษยาอยู่ลึก ๆ

“ชิงหว่าน ท่านลุงตำหนิเจ้าอีกแล้วหรือ”

เซี่ยจื่อเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใส่ใจ สีหน้าของเขานั้นแสดงถึงความใส่ใจและเป็นห่วงเป็นใยนางอย่างชัดเจน ลู่ชิงหว่านทอดมองเขาด้วยแววตาที่สับสนเล็กน้อย

เซี่ยจื่อเฉินและนางนั้นเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ และตั้งแต่มารดาของนางสิ้นไปเขาก็คอยดูแลปกป้องนางมาเสมอ เดิมทีในใจนางนั้นก็มีเพียงเขาที่เป็นที่พึ่งพิง

ทว่าเมื่อใดกัน…

มือเรียวเล็กของนางกำแน่นขึ้นใต้แขนเสื้อ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย

เมื่อใดกันที่เขานั้นเปลี่ยนไปและทำลายความรักของนางที่มีให้เขาเพียงเพื่อสตรีที่เพิ่งรู้จักเพียงไม่กี่เดือนนี้

ร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก้าวเข้ามาหานางด้วยใบหน้าห่วงใย มือใหญ่ของเขายื่นมากุมมือเรียวเล็กของนางไว้อย่างใส่ใจแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ชิงหว่าน ข้าผิดไปแล้ว เจ้าอย่าโกรธเลยนะ ปิ่นทองของเจ้าข้าสั่งให้ช่างฝีมือดีทำขึ้นมาใหม่แล้ว เจ้าต้องชอบแน่”

ลู่ชิงหว่านเงยหน้าเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยยกขึ้นสบตากับสายตาคมของเขาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความคาดหวังในเวลาเดียวกัน

สายตาที่ห่วงใยนี้ทำให้นางต้องถูกหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางเองก็ช่างโง่งมเชื่อสนิทใจว่าเขานั้นรักนางจริง ๆ จนยอมตามใจและเชื่อใจเขา

แต่ในชาตินี้หัวใจของนางกลับสงบนิ่งเมื่อเห็นสายตานี้ ไม่รู้สึกใด ๆ อีก และไม่อยากจะพูดคุยอะไรกับเขาอีก

ลู่ชิงหว่านไม่ได้เอ่ยคำใด เพียงก้มลงหลบสายตานั้นพร้อมกับดึงมือของตนเองออกจากมือของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วย่อกายทำความเคารพอย่างเฉยชา

“ขอบคุณเซี่ยซื่อจื่อ แต่ข้าไม่ได้ต้องการท่านนำกลับไปเถิด”

ลู่ชิงหว่านพูดขึ้นนิ่ง ๆ โดยไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ เพียงรู้สึกอยากก้าวออกไปจากตรงนี้เท่านั้น

เซี่ยจื่อเฉินพลันขมวดคิ้วเล็กน้อย มือใหญ่ของเขากำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ท่าทางเย็นชาของนางนั้นกลับทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดในใจขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม

“ชิงหว่าน…”

เซี่ยจื่อเฉินเอ่ยขึ้นพร้อมกับขยับเข้ามาหานางอีกหนึ่งก้าวทว่าร่างบอบบางนั้นกลับถอยหลังในทันทีจนร่างสูงโปร่งนั้นชะงักเล็กน้อย ใบหน้าคมนั้นพลันขมวดแน่นอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ลู่ชิงหว่าน นางคือลู่ชิงหว่านของเขาจริง ๆ หรือไม่เหตุใดวันนี้นางถึงได้มีท่าทีเย็นชากับเขาเช่นนี้ ปกตินางนั้นว่าง่ายและใจกว้างเข้าใจเหตุและผลเสมอ เพียงเขาอธิบายเล็กน้อย นางก็ยอมรับฟังอย่างง่ายดาย

แล้วเหตุใดวันนี้นางถึงได้เปลี่ยนไปราวไม่ใช่คนเดิมเช่นนี้…

“พี่สะใภ้ ข้ากับพี่จื่อเฉินตั้งใจไปหาช่างฝีมือดีที่สุดในเมืองหลวงนี้และให้เขาทำขึ้นมาใหม่งดงามมากกว่าอันเดิมเสียอีก ท่านลองดูเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงอ่อนหวานของเจียงรั่วหลีดังขึ้นพร้อมกับร่างบอบบางในอาภรณ์สีชมพูอ่อนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เคียงข้างเซี่ยจื่อเฉินอย่างใกล้ชิด นางหันไปส่งยิ้มหวานให้เซี่ยจื่อเฉินราวกับเป็นคู่รักโดยไม่ได้ใส่ใจสายตาของคนรอบข้างแม้แต่น้อย

มือเรียวเล็กของเจียงรั่วหลีนั้นยกขึ้นเล็กพร้อมกับปิ่นทองชิ้นหนึ่งที่อยู่ในมือของนาง

ลู่ชิงหว่านไม่ได้สนใจภาพคู่รักตรงหน้าเพียงทอดสายตามองปิ่นทองในมือของเจียงรั่วหลีนิ่ง ๆ ปิ่นทองชิ้นนั้นทำออกมาได้งดงามยิ่งนักทว่ากลับมีทับทิมประดับอยู่สามเม็ด

เจียงรั่วหลีหันสายตาไปมองลู่ชิงหว่านพร้อมกับเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นอย่างภูมิใจ

“ข้าเพียงคิดว่าหากมีทับทิมประดับอยู่พี่สะใภ้ต้องชอบเป็นแน่ ข้าเองก็ชอบทับทิมมากเช่นกัน พี่จื่อเฉินให้ช่างใส่เพิ่มเข้าไปเจ้าค่ะ”

กล่าวจบเจียงรั่วหลีก็หันไปส่งสายตาหวานให้เซี่ยจื่อเฉินอีกครั้งแล้วยิ้มอย่างภูมิใจ ใบหน้าอ่อนโยนนั้นเต็มไปด้วยความพึงพอใจจนไม่อาจปิดบังความรู้สึกชนะในใจนางได้เลย

ลู่ชิงหว่านทอดสายตามองทั้งสองแล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบ

“ท่านเซี่ยซื่อจื่อช่างมีน้ำใจ ทำตามแบบที่ญาติผู้น้องชอบ เช่นนั้นก็ควรยกให้นาง ข้าไม่ชอบทับทิม”

กล่าวจบลู่ชิงหว่านก็ก้าวออกไปหนึ่งก้าวหมายจะออกไปจากตรงนี้ทว่าร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีกลับก้าวเข้ามาขวางทางนางไว้ แล้วยื่นปิ่นในมือให้แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“พี่สะใภ้ท่านก็อย่าได้โกรธพี่จื่อเฉินอีกเลยเจ้าค่ะ พี่จื่อเฉินเขาตั้งใจทำมาให้ท่านจริง ๆ ”

เจียงรั่วหลียิ้มแย้มอย่างหวังดี ทว่าสายตาที่ดูใสซื่อนั้นกลับมีแววริษยาวูบผ่านไปชั่วครู่จนแทบไม่มีคนสังเกตได้แต่กลับชัดเจนในดวงตาของลู่ชิงหว่านที่กำลังจ้องมองนางอยู่

“หลีกไป”

ลู่ชิงหว่านเอ่ยขึ้นสั้น ๆ แต่เจียงรั่วหลีกลับไม่ถอย นางยื่นมือมาจับมือของลู่ชิงหว่านไว้แน่นแล้วยัดปิ่นทองนั้นใส่มือของลู่ชิงหว่านอย่างถือวิสาสะ

…

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่8

    ตอนที่8แต่งงานจวนเสนาบดีลู่สายลมอ่อนพัดเข้ามาต้องร่างบอบบางในชุดสีแดงมงคลที่นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้างดงามนั้นถูกแต่งแต้มจนยิ่งดูราวกับดอกไม้แรกแย้มที่เปล่งปลั่งงดงาม“คุณหนูวันนี้ท่านงดงามมากเลยเจ้าค่ะ”เสี่ยวเถาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางก้าวเข้ามาพร้อมผ้าคลุมหน้าสีแดงมงคลในมือ ก่อนจะยกขึ้นคลุมหน้าให้คุณหนูของตนเองอย่างใส่ใจและเคารพลู่ชิงหว่านนั่งนิ่งในใจนั้นกลับวุ่นวายและสับสนเล็กน้อยทว่าสุดท้ายนางก็เอ่ยขึ้น“ไปกันเถิด”กล่าวจบ ลู่ชิงหว่านก็ยื่นมือเรียวยาวออกไปก่อนที่เสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทจะยื่นมือมารับแล้วประคองคุณหนูของตนเองก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างระมัดระวังด้านนอกนั้นขบวนรับเจ้าสาวยาวเหยียดและคึกครืนยิ่งนัก เสี่ยวเถานำทางลู่ชิงหว่านก้าวผ่านลานจวนตรงมายังประตูจวนที่มีเสนาบดีลู่และอนุหลินยืนอยู่เสนาบดีลู่นั้นใบหน้ากลับไม่ได้มีรอยยิ้มแย้มแม้แต่น้อย สีหน้าเขานั้นเรียบเฉยยืนนิ่ง ๆ ต่างจากอนุหลินที่ยิ้มแย้มแสร้งทำเป็นแม่เลี้ยงที่ดูอ่อนโยนยิ่งนักลู่ชิงหว่านหยุดแล้วทำความเคารพผู้เป็นบิดาเสร็จนางก็หันหลังแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่7

    “หลีกไป”ลู่ชิงหว่านเอ่ยขึ้นสั้น ๆ แต่เจียงรั่วหลีกลับไม่ถอย นางยื่นมือมาจับมือของลู่ชิงหว่านไว้แน่นแล้วยัดปิ่นทองนั้นใส่มือของลู่ชิงหว่านอย่างถือวิสาสะทว่าลู่ชิงหว่านจ้องมองใบหน้าที่กำลังแสร้งไร้เดียงสาของเจียงรั่วหลีทำให้นางพลันรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาในทันที นางดึงมือของตนออกอย่างต่อต้านสองร่างบอบบางนั้นกลับกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาอย่างแรงในขณะที่เจียงรั่วหลีได้เปรียบรอยยิ้มร้ายก็พลันปรากฏขึ้นในแววตาของนางก่อนจะออกแรงผลักออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มีสองร่างที่กำลังยื้อยึดกันอยู่นั้นพลันเซถลาล้มลงไปคนละทิศทว่าเซี่ยจื่อเฉินกลับรีบก้าวเข้าไปรับร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีเอาไว้ทันทีตามสัญชาตญาณของตนเองร่างของลู่ชิงหว่านล้มลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง ใบหน้างดงามพลันบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกาย“คุณหนู!”เสียงร้องเรียกอย่างตกใจของเสี่ยวเถาดังขึ้นพร้อมร่างบอบบางของนางที่วิ่งเข้ามาแล้วช่วยประคองคุณหนูของตนเองที่ล้มไปกองกับพื้นอย่างระมัดระวังลู่ชิงหว่านเงยหน้าเล็กน้อย ใบหน้างดงามนั้นยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกายทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับสองร่างที่กำลังโอบกอดกันอยู่

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่6

    ตอนที่5 สิ่งที่นางชอบสายลมยามค่ำพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านที่กำลังก้าวเดินมาตามทางในจวนด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ทว่าในขณะนั้นร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก็พลันปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้านางทว่าเคียงข้างเขานั้นก็ยังคงมีร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีติดตามอย่างใกล้ชิด ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาทว่าลู่ชิงหว่านกลับมองเห็นแววตาของนางที่กำลังเก็บซ่อนความริษยาอยู่ลึก ๆ“ชิงหว่าน ท่านลุงตำหนิเจ้าอีกแล้วหรือ”เซี่ยจื่อเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใส่ใจ สีหน้าของเขานั้นแสดงถึงความใส่ใจและเป็นห่วงเป็นใยนางอย่างชัดเจน ลู่ชิงหว่านทอดมองเขาด้วยแววตาที่สับสนเล็กน้อยเซี่ยจื่อเฉินและนางนั้นเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ และตั้งแต่มารดาของนางสิ้นไปเขาก็คอยดูแลปกป้องนางมาเสมอ เดิมทีในใจนางนั้นก็มีเพียงเขาที่เป็นที่พึ่งพิงทว่าเมื่อใดกัน…มือเรียวเล็กของนางกำแน่นขึ้นใต้แขนเสื้อ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อใดกันที่เขานั้นเปลี่ยนไปและทำลายความรักของนางที่มีให้เขาเพียงเพื่อสตรีที่เพิ่งรู้จักเพียงไม่กี่เดือนนี้ร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก้าวเข้ามาหานางด้วยใบหน้าห่วงใย มือใหญ่ของเขายื่นมากุมมือเรียวเล็กของนางไ

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่5

    ตอนที่5ชาตินี้ข้าไม่ให้จวนเสนาบดีลู่รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาหยุดลงหน้าจวนใหญ่ ลู่ชิงหว่านก้าวลงจากรถม้าโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทช่วยประคองอย่างระมัดระวังสายลมยามค่ำนั้นพัดต้องอาภรณ์ของลู่ชิงหว่านจนผืนผ้าเบาบางพลิ้วไหวไปตามแรงลม ดวงตาคู่สวยของนางยกขึ้นทอดมองตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยโคมไฟ มือเรียวเล็กพลันกำแน่นอยู่ภายในแขนเสื้อร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาในจวนด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าเย็นชานั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เพียงก้าวพ้นลานจวนไม่นานร่างอ้วนท้วนของแม่บ้านจางก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้านางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ได้แสดงถึงความยินดี แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง“คุณหนู นายท่านเรียกท่านเข้าพบเจ้าคะ”น้ำเสียงของแม่บ้านจางดังขึ้นเมื่อลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านางลู่ชิงหว่านหยุดยืนแล้วหันไปจ้องมองแม่บ้านจางนิ่ง ๆ ทว่าในแววตานั้นเย็นเยียบจนคนพูดรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว ในใจพลันรู้สึกกลัวขึ้นมาและรู้สึกว่าวันนี้ลู่ชิงหว่านนั้นดูแปลกไป“คุณหนูเชิญเจ้าค่ะ”แม่บ้านจางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยพร้อมกับค้อมกายให้อย่างนอบน้อมราวกั

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่4

    “แต่เพราะข้าไม่ระวัง… เมื่อครู่… เมื่อครู่ข้าทำมันหัก… ข้าขอโทษ…ขอโทษเจ้าค่ะพี่จื่อเฉิน”กล่าวจบเจียงรั่วหลีก็ค่อย ๆ คลายมือออกเผยให้เห็นปิ่นทองที่ประดับด้วยดอกเหมยนั้นหักออกจากกันเป็นสองท่อนเสียแล้วสีหน้าของเซี่ยจื่อเฉินชะงักเล็กน้อย มือใหญ่ของเขากำแน่น คิ้วเข้มขมวดแน่นอย่างเห็นได้ชัดทว่าเมื่อน้ำเสียงอ่อนหวานของเจียงรั่วหลีดังขึ้นใจของเขาก็พลันอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว“พี่จื่อเฉินเป็นความผิดของข้าเอง… ข้าขอโทษ…”น้ำเสียงของนางสั่นปนเปกับเสียงสะอื้นจนน่าสงสารยิ่งนัก ใบหน้าอ่อนไร้เดียงสานั้นก้มลงเล็กน้อยอย่างสำนึกผิด หยดน้ำตาร่วงหล่นราวกับไข่มุกแววตาของเซี่ยจื่อเฉินสั่นไหวเล็กน้อย ริมฝีปากหยักได้รูปนั้นเม้มเล็กน้อยอย่างลังเลก่อนจะเอ่ยขึ้นปลอบโยนด้วยน้ำเสียงใส่ใจ“ไม่เป็นไรรั่วรั่วเจ้าอย่าร้องเลยนะ”เซี่ยจื่อเฉินยกมือขึ้นกุมมือเล็กที่กำลังสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นของเจียงรั่วหลีอย่างปลอบใจแล้วหันหน้าไปมองลู่ชิงหว่านที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทันทีที่เซี่ยจื่อเฉินหันมา ใบหน้าของเขาก็พลันทำให้ลู่ชิงหว่านหวนนึกถึงเรื่องราวที่แสนเจ็บปวดของชาติที่แล้ว เขาที่เป็นคู่หมั้นของนางแต่กลับมีใจให้ญาติผู้น้

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่3

    ตอนที่ 3 ของแทนใจรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนที่มาหยุดอยู่หน้าร้านเครื่องประดับเยว่ซาน ลู่ชิงหว่านที่นั่งนิ่งอยู่ด้านในลุกขึ้นแล้วก้าวลงจากรถม้าโดยมีสาวใช้ประจำกายคอยประคองช่วยอย่างระมัดระวังสายลมหนาวพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านจนอาภรณ์สีฟ้าอ่อนนั้นพลิ้วไหวไปตามแรงลมเบา ๆ มองแล้วงดงามราวภาพวาด“คุณหนูลู่เชิญทางนี้เจ้าคะ”น้ำเสียงของสตรีสูงวัยผู้ดูแลร้านดังขึ้นพร้อมเดินนำทางลู่ชิงหว่านด้วยท่าทางนอบน้อมและสุภาพลู่ชิงหว่านก้าวตามนางไปโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้ประจำกายก้าวตามอยู่ด้านหลังอย่างใกล้ชิดไม่นานลู่ชิงหว่านก็ก้าวเดินมาถึงด้านในของร้านที่มีถาดเครื่องประดับวางเรียงรายอยมากมายราวกับถูกยกขึ้นมารอการมาของนางโดยเฉพาะร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเครื่องประดับเหล่านั้นด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ดวงตาคู่สวยจดจ้องเครื่องประดับเหล่านั้นทีละชิ้นทว่าในแววตากลับว่างเปล่าไม่ได้ตื่นเต้นดีใจแม้แต่น้อยเพราะนางนั้นก็เคยเลือกมาแล้ว ลู่ชิงหว่านยกมือขึ้นแล้ววางปลายนิ้วเรียวยาวลงบนปิ่นเงินรูปดอกเหมยสีแดงอย่างแผ่วเบาในขณะนั้นเสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้น“พี่สะใภ้”น้ำเสียงสดใสของเจียงรั่วหลีดังขึ้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status