LOGINตอนที่ 3 ของแทนใจ
รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนที่มาหยุดอยู่หน้าร้านเครื่องประดับเยว่ซาน ลู่ชิงหว่านที่นั่งนิ่งอยู่ด้านในลุกขึ้นแล้วก้าวลงจากรถม้าโดยมีสาวใช้ประจำกายคอยประคองช่วยอย่างระมัดระวัง สายลมหนาวพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านจนอาภรณ์สีฟ้าอ่อนนั้นพลิ้วไหวไปตามแรงลมเบา ๆ มองแล้วงดงามราวภาพวาด “คุณหนูลู่เชิญทางนี้เจ้าคะ” น้ำเสียงของสตรีสูงวัยผู้ดูแลร้านดังขึ้นพร้อมเดินนำทางลู่ชิงหว่านด้วยท่าทางนอบน้อมและสุภาพ ลู่ชิงหว่านก้าวตามนางไปโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้ประจำกายก้าวตามอยู่ด้านหลังอย่างใกล้ชิด ไม่นานลู่ชิงหว่านก็ก้าวเดินมาถึงด้านในของร้านที่มีถาดเครื่องประดับวางเรียงรายอยมากมายราวกับถูกยกขึ้นมารอการมาของนางโดยเฉพาะ ร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเครื่องประดับเหล่านั้นด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ดวงตาคู่สวยจดจ้องเครื่องประดับเหล่านั้นทีละชิ้นทว่าในแววตากลับว่างเปล่าไม่ได้ตื่นเต้นดีใจแม้แต่น้อย เพราะนางนั้นก็เคยเลือกมาแล้ว ลู่ชิงหว่านยกมือขึ้นแล้ววางปลายนิ้วเรียวยาวลงบนปิ่นเงินรูปดอกเหมยสีแดงอย่างแผ่วเบาในขณะนั้นเสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้น “พี่สะใภ้” น้ำเสียงสดใสของเจียงรั่วหลีดังขึ้นพร้อมกับร่างบอบบางในชุดสีชมพูอ่อนที่ดูงดงามราวดอกไม้แรกแย้มก้าวเข้ามาหานางด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ปิ่นชิ้นนี้ข้าชอบ ข้าขอได้หรือไม่” น้ำเสียงอ่อนหวานทว่าแววตาของนางกลับไม่หวังดีแม้แต่น้อย ใบหน้าอ่อนโยนนั้นพลันเผยรอยยิ้มออกมาแต่ไม่อาจซ่อนความอิจฉาในแววตาได้เลย ลู่ชิงหว่านยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะยกสายตาขึ้นจ้องมองไปยังปิ่นทองบนศีรษะของเจียงรั่วหลีนิ่ง ๆ เจียงรั่วหลีเมื่อเห็นว่าลู่ชิงหว่านนั้นสังเกตพบแล้วรอยยิ้มของนางก็พลันจางหายแล้วยกมือขึ้นลูบปิ่นทองบนศีรษะอย่างแผ่วเบาพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “พี่สะใภ้สนใจปิ่นทองชิ้นนี้หรือเจ้าค่ะ ปิ่นทองชิ้นนี้พี่จื่อเฉินเป็นคนให้ข้า หากพี่สะใภ้ชอบ…” เจียงรั่วหลีหยุดพูดเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปหาลู่ชิงหว่านอีกก้าว ใบหน้าอ่อนโยนนั้นเผยรอยยิ้มหวานทว่าแววตานั้นกลับไม่อาจซ่อนความเหยียดหยามได้เลย ลู่ชิงหว่านจ้องมองเจียงรั่วหลีด้วยแววตาเย็นชา ในชาติที่แล้วนั้นนางไม่ได้สังเกตเห็นแววตาร้าย ๆ ของเจียงรั่วหลีเลยแม้แต่น้อย “คุณหนู นี่เป็นปิ่นทองของฮูหยินของหมั้นของท่านกับซื่อจื่อ เหตุใดถึงมาอยู่กับแม่นางเจียงรั่วหลีได้เจ้าคะ” เสี่ยวเถาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจแทนคุณหนูของตนเอง นางกำมือแน่นรู้สึกคับแค้นใจแทนคุณหนูของตนเองยิ่งนัก ลู่ชิงหว่านไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเพียงยกมือขึ้นหมายจะดึงปิ่นทองนั้นออกจากเรือนผมของเจียงรั่วหลีทว่าในทันใดนั้นร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีก็พลันล้มลงไปกองกับพื้นจนเกิดเสียงดังขึ้น “โอ้ย!” เสียงร้องของเจียงรั่วหลีดึงดูดทุกสายตาที่อยู่ในร้านเยว่ซานทันที เหล่าบรรดาคุณหนูผู้สูงศักดิ์และบรรดาฮูหยินที่มาเลือกซื้อเครื่องประดับต่างมองมาที่พวกนางด้วยสายตาเดียวกัน ในขณะนั้นร่างสูงโปร่งหนึ่งก็พลันก้าวฉับ ๆ เข้ามาหาทั้งสองอย่างรวดเร็วทว่าเมื่อเซี่ยจื่อเฉินเห็นลู่ชิงหว่านเขาก็พลันชะงักเท้าเล็กน้อย สีหน้าแสดงความกังวลเล็กน้อย ในแววตาเขานั้นฉายชัดถึงความลังเล “พี่จื่อเฉิน” น้ำเสียงสั่นของเจียงรั่วหลีดังขึ้น ทำให้เซี่ยจื่อเฉินที่ยืนจ้องลู่ชิงหว่านอยู่นั้นรีบหันไปหาเจียงรั่วหลีทันที เมื่อเห็นใบหน้าอ่อนโยนของญาติผู้น้องที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ในใจเขาก็พลันรู้สึกสงสารนางจับใจ ร่างสูงโปร่งนั้นรีบก้าวเข้าไปประคองร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีอย่างทะนุถนอมพร้อมเอ่ยขึ้นถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย “รั่วรั่วเจ้าเป็นอย่างไรบ้างเจ็บตรงไหนหรือไม่” เจียงรั่วหลีที่กำลังสะอื้นอยู่นั้นส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วซุกเข้าไปในอ้อมกอดของเซี่ยจื่อเฉินอย่างออดอ้อนพร้อมยกมือเรียวเล็กขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างน่าสงสาร “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางปนสะอื้นจนน่าสงสารยิ่งนัก เซี่ยจื่อเฉินโอบกอดร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีเอาไว้แน่น ใบหน้าอ่อนโยนนั้นก้มลงเล็กน้อยดูหวาดกลัวสตรีตรงหน้ายิ่งนัก เมื่อเห็นนางน่าเวทนาเช่นนั้นในใจเขาก็พลันรู้สึกโกรธเคืองแทนขึ้นมาทันที ใบหน้าคมนั้นตวัดสายตาไปยังลู่ชิงหว่านด้วยสายตาแข็งกร้าวแล้วเอ่ยขึ้น “ชิงหว่านเจ้าทำเกินไปแล้วนะ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบรั่วรั่ว แต่นางเป็นน้องสาวของข้า เจ้าควรให้เกียรตินางหน่อย” ลู่ชิงหว่านยังไม่ทันได้เอ่ยปากทว่าเสียงอ่อนหวานของเจียงรั่วหลีก็พลันดังขึ้น “พี่จื่อเฉินอย่าโทษพี่สะใภ้เลยเจ้าค่ะ พี่สะใภ้โกรธที่ท่านให้ปิ่นทองให้ข้ายืม” เจียงรั่วหลีหยุดพูดแล้วหันไปมองลู่ชิงหว่าน ดวงตาคู่สวยของนางนั้นแสดงความหวาดหวั่นออกมาอย่างน่าเวทนาแล้วเอ่ยต่อด้วยเสียงสั่น “พี่สะใภ้ท่านอย่าได้เข้าใจผิด ปิ่นทองนี้ข้าเพียงเห็นว่ามันช่างงดงามยิ่งนักจึงขอยืมพี่จื่อเฉินชั่วคราวเท่านั้น…” กล่าวจบเจียงรั่วหลีก็ขยับกายออกจากอ้อมกอดของเซี่ยจื่อเฉินเล็กน้อย ใบหน้าอ่อนโยนของนางก้มลงเล็กน้อยอย่างหวาดหวั่นแล้วเอ่ยขึ้นพร้อมยกมือขึ้นให้เซี่ยจื่อเฉิน “แต่เพราะข้าไม่ระวัง… เมื่อครู่… เมื่อครู่ข้าทำมันหัก… ข้าขอโทษ…ขอโทษเจ้าค่ะพี่จื่อเฉิน” กล่าวจบเจียงรั่วหลีก็ค่อย ๆ คลายมือออกเผยให้เห็นปิ่นทองที่ประดับด้วยดอกเหมยนั้นหักออกจากกันเป็นสองท่อนเสียแล้ว …..ตอนที่8แต่งงานจวนเสนาบดีลู่สายลมอ่อนพัดเข้ามาต้องร่างบอบบางในชุดสีแดงมงคลที่นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้างดงามนั้นถูกแต่งแต้มจนยิ่งดูราวกับดอกไม้แรกแย้มที่เปล่งปลั่งงดงาม“คุณหนูวันนี้ท่านงดงามมากเลยเจ้าค่ะ”เสี่ยวเถาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางก้าวเข้ามาพร้อมผ้าคลุมหน้าสีแดงมงคลในมือ ก่อนจะยกขึ้นคลุมหน้าให้คุณหนูของตนเองอย่างใส่ใจและเคารพลู่ชิงหว่านนั่งนิ่งในใจนั้นกลับวุ่นวายและสับสนเล็กน้อยทว่าสุดท้ายนางก็เอ่ยขึ้น“ไปกันเถิด”กล่าวจบ ลู่ชิงหว่านก็ยื่นมือเรียวยาวออกไปก่อนที่เสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทจะยื่นมือมารับแล้วประคองคุณหนูของตนเองก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างระมัดระวังด้านนอกนั้นขบวนรับเจ้าสาวยาวเหยียดและคึกครืนยิ่งนัก เสี่ยวเถานำทางลู่ชิงหว่านก้าวผ่านลานจวนตรงมายังประตูจวนที่มีเสนาบดีลู่และอนุหลินยืนอยู่เสนาบดีลู่นั้นใบหน้ากลับไม่ได้มีรอยยิ้มแย้มแม้แต่น้อย สีหน้าเขานั้นเรียบเฉยยืนนิ่ง ๆ ต่างจากอนุหลินที่ยิ้มแย้มแสร้งทำเป็นแม่เลี้ยงที่ดูอ่อนโยนยิ่งนักลู่ชิงหว่านหยุดแล้วทำความเคารพผู้เป็นบิดาเสร็จนางก็หันหลังแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“
“หลีกไป”ลู่ชิงหว่านเอ่ยขึ้นสั้น ๆ แต่เจียงรั่วหลีกลับไม่ถอย นางยื่นมือมาจับมือของลู่ชิงหว่านไว้แน่นแล้วยัดปิ่นทองนั้นใส่มือของลู่ชิงหว่านอย่างถือวิสาสะทว่าลู่ชิงหว่านจ้องมองใบหน้าที่กำลังแสร้งไร้เดียงสาของเจียงรั่วหลีทำให้นางพลันรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาในทันที นางดึงมือของตนออกอย่างต่อต้านสองร่างบอบบางนั้นกลับกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาอย่างแรงในขณะที่เจียงรั่วหลีได้เปรียบรอยยิ้มร้ายก็พลันปรากฏขึ้นในแววตาของนางก่อนจะออกแรงผลักออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มีสองร่างที่กำลังยื้อยึดกันอยู่นั้นพลันเซถลาล้มลงไปคนละทิศทว่าเซี่ยจื่อเฉินกลับรีบก้าวเข้าไปรับร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีเอาไว้ทันทีตามสัญชาตญาณของตนเองร่างของลู่ชิงหว่านล้มลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง ใบหน้างดงามพลันบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกาย“คุณหนู!”เสียงร้องเรียกอย่างตกใจของเสี่ยวเถาดังขึ้นพร้อมร่างบอบบางของนางที่วิ่งเข้ามาแล้วช่วยประคองคุณหนูของตนเองที่ล้มไปกองกับพื้นอย่างระมัดระวังลู่ชิงหว่านเงยหน้าเล็กน้อย ใบหน้างดงามนั้นยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกายทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับสองร่างที่กำลังโอบกอดกันอยู่
ตอนที่5 สิ่งที่นางชอบสายลมยามค่ำพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านที่กำลังก้าวเดินมาตามทางในจวนด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ทว่าในขณะนั้นร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก็พลันปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้านางทว่าเคียงข้างเขานั้นก็ยังคงมีร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีติดตามอย่างใกล้ชิด ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาทว่าลู่ชิงหว่านกลับมองเห็นแววตาของนางที่กำลังเก็บซ่อนความริษยาอยู่ลึก ๆ“ชิงหว่าน ท่านลุงตำหนิเจ้าอีกแล้วหรือ”เซี่ยจื่อเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใส่ใจ สีหน้าของเขานั้นแสดงถึงความใส่ใจและเป็นห่วงเป็นใยนางอย่างชัดเจน ลู่ชิงหว่านทอดมองเขาด้วยแววตาที่สับสนเล็กน้อยเซี่ยจื่อเฉินและนางนั้นเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ และตั้งแต่มารดาของนางสิ้นไปเขาก็คอยดูแลปกป้องนางมาเสมอ เดิมทีในใจนางนั้นก็มีเพียงเขาที่เป็นที่พึ่งพิงทว่าเมื่อใดกัน…มือเรียวเล็กของนางกำแน่นขึ้นใต้แขนเสื้อ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อใดกันที่เขานั้นเปลี่ยนไปและทำลายความรักของนางที่มีให้เขาเพียงเพื่อสตรีที่เพิ่งรู้จักเพียงไม่กี่เดือนนี้ร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก้าวเข้ามาหานางด้วยใบหน้าห่วงใย มือใหญ่ของเขายื่นมากุมมือเรียวเล็กของนางไ
ตอนที่5ชาตินี้ข้าไม่ให้จวนเสนาบดีลู่รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาหยุดลงหน้าจวนใหญ่ ลู่ชิงหว่านก้าวลงจากรถม้าโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทช่วยประคองอย่างระมัดระวังสายลมยามค่ำนั้นพัดต้องอาภรณ์ของลู่ชิงหว่านจนผืนผ้าเบาบางพลิ้วไหวไปตามแรงลม ดวงตาคู่สวยของนางยกขึ้นทอดมองตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยโคมไฟ มือเรียวเล็กพลันกำแน่นอยู่ภายในแขนเสื้อร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาในจวนด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าเย็นชานั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เพียงก้าวพ้นลานจวนไม่นานร่างอ้วนท้วนของแม่บ้านจางก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้านางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ได้แสดงถึงความยินดี แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง“คุณหนู นายท่านเรียกท่านเข้าพบเจ้าคะ”น้ำเสียงของแม่บ้านจางดังขึ้นเมื่อลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านางลู่ชิงหว่านหยุดยืนแล้วหันไปจ้องมองแม่บ้านจางนิ่ง ๆ ทว่าในแววตานั้นเย็นเยียบจนคนพูดรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว ในใจพลันรู้สึกกลัวขึ้นมาและรู้สึกว่าวันนี้ลู่ชิงหว่านนั้นดูแปลกไป“คุณหนูเชิญเจ้าค่ะ”แม่บ้านจางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยพร้อมกับค้อมกายให้อย่างนอบน้อมราวกั
“แต่เพราะข้าไม่ระวัง… เมื่อครู่… เมื่อครู่ข้าทำมันหัก… ข้าขอโทษ…ขอโทษเจ้าค่ะพี่จื่อเฉิน”กล่าวจบเจียงรั่วหลีก็ค่อย ๆ คลายมือออกเผยให้เห็นปิ่นทองที่ประดับด้วยดอกเหมยนั้นหักออกจากกันเป็นสองท่อนเสียแล้วสีหน้าของเซี่ยจื่อเฉินชะงักเล็กน้อย มือใหญ่ของเขากำแน่น คิ้วเข้มขมวดแน่นอย่างเห็นได้ชัดทว่าเมื่อน้ำเสียงอ่อนหวานของเจียงรั่วหลีดังขึ้นใจของเขาก็พลันอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว“พี่จื่อเฉินเป็นความผิดของข้าเอง… ข้าขอโทษ…”น้ำเสียงของนางสั่นปนเปกับเสียงสะอื้นจนน่าสงสารยิ่งนัก ใบหน้าอ่อนไร้เดียงสานั้นก้มลงเล็กน้อยอย่างสำนึกผิด หยดน้ำตาร่วงหล่นราวกับไข่มุกแววตาของเซี่ยจื่อเฉินสั่นไหวเล็กน้อย ริมฝีปากหยักได้รูปนั้นเม้มเล็กน้อยอย่างลังเลก่อนจะเอ่ยขึ้นปลอบโยนด้วยน้ำเสียงใส่ใจ“ไม่เป็นไรรั่วรั่วเจ้าอย่าร้องเลยนะ”เซี่ยจื่อเฉินยกมือขึ้นกุมมือเล็กที่กำลังสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นของเจียงรั่วหลีอย่างปลอบใจแล้วหันหน้าไปมองลู่ชิงหว่านที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทันทีที่เซี่ยจื่อเฉินหันมา ใบหน้าของเขาก็พลันทำให้ลู่ชิงหว่านหวนนึกถึงเรื่องราวที่แสนเจ็บปวดของชาติที่แล้ว เขาที่เป็นคู่หมั้นของนางแต่กลับมีใจให้ญาติผู้น้
ตอนที่ 3 ของแทนใจรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนที่มาหยุดอยู่หน้าร้านเครื่องประดับเยว่ซาน ลู่ชิงหว่านที่นั่งนิ่งอยู่ด้านในลุกขึ้นแล้วก้าวลงจากรถม้าโดยมีสาวใช้ประจำกายคอยประคองช่วยอย่างระมัดระวังสายลมหนาวพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านจนอาภรณ์สีฟ้าอ่อนนั้นพลิ้วไหวไปตามแรงลมเบา ๆ มองแล้วงดงามราวภาพวาด“คุณหนูลู่เชิญทางนี้เจ้าคะ”น้ำเสียงของสตรีสูงวัยผู้ดูแลร้านดังขึ้นพร้อมเดินนำทางลู่ชิงหว่านด้วยท่าทางนอบน้อมและสุภาพลู่ชิงหว่านก้าวตามนางไปโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้ประจำกายก้าวตามอยู่ด้านหลังอย่างใกล้ชิดไม่นานลู่ชิงหว่านก็ก้าวเดินมาถึงด้านในของร้านที่มีถาดเครื่องประดับวางเรียงรายอยมากมายราวกับถูกยกขึ้นมารอการมาของนางโดยเฉพาะร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเครื่องประดับเหล่านั้นด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ดวงตาคู่สวยจดจ้องเครื่องประดับเหล่านั้นทีละชิ้นทว่าในแววตากลับว่างเปล่าไม่ได้ตื่นเต้นดีใจแม้แต่น้อยเพราะนางนั้นก็เคยเลือกมาแล้ว ลู่ชิงหว่านยกมือขึ้นแล้ววางปลายนิ้วเรียวยาวลงบนปิ่นเงินรูปดอกเหมยสีแดงอย่างแผ่วเบาในขณะนั้นเสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้น“พี่สะใภ้”น้ำเสียงสดใสของเจียงรั่วหลีดังขึ้







