Share

ตอนที่4

last update publish date: 2026-11-12 10:54:03

“แต่เพราะข้าไม่ระวัง… เมื่อครู่… เมื่อครู่ข้าทำมันหัก… ข้าขอโทษ…ขอโทษเจ้าค่ะพี่จื่อเฉิน”

กล่าวจบเจียงรั่วหลีก็ค่อย ๆ คลายมือออกเผยให้เห็นปิ่นทองที่ประดับด้วยดอกเหมยนั้นหักออกจากกันเป็นสองท่อนเสียแล้ว

สีหน้าของเซี่ยจื่อเฉินชะงักเล็กน้อย มือใหญ่ของเขากำแน่น คิ้วเข้มขมวดแน่นอย่างเห็นได้ชัดทว่าเมื่อน้ำเสียงอ่อนหวานของเจียงรั่วหลีดังขึ้นใจของเขาก็พลันอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว

“พี่จื่อเฉินเป็นความผิดของข้าเอง… ข้าขอโทษ…”

น้ำเสียงของนางสั่นปนเปกับเสียงสะอื้นจนน่าสงสารยิ่งนัก ใบหน้าอ่อนไร้เดียงสานั้นก้มลงเล็กน้อยอย่างสำนึกผิด หยดน้ำตาร่วงหล่นราวกับไข่มุก

แววตาของเซี่ยจื่อเฉินสั่นไหวเล็กน้อย ริมฝีปากหยักได้รูปนั้นเม้มเล็กน้อยอย่างลังเลก่อนจะเอ่ยขึ้นปลอบโยนด้วยน้ำเสียงใส่ใจ

“ไม่เป็นไรรั่วรั่วเจ้าอย่าร้องเลยนะ”

เซี่ยจื่อเฉินยกมือขึ้นกุมมือเล็กที่กำลังสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นของเจียงรั่วหลีอย่างปลอบใจแล้วหันหน้าไปมองลู่ชิงหว่านที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

ทันทีที่เซี่ยจื่อเฉินหันมา ใบหน้าของเขาก็พลันทำให้ลู่ชิงหว่านหวนนึกถึงเรื่องราวที่แสนเจ็บปวดของชาติที่แล้ว เขาที่เป็นคู่หมั้นของนางแต่กลับมีใจให้ญาติผู้น้องจนยอมทำร้ายนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อก่อนนางยอมเชื่อคำโกหกของเขาที่พร่ำบอกว่าคิดกับเจียงรั่วหลีเพียงน้องสาว คำพูดหลอกลวงเล่านั้นทำลายชีวิตของนางจนต้องตายไปพร้อมกับลูกในท้อง

เซี่ยจื่อเฉินท่านช่างใจดำนัก มือเรียวของลู่ชิงหว่านกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว นางพยายามข่มความรู้สึกคับแค้นเอาไว้ในส่วนลึกแสดงเพียงสีหน้าเย็นชาออกมาเท่านั้น

“ชิงหว่าน รั่วรั่วไม่ได้ตั้งใจ เจ้าก็อย่าได้ถือสานางเลยนะ ปิ่นทองนี้ข้าจะให้ร้านทำอันใหม่มาให้เจ้าดีหรือไม่”

ลู่ชิงหว่านยืนนิ่ง ในใจพลันรู้สึกโกรธเคืองขึ้นมา ในชาติที่แล้วนางเองก็ไม่ได้สังเกต แต่ครั้งนี้นางเห็นอย่างชัดเจนว่าเจียงรั่วหลีนั้นตั้งใจทำปิ่นทองที่เป็นของไว้ดูต่างหน้าของมารดาของนางและอีกทั้งยังเป็นของแทนใจที่นางมอบให้เซี่ยจื่อเฉินผู้เป็นคู่หมั้นของนาง

“ปิ่นทองชิ้นนี้เป็นของที่แม่ข้ามอบให้ไว้ และข้าก็มอบมันเป็นของแทนใจระหว่างเรา แต่ท่านกลับให้สตรีอื่นไปง่ายดายเช่นนี้หรือ”

ลู่ชิงหว่านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ็บใจ ดวงตาคู่สวยยกขึ้นจ้องมองบุรุษตรงหน้า

เซี่ยจื่อเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ในแววตาเขาฉายแววสับสน เมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของลู่ชิงหว่าน ปกติแล้วนางนั้นใส่ใจเขาที่สุดไม่ว่าเรื่องอะไรนางก็จะอ่อนข้อให้เสมอทว่าครั้งนี้นางคงจะโกรธเขาจริง ๆ เสียแล้ว

สีหน้าของเซี่ยจื่อเฉินฉายแววลำบากใจเล็กน้อย เขาปล่อยมือจากเจียงรั่วหลีแล้วก้าวเข้าไปหาลู่ชิงหว่านที่ยืนนิ่งอยู่ ท่าทางของนางเย็นชาเสียจนในใจเขาพลันรู้สึกกังวลใจขึ้นมา

เซี่ยจื่อเฉินมองสตรีตรงหน้าแล้วยื่นมือไปหมายจะกุมมือของนางเพื่อปลอบโยนทว่าลู่ชิงหว่านนั้นกลับก้าวถอยหลังทันทีแล้วเบี่ยงมือหลบเขาไปในทันทีทำให้มือใหญ่ของเซี่ยจื่อเฉินชะงักอยู่กลางอากาศเช่นนั้น

“ของแทนใจนี้หากท่านไม่ต้องการก็ส่งคืนให้ข้า”

กล่าวจบนางเพียงหันไปส่งสายตาให้เสี่ยวเถาไปนำกลับมาก่อนจะหมุนกายแล้วก้าวจากไปในทันทีโดยด้วยท่าทางที่เฉยชาจนเซี่ยจื่อเฉินขมวดคิ้วอย่างงุนงง

เขาเองก็ไม่เข้าใจเหตุใดสตรีที่มีโลกทั้งใบเป็นเขาคนเดียวนั้นวันนี้ถึงได้ดูเย็นชาราวกับทั้งสองไม่มีความผูกพันใด ๆ ต่อกันเช่นนี้

“ชิงหว่านข้า…”

เซี่ยจื่อเฉินเปล่งเสียงออกมา เขาอยากจะอธิบายเรื่องให้กระจ่างทว่าเขายังไม่ทันได้ก้าวเท้ามือเรียวเล็กทั้งสองของเจียงรั่วหลีก็พลันดึงรั้งเขาเอาไว้แน่นพร้อมกับเอ่ยขึ้นทันที

“พี่จื่อเฉิน พี่สะใภ้กำลังโมโหท่านรอให้นางอารมณ์เย็นกว่านี้ก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ… หากท่านตามไปตอนนี้อาจทำให้นางโกรธท่านขึ้นไปอีก…”

คำพูดนั้นทำให้เซี่ยจื่อเฉินชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคมทอดมองไปยังแผ่นหลังบอบบางของลู่ชิงหว่านอย่างสับสน ในใจเขาพลันรู้สึกว่าที่รั่วรั่วพูดนั้นก็มีเหตุผล

นางกำลังโกรธที่เขาทำปิ่นของนางหัก มือใหญ่ของเขากำแน่นขึ้นอย่างครุ่นคิดก่อนจะหันกลับมามองสตรีผู้อ่อนโยนตรงหน้า ใบหน้าอ่อนโยนนั้นก้มลงเล็กน้อยอย่างสำนึกผิดดูแล้วช่างไร้เดียงสายิ่งนัก

เซี่ยจื่อเฉินพลันเผยรอยยิ้มบางอย่างเอ็นดูแล้วยกมือขึ้นลูบศีรษะของนางอย่างใส่ใจพร้อมพูดขึ้นอย่างปลอบโยน

“อย่ากังวล ชิงหว่านนางเป็นคนมีเหตุผล เจ้าไม่ได้ตั้งใจทำปิ่นหักเสียหน่อย”

เจียงรั่วหลีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของนางแดงก่ำ ใบหน้าไร้เดียงสานั้นยังคงเต็มไปด้วยคราบน้ำตานางพยักหน้ารับอย่างรู้ความแล้วเอ่ยขึ้นเสียงสั่น

“เจ้าค่ะ”

เซี่ยจื่อเฉินเผยรอยยิ้มบางออกมาอย่างปลอบโยนแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เรากลับจวนกันเถิด”

เจีนงรั่วหลีพยักหน้ารับแล้วก้าวนำเซี่ยจื่อเฉินไปด้วยท่าทางนอบน้อม เซี่ยจื่อเฉินยืนนิ่งแล้วหันไปมองทิศทางที่ลู่ชิงหว่านผู้เป็นคู่หมั้น ในใจเต็มไปด้วยความไม่สงบ

เขาไม่อยากให้ลู่ชิงหว่านนั้นเข้าใจผิดและไม่อยากผิดใจกับนางทว่าในยามนี้เขาต้องไปส่งเจียงรั่วหลีก่อนเพราะรับปากผู้เป็นมารดาเอาไว้แล้วว่าจะดูแลเจียงรั่วหลีอย่างดี มือใหญ่ของเขากำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ทว่าสุดท้ายแล้วเขาก็หันกลับมาก้าวตามร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีอย่างรวดเร็ว

…..

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่8

    ตอนที่8แต่งงานจวนเสนาบดีลู่สายลมอ่อนพัดเข้ามาต้องร่างบอบบางในชุดสีแดงมงคลที่นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้างดงามนั้นถูกแต่งแต้มจนยิ่งดูราวกับดอกไม้แรกแย้มที่เปล่งปลั่งงดงาม“คุณหนูวันนี้ท่านงดงามมากเลยเจ้าค่ะ”เสี่ยวเถาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางก้าวเข้ามาพร้อมผ้าคลุมหน้าสีแดงมงคลในมือ ก่อนจะยกขึ้นคลุมหน้าให้คุณหนูของตนเองอย่างใส่ใจและเคารพลู่ชิงหว่านนั่งนิ่งในใจนั้นกลับวุ่นวายและสับสนเล็กน้อยทว่าสุดท้ายนางก็เอ่ยขึ้น“ไปกันเถิด”กล่าวจบ ลู่ชิงหว่านก็ยื่นมือเรียวยาวออกไปก่อนที่เสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทจะยื่นมือมารับแล้วประคองคุณหนูของตนเองก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างระมัดระวังด้านนอกนั้นขบวนรับเจ้าสาวยาวเหยียดและคึกครืนยิ่งนัก เสี่ยวเถานำทางลู่ชิงหว่านก้าวผ่านลานจวนตรงมายังประตูจวนที่มีเสนาบดีลู่และอนุหลินยืนอยู่เสนาบดีลู่นั้นใบหน้ากลับไม่ได้มีรอยยิ้มแย้มแม้แต่น้อย สีหน้าเขานั้นเรียบเฉยยืนนิ่ง ๆ ต่างจากอนุหลินที่ยิ้มแย้มแสร้งทำเป็นแม่เลี้ยงที่ดูอ่อนโยนยิ่งนักลู่ชิงหว่านหยุดแล้วทำความเคารพผู้เป็นบิดาเสร็จนางก็หันหลังแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่7

    “หลีกไป”ลู่ชิงหว่านเอ่ยขึ้นสั้น ๆ แต่เจียงรั่วหลีกลับไม่ถอย นางยื่นมือมาจับมือของลู่ชิงหว่านไว้แน่นแล้วยัดปิ่นทองนั้นใส่มือของลู่ชิงหว่านอย่างถือวิสาสะทว่าลู่ชิงหว่านจ้องมองใบหน้าที่กำลังแสร้งไร้เดียงสาของเจียงรั่วหลีทำให้นางพลันรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาในทันที นางดึงมือของตนออกอย่างต่อต้านสองร่างบอบบางนั้นกลับกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาอย่างแรงในขณะที่เจียงรั่วหลีได้เปรียบรอยยิ้มร้ายก็พลันปรากฏขึ้นในแววตาของนางก่อนจะออกแรงผลักออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มีสองร่างที่กำลังยื้อยึดกันอยู่นั้นพลันเซถลาล้มลงไปคนละทิศทว่าเซี่ยจื่อเฉินกลับรีบก้าวเข้าไปรับร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีเอาไว้ทันทีตามสัญชาตญาณของตนเองร่างของลู่ชิงหว่านล้มลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง ใบหน้างดงามพลันบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกาย“คุณหนู!”เสียงร้องเรียกอย่างตกใจของเสี่ยวเถาดังขึ้นพร้อมร่างบอบบางของนางที่วิ่งเข้ามาแล้วช่วยประคองคุณหนูของตนเองที่ล้มไปกองกับพื้นอย่างระมัดระวังลู่ชิงหว่านเงยหน้าเล็กน้อย ใบหน้างดงามนั้นยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกายทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับสองร่างที่กำลังโอบกอดกันอยู่

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่6

    ตอนที่5 สิ่งที่นางชอบสายลมยามค่ำพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านที่กำลังก้าวเดินมาตามทางในจวนด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ทว่าในขณะนั้นร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก็พลันปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้านางทว่าเคียงข้างเขานั้นก็ยังคงมีร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีติดตามอย่างใกล้ชิด ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาทว่าลู่ชิงหว่านกลับมองเห็นแววตาของนางที่กำลังเก็บซ่อนความริษยาอยู่ลึก ๆ“ชิงหว่าน ท่านลุงตำหนิเจ้าอีกแล้วหรือ”เซี่ยจื่อเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใส่ใจ สีหน้าของเขานั้นแสดงถึงความใส่ใจและเป็นห่วงเป็นใยนางอย่างชัดเจน ลู่ชิงหว่านทอดมองเขาด้วยแววตาที่สับสนเล็กน้อยเซี่ยจื่อเฉินและนางนั้นเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ และตั้งแต่มารดาของนางสิ้นไปเขาก็คอยดูแลปกป้องนางมาเสมอ เดิมทีในใจนางนั้นก็มีเพียงเขาที่เป็นที่พึ่งพิงทว่าเมื่อใดกัน…มือเรียวเล็กของนางกำแน่นขึ้นใต้แขนเสื้อ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อใดกันที่เขานั้นเปลี่ยนไปและทำลายความรักของนางที่มีให้เขาเพียงเพื่อสตรีที่เพิ่งรู้จักเพียงไม่กี่เดือนนี้ร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก้าวเข้ามาหานางด้วยใบหน้าห่วงใย มือใหญ่ของเขายื่นมากุมมือเรียวเล็กของนางไ

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่5

    ตอนที่5ชาตินี้ข้าไม่ให้จวนเสนาบดีลู่รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาหยุดลงหน้าจวนใหญ่ ลู่ชิงหว่านก้าวลงจากรถม้าโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทช่วยประคองอย่างระมัดระวังสายลมยามค่ำนั้นพัดต้องอาภรณ์ของลู่ชิงหว่านจนผืนผ้าเบาบางพลิ้วไหวไปตามแรงลม ดวงตาคู่สวยของนางยกขึ้นทอดมองตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยโคมไฟ มือเรียวเล็กพลันกำแน่นอยู่ภายในแขนเสื้อร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาในจวนด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าเย็นชานั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เพียงก้าวพ้นลานจวนไม่นานร่างอ้วนท้วนของแม่บ้านจางก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้านางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ได้แสดงถึงความยินดี แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง“คุณหนู นายท่านเรียกท่านเข้าพบเจ้าคะ”น้ำเสียงของแม่บ้านจางดังขึ้นเมื่อลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านางลู่ชิงหว่านหยุดยืนแล้วหันไปจ้องมองแม่บ้านจางนิ่ง ๆ ทว่าในแววตานั้นเย็นเยียบจนคนพูดรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว ในใจพลันรู้สึกกลัวขึ้นมาและรู้สึกว่าวันนี้ลู่ชิงหว่านนั้นดูแปลกไป“คุณหนูเชิญเจ้าค่ะ”แม่บ้านจางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยพร้อมกับค้อมกายให้อย่างนอบน้อมราวกั

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่4

    “แต่เพราะข้าไม่ระวัง… เมื่อครู่… เมื่อครู่ข้าทำมันหัก… ข้าขอโทษ…ขอโทษเจ้าค่ะพี่จื่อเฉิน”กล่าวจบเจียงรั่วหลีก็ค่อย ๆ คลายมือออกเผยให้เห็นปิ่นทองที่ประดับด้วยดอกเหมยนั้นหักออกจากกันเป็นสองท่อนเสียแล้วสีหน้าของเซี่ยจื่อเฉินชะงักเล็กน้อย มือใหญ่ของเขากำแน่น คิ้วเข้มขมวดแน่นอย่างเห็นได้ชัดทว่าเมื่อน้ำเสียงอ่อนหวานของเจียงรั่วหลีดังขึ้นใจของเขาก็พลันอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว“พี่จื่อเฉินเป็นความผิดของข้าเอง… ข้าขอโทษ…”น้ำเสียงของนางสั่นปนเปกับเสียงสะอื้นจนน่าสงสารยิ่งนัก ใบหน้าอ่อนไร้เดียงสานั้นก้มลงเล็กน้อยอย่างสำนึกผิด หยดน้ำตาร่วงหล่นราวกับไข่มุกแววตาของเซี่ยจื่อเฉินสั่นไหวเล็กน้อย ริมฝีปากหยักได้รูปนั้นเม้มเล็กน้อยอย่างลังเลก่อนจะเอ่ยขึ้นปลอบโยนด้วยน้ำเสียงใส่ใจ“ไม่เป็นไรรั่วรั่วเจ้าอย่าร้องเลยนะ”เซี่ยจื่อเฉินยกมือขึ้นกุมมือเล็กที่กำลังสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นของเจียงรั่วหลีอย่างปลอบใจแล้วหันหน้าไปมองลู่ชิงหว่านที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทันทีที่เซี่ยจื่อเฉินหันมา ใบหน้าของเขาก็พลันทำให้ลู่ชิงหว่านหวนนึกถึงเรื่องราวที่แสนเจ็บปวดของชาติที่แล้ว เขาที่เป็นคู่หมั้นของนางแต่กลับมีใจให้ญาติผู้น้

  • ชาตินี้ข้าไร้ซึ่งเยื่อใย   ตอนที่3

    ตอนที่ 3 ของแทนใจรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนที่มาหยุดอยู่หน้าร้านเครื่องประดับเยว่ซาน ลู่ชิงหว่านที่นั่งนิ่งอยู่ด้านในลุกขึ้นแล้วก้าวลงจากรถม้าโดยมีสาวใช้ประจำกายคอยประคองช่วยอย่างระมัดระวังสายลมหนาวพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านจนอาภรณ์สีฟ้าอ่อนนั้นพลิ้วไหวไปตามแรงลมเบา ๆ มองแล้วงดงามราวภาพวาด“คุณหนูลู่เชิญทางนี้เจ้าคะ”น้ำเสียงของสตรีสูงวัยผู้ดูแลร้านดังขึ้นพร้อมเดินนำทางลู่ชิงหว่านด้วยท่าทางนอบน้อมและสุภาพลู่ชิงหว่านก้าวตามนางไปโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้ประจำกายก้าวตามอยู่ด้านหลังอย่างใกล้ชิดไม่นานลู่ชิงหว่านก็ก้าวเดินมาถึงด้านในของร้านที่มีถาดเครื่องประดับวางเรียงรายอยมากมายราวกับถูกยกขึ้นมารอการมาของนางโดยเฉพาะร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเครื่องประดับเหล่านั้นด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ดวงตาคู่สวยจดจ้องเครื่องประดับเหล่านั้นทีละชิ้นทว่าในแววตากลับว่างเปล่าไม่ได้ตื่นเต้นดีใจแม้แต่น้อยเพราะนางนั้นก็เคยเลือกมาแล้ว ลู่ชิงหว่านยกมือขึ้นแล้ววางปลายนิ้วเรียวยาวลงบนปิ่นเงินรูปดอกเหมยสีแดงอย่างแผ่วเบาในขณะนั้นเสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้น“พี่สะใภ้”น้ำเสียงสดใสของเจียงรั่วหลีดังขึ้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status