LOGIN“หลีกไป”
ลู่ชิงหว่านเอ่ยขึ้นสั้น ๆ แต่เจียงรั่วหลีกลับไม่ถอย นางยื่นมือมาจับมือของลู่ชิงหว่านไว้แน่นแล้วยัดปิ่นทองนั้นใส่มือของลู่ชิงหว่านอย่างถือวิสาสะ ทว่าลู่ชิงหว่านจ้องมองใบหน้าที่กำลังแสร้งไร้เดียงสาของเจียงรั่วหลีทำให้นางพลันรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาในทันที นางดึงมือของตนออกอย่างต่อต้าน สองร่างบอบบางนั้นกลับกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาอย่างแรงในขณะที่เจียงรั่วหลีได้เปรียบรอยยิ้มร้ายก็พลันปรากฏขึ้นในแววตาของนางก่อนจะออกแรงผลักออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี สองร่างที่กำลังยื้อยึดกันอยู่นั้นพลันเซถลาล้มลงไปคนละทิศทว่าเซี่ยจื่อเฉินกลับรีบก้าวเข้าไปรับร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีเอาไว้ทันทีตามสัญชาตญาณของตนเอง ร่างของลู่ชิงหว่านล้มลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง ใบหน้างดงามพลันบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกาย “คุณหนู!” เสียงร้องเรียกอย่างตกใจของเสี่ยวเถาดังขึ้นพร้อมร่างบอบบางของนางที่วิ่งเข้ามาแล้วช่วยประคองคุณหนูของตนเองที่ล้มไปกองกับพื้นอย่างระมัดระวัง ลู่ชิงหว่านเงยหน้าเล็กน้อย ใบหน้างดงามนั้นยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกายทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับสองร่างที่กำลังโอบกอดกันอยู่ตรงหน้า เซี่ยจื่อเฉินรับร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีไว้ทันท่วงที ร่างบอบบางนั้นซบลงในอ้อมอกของเขาด้วยตัวสั่นเทาเล็กน้อย มือใหญ่ของเขาโอบกอดนางไว้แน่นราวกับกลัวว่านางจะได้รับอัตราย ความสุขใจแล่นขึ้นมาจนล้นหัวใจทว่าใบหน้าอ่อนโยนของเจียงรั่วหลีกลับแสร้งหวาดกลัวและดวงตาคู่สวยของนางนั้นเอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำตาอย่างน่าสงสาร แววตานางนั้นกลับสั่นไหวอย่างหวาดกลัว เซี่ยจื่อเฉินเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียกของเสี่ยวเถา ใบหน้าคมของเขาก็พลันชะงักเล็กน้อย แววตาคมนั้นเต็มไปด้วยความตกใจและห่วงใยยามทอดมองไปยังลู่ชิงหว่านที่กำลังล้มลงกับพื้นเช่นกัน มือใหญ่ของเขาพลันคลายออกจากตัวของเจียงรั่วหลีอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าคมนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสับสนและลังเล เขากำลังจะผละออกจากร่างบอบบางในอ้อมกอดทว่าน้ำเสียงหวานของเจียงรั่วหลีกลับดังขึ้น “พี่จื่อเฉินข้า… ข้าขอโทษเจ้าค่ะ…” น้ำเสียงของนางสั่นเครือปนเปกับเสียงสะอื้นอย่างน่าสงสาร มือเล็กของนางกำแขนเขาไว้แน่นพร้อมเงยหน้าขึ้นมองอย่างรู้สึกผิด เซี่ยจื่อเฉินก้มลงมองเจียงรั่วหลีในอ้อมกอดของตนเอง แม้แววตาเขาจะฉายแววสับสนครู่หนึ่งทว่าเมื่อเห็นใบหน้าอ่อนโยนของเจียงรั่วหลีที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาอย่างน่าสงสาร มือใหญ่ของเขาก็พลันประคองนางไว้แน่นขึ้นแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงปลอบโยน “รั่วรั่ว ไม่เป็นไร เจ้าไม่ได้ทำผิดอะไร” เจียงรั่วหลีที่น้ำตาไหลพรากอย่างหวาดกลัวนั้นก็พยักหน้ารับช้า ๆ แล้วหันกลับมายังลู่ชิงหว่านที่กำลังถูกสาวใช้คนสนิทช่วยประคองนางขึ้นมาอย่างระมัดระวัง “พี่สะใภ้ ข้าผิดเองที่ทำให้ท่านไม่พอใจ ท่านจะไม่ชอบข้าก็ไม่เป็นไร แต่ท่านอย่าได้โกรธพี่จื่อเฉินเลยเจ้าค่ะ” เจียงรั่วหลีเอ่ยขึ้นพร้อมดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำตาอย่างน่าสงสาร ลู่ชิงหว่านไม่ได้เอ่ยคำใด นางเพียงยืนขึ้นตามแรงประคองของเสี่ยวเถาแล้วหันไปจ้องทั้งสองคนที่ยืนกอดกันอยู่ราวกับเป็นคู่รัก ดวงตาคู่สวยยกขึ้นจ้องเซี่ยจื่อเฉิน รอยยิ้มเย็นชาก็พลันปรากฏบนใบหน้างดงามของลู่ชิงหว่านก่อนนางจะเอ่ยขึ้น “ท่านมาขอโทษข้าแต่ก็ยังพานางมา ท่านบอกว่าทำให้ข้าแต่ก็เลือกในแบบที่นางชอบที่สุด” ลู่ชิงหว่านหยุดพูดแล้วพลันถอยหายใจอย่างเข้าใจ เขานั้นไม่เคยรักนางเลย สำหรับนางนั้นก็เป็นเพียงความผูกพันเท่านั้น มิน่าเล่า… มือเรียวเล็กของลู่ชิงหว่านกำแน่นใต้แขนเสื้อก่อนจะละสายตาจากเขาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกเจ้ากลับไปเถิด ข้าไม่ส่ง” กล่าวจบนางก็หมุนกายก้าวเดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้หันกลับมาอีก “ชิงหว่าน” เซี่ยจื่อพูดขึ้นพร้อมกับปล่อยมือจากร่างของเจียงรั่วหลีแล้วก้าวตามลู่ชิงหว่านหมายจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นทว่ายังไม่ทันได้ก้าวไปไกมือเรียวเล็กของเจียงรั่วหลีก็พลันดึงรั้งแขนเขาไว้แล้วพูดขึ้น “พี่จื่อเฉิน พี่สะใภ้กำลังโกรธท่าน ท่านอย่าตามไปเลยเจ้าค่ะ สตรีน่ะหากท่านตามใจเช่นนี้นางก็จะยิ่งไม่สนใจท่านนะเจ้าค่ะ พรุ่งนี้พวกท่านก็จะได้เข้าพิธีแต่งงานกันแล้ว ท่านค่อยอธิบายตอนนั้นก็ยังไม่สาย อย่างไรเสียสามีภรรยาอยู่ในห้องเดียวกันเรื่องเล็กน้อยก็พลอยคลี่คลายไป” เซี่ยจื่อเฉินชะงักฝีเท้าลงในทันที ดวงตาคมยกขึ้นจ้องมองแผ่นหลังบอบบางของลู่ชิงหว่านที่กำลังก้าวห่างออกไปเรื่อย ๆ ด้วยสายตาที่สับสนทว่าในใจเขาก็พลันรู้สึกว่าสิ่งที่รั่วรั่วพูดนั้นมีเหตุผล ชิงหว่านกำลังโกรธเขาอยู่ แต่พรุ่งนี้นางกับเขาก็ต้องเข้าพิธีแต่งงานกันแล้ว เมื่อเป็นสามีภรรยากันแล้วก็ย่อมเข้าใจง่ายกว่าแน่นอน ใบหน้าคมหันมามองสตรีไร้เดียงสาตรงหน้าแล้วพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมพูดขึ้น “อืม เช่นนั้นเราก็กลับกันเถิด พรุ่งนี้ไว้ข้ามารับนางแล้วจะอธิบายให้นางเข้าใจ ชิงหว่านนางเป็นคนใจกว้างและมีเหตุผลเสมอ และอีกอย่าง…” แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยออกมาทว่ารอยยิ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขบนใบหน้าคมนั้นกลับปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน เพราะเขารู้อยู่แล้วว่านางนั้นรักเขามากเพียงใด ตอนนี้นางก็เพียงแค่งอนเขาเท่านั้น พรุ่งนี้หลังแต่งงานแล้วนางก็เป็นของเขาอย่างสมบูรณ์ นางและเขานั้นรอวันนี้มาหลายปีแล้ว และก็กำลังจะมาถึงในวันพรุ่งนี้แล้ว … ลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาในห้องของตนเองก่อนจะเดินมาหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าชุดแต่งงานสีแดงมงคล ดวงตาของนางสั่นไหวเล็กน้อย “เสี่ยวเถาเรื่องที่ข้าสั่งเรียบร้อยหรือไม่” น้ำเสียงเรียบนิ่งของนางดังขึ้นพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลเล็กน้อย “เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะคุณหนู” เสี่ยวเถาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ลู่ชิงหว่านพยักหน้ารับเล็กน้อย พรุ่งนี้งานแต่งก็คงจะเกิดขึ้นตามราชโองการของฝ่าบาทที่ไม่อาจขัดได้ แม้แต่ท่านตาของเขาที่เป็นถึงแม่ทัพใหญ่แดนเหนือก็ไม่อาจขัด เช่นนั้นนางก็จะทำตามประสงค์ของฝ่าบาทและแต่งงานเข้าตระกูลเซี่ยตามราชโองการ อย่างน้อยนางก็จะได้ออกจากตระกูลลู่ที่น่าอึดอัดแห่งนี้ได้ มือเรียวเล็กของนางกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยนั้นพลันฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมา ….ตอนที่8แต่งงานจวนเสนาบดีลู่สายลมอ่อนพัดเข้ามาต้องร่างบอบบางในชุดสีแดงมงคลที่นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้างดงามนั้นถูกแต่งแต้มจนยิ่งดูราวกับดอกไม้แรกแย้มที่เปล่งปลั่งงดงาม“คุณหนูวันนี้ท่านงดงามมากเลยเจ้าค่ะ”เสี่ยวเถาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางก้าวเข้ามาพร้อมผ้าคลุมหน้าสีแดงมงคลในมือ ก่อนจะยกขึ้นคลุมหน้าให้คุณหนูของตนเองอย่างใส่ใจและเคารพลู่ชิงหว่านนั่งนิ่งในใจนั้นกลับวุ่นวายและสับสนเล็กน้อยทว่าสุดท้ายนางก็เอ่ยขึ้น“ไปกันเถิด”กล่าวจบ ลู่ชิงหว่านก็ยื่นมือเรียวยาวออกไปก่อนที่เสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทจะยื่นมือมารับแล้วประคองคุณหนูของตนเองก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างระมัดระวังด้านนอกนั้นขบวนรับเจ้าสาวยาวเหยียดและคึกครืนยิ่งนัก เสี่ยวเถานำทางลู่ชิงหว่านก้าวผ่านลานจวนตรงมายังประตูจวนที่มีเสนาบดีลู่และอนุหลินยืนอยู่เสนาบดีลู่นั้นใบหน้ากลับไม่ได้มีรอยยิ้มแย้มแม้แต่น้อย สีหน้าเขานั้นเรียบเฉยยืนนิ่ง ๆ ต่างจากอนุหลินที่ยิ้มแย้มแสร้งทำเป็นแม่เลี้ยงที่ดูอ่อนโยนยิ่งนักลู่ชิงหว่านหยุดแล้วทำความเคารพผู้เป็นบิดาเสร็จนางก็หันหลังแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“
“หลีกไป”ลู่ชิงหว่านเอ่ยขึ้นสั้น ๆ แต่เจียงรั่วหลีกลับไม่ถอย นางยื่นมือมาจับมือของลู่ชิงหว่านไว้แน่นแล้วยัดปิ่นทองนั้นใส่มือของลู่ชิงหว่านอย่างถือวิสาสะทว่าลู่ชิงหว่านจ้องมองใบหน้าที่กำลังแสร้งไร้เดียงสาของเจียงรั่วหลีทำให้นางพลันรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาในทันที นางดึงมือของตนออกอย่างต่อต้านสองร่างบอบบางนั้นกลับกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาอย่างแรงในขณะที่เจียงรั่วหลีได้เปรียบรอยยิ้มร้ายก็พลันปรากฏขึ้นในแววตาของนางก่อนจะออกแรงผลักออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มีสองร่างที่กำลังยื้อยึดกันอยู่นั้นพลันเซถลาล้มลงไปคนละทิศทว่าเซี่ยจื่อเฉินกลับรีบก้าวเข้าไปรับร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีเอาไว้ทันทีตามสัญชาตญาณของตนเองร่างของลู่ชิงหว่านล้มลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง ใบหน้างดงามพลันบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกาย“คุณหนู!”เสียงร้องเรียกอย่างตกใจของเสี่ยวเถาดังขึ้นพร้อมร่างบอบบางของนางที่วิ่งเข้ามาแล้วช่วยประคองคุณหนูของตนเองที่ล้มไปกองกับพื้นอย่างระมัดระวังลู่ชิงหว่านเงยหน้าเล็กน้อย ใบหน้างดงามนั้นยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกายทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับสองร่างที่กำลังโอบกอดกันอยู่
ตอนที่5 สิ่งที่นางชอบสายลมยามค่ำพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านที่กำลังก้าวเดินมาตามทางในจวนด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ทว่าในขณะนั้นร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก็พลันปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้านางทว่าเคียงข้างเขานั้นก็ยังคงมีร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีติดตามอย่างใกล้ชิด ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาทว่าลู่ชิงหว่านกลับมองเห็นแววตาของนางที่กำลังเก็บซ่อนความริษยาอยู่ลึก ๆ“ชิงหว่าน ท่านลุงตำหนิเจ้าอีกแล้วหรือ”เซี่ยจื่อเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใส่ใจ สีหน้าของเขานั้นแสดงถึงความใส่ใจและเป็นห่วงเป็นใยนางอย่างชัดเจน ลู่ชิงหว่านทอดมองเขาด้วยแววตาที่สับสนเล็กน้อยเซี่ยจื่อเฉินและนางนั้นเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ และตั้งแต่มารดาของนางสิ้นไปเขาก็คอยดูแลปกป้องนางมาเสมอ เดิมทีในใจนางนั้นก็มีเพียงเขาที่เป็นที่พึ่งพิงทว่าเมื่อใดกัน…มือเรียวเล็กของนางกำแน่นขึ้นใต้แขนเสื้อ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อใดกันที่เขานั้นเปลี่ยนไปและทำลายความรักของนางที่มีให้เขาเพียงเพื่อสตรีที่เพิ่งรู้จักเพียงไม่กี่เดือนนี้ร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก้าวเข้ามาหานางด้วยใบหน้าห่วงใย มือใหญ่ของเขายื่นมากุมมือเรียวเล็กของนางไ
ตอนที่5ชาตินี้ข้าไม่ให้จวนเสนาบดีลู่รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาหยุดลงหน้าจวนใหญ่ ลู่ชิงหว่านก้าวลงจากรถม้าโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทช่วยประคองอย่างระมัดระวังสายลมยามค่ำนั้นพัดต้องอาภรณ์ของลู่ชิงหว่านจนผืนผ้าเบาบางพลิ้วไหวไปตามแรงลม ดวงตาคู่สวยของนางยกขึ้นทอดมองตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยโคมไฟ มือเรียวเล็กพลันกำแน่นอยู่ภายในแขนเสื้อร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาในจวนด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าเย็นชานั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เพียงก้าวพ้นลานจวนไม่นานร่างอ้วนท้วนของแม่บ้านจางก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้านางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ได้แสดงถึงความยินดี แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง“คุณหนู นายท่านเรียกท่านเข้าพบเจ้าคะ”น้ำเสียงของแม่บ้านจางดังขึ้นเมื่อลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านางลู่ชิงหว่านหยุดยืนแล้วหันไปจ้องมองแม่บ้านจางนิ่ง ๆ ทว่าในแววตานั้นเย็นเยียบจนคนพูดรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว ในใจพลันรู้สึกกลัวขึ้นมาและรู้สึกว่าวันนี้ลู่ชิงหว่านนั้นดูแปลกไป“คุณหนูเชิญเจ้าค่ะ”แม่บ้านจางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยพร้อมกับค้อมกายให้อย่างนอบน้อมราวกั
“แต่เพราะข้าไม่ระวัง… เมื่อครู่… เมื่อครู่ข้าทำมันหัก… ข้าขอโทษ…ขอโทษเจ้าค่ะพี่จื่อเฉิน”กล่าวจบเจียงรั่วหลีก็ค่อย ๆ คลายมือออกเผยให้เห็นปิ่นทองที่ประดับด้วยดอกเหมยนั้นหักออกจากกันเป็นสองท่อนเสียแล้วสีหน้าของเซี่ยจื่อเฉินชะงักเล็กน้อย มือใหญ่ของเขากำแน่น คิ้วเข้มขมวดแน่นอย่างเห็นได้ชัดทว่าเมื่อน้ำเสียงอ่อนหวานของเจียงรั่วหลีดังขึ้นใจของเขาก็พลันอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว“พี่จื่อเฉินเป็นความผิดของข้าเอง… ข้าขอโทษ…”น้ำเสียงของนางสั่นปนเปกับเสียงสะอื้นจนน่าสงสารยิ่งนัก ใบหน้าอ่อนไร้เดียงสานั้นก้มลงเล็กน้อยอย่างสำนึกผิด หยดน้ำตาร่วงหล่นราวกับไข่มุกแววตาของเซี่ยจื่อเฉินสั่นไหวเล็กน้อย ริมฝีปากหยักได้รูปนั้นเม้มเล็กน้อยอย่างลังเลก่อนจะเอ่ยขึ้นปลอบโยนด้วยน้ำเสียงใส่ใจ“ไม่เป็นไรรั่วรั่วเจ้าอย่าร้องเลยนะ”เซี่ยจื่อเฉินยกมือขึ้นกุมมือเล็กที่กำลังสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นของเจียงรั่วหลีอย่างปลอบใจแล้วหันหน้าไปมองลู่ชิงหว่านที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทันทีที่เซี่ยจื่อเฉินหันมา ใบหน้าของเขาก็พลันทำให้ลู่ชิงหว่านหวนนึกถึงเรื่องราวที่แสนเจ็บปวดของชาติที่แล้ว เขาที่เป็นคู่หมั้นของนางแต่กลับมีใจให้ญาติผู้น้
ตอนที่ 3 ของแทนใจรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนที่มาหยุดอยู่หน้าร้านเครื่องประดับเยว่ซาน ลู่ชิงหว่านที่นั่งนิ่งอยู่ด้านในลุกขึ้นแล้วก้าวลงจากรถม้าโดยมีสาวใช้ประจำกายคอยประคองช่วยอย่างระมัดระวังสายลมหนาวพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านจนอาภรณ์สีฟ้าอ่อนนั้นพลิ้วไหวไปตามแรงลมเบา ๆ มองแล้วงดงามราวภาพวาด“คุณหนูลู่เชิญทางนี้เจ้าคะ”น้ำเสียงของสตรีสูงวัยผู้ดูแลร้านดังขึ้นพร้อมเดินนำทางลู่ชิงหว่านด้วยท่าทางนอบน้อมและสุภาพลู่ชิงหว่านก้าวตามนางไปโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้ประจำกายก้าวตามอยู่ด้านหลังอย่างใกล้ชิดไม่นานลู่ชิงหว่านก็ก้าวเดินมาถึงด้านในของร้านที่มีถาดเครื่องประดับวางเรียงรายอยมากมายราวกับถูกยกขึ้นมารอการมาของนางโดยเฉพาะร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเครื่องประดับเหล่านั้นด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ดวงตาคู่สวยจดจ้องเครื่องประดับเหล่านั้นทีละชิ้นทว่าในแววตากลับว่างเปล่าไม่ได้ตื่นเต้นดีใจแม้แต่น้อยเพราะนางนั้นก็เคยเลือกมาแล้ว ลู่ชิงหว่านยกมือขึ้นแล้ววางปลายนิ้วเรียวยาวลงบนปิ่นเงินรูปดอกเหมยสีแดงอย่างแผ่วเบาในขณะนั้นเสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้น“พี่สะใภ้”น้ำเสียงสดใสของเจียงรั่วหลีดังขึ้







