ตอนที่ 6

ตอนที่6 ||จำนนแต่มิได้จนใจ

เนี่ยกงกงหันซ้ายแลขวาอยากจะอธิบายว่าเขานั้นหาได้กลั่นแกล้งพระชายาเอกหลินแม้แต่น้อยที่อีกฝ่ายแจ้งแก่เขาล้วนไปถึงองค์ชายหกทั้งสิ้นแต่ใครเลยจะคาดเพ่ยอวี้กลับยั่วยุให้องค์ชายหกของเขาเสแสร้งไม่รับรู้แล้วใส่ความว่าพระชายาเอกหลินออกจากจวนโดยไม่บอกกล่าวแต่ผู้ใด แต่ดูแล้วคงยากจะทำได้ในยามนี้ สุดท้ายเขาจึงต้องตัดใจตามองค์ชายหกเข้าไปภายในจวนเพราะหากเขาร้อนใจเกินไปกลับจะยิ่งนำภัยมาให้พระชายาเอกหลินเสียเปล่า ๆ

"พระชายาเป็นอย่างไรบ้างเพคะ"

ปิงจีพร้อมด้วยถงอีรีบตรงเข้าไปประคองร่างบอบบางของผู้เป็นนายให้ลุกขึ้นแล้วสอบถามพลางลูบไล้สำรวจร่างเล็กไปพลางในใจนั้นปวดร้าวยิ่ง

"รู้สึกว่าปากจะแตก ปลายคางคงช้ำแต่ฟันยังอยู่ดี ตรงเบ้าตาข้างขวาเจ็บพอได้ข้อมือดูเหมือนจะหนักหน่อย ส่วนหัวเข่ากับหน้าแข้งคงมีรอยช้ำแต่ไม่น่าจะมีบาดแผลแต่ข้อเท้าคงได้แผลจากการถูกแส้ม้าเฆี่ยนเป็นแน่"

ระหว่างคุกเข่าโขกศีรษะ การค้า เมื่อครู่หลินหลีฮัวก็ตรวจตราร่างกายของตนเองที่หล่นโครมลงมาจากรถม้าเพราะถูกฟาดด้วยแส้ม้าเข้าตรงข้อเท้าข้างขวาและที่นางรีบบอกสาวใช้ทั้งสองก็เพื่อให้พวกนางไปเตรียมยาและอุปกรณ์ทำแผลเอาไว้รอเมื่อนางคุกเข่าจนสาแก่ใจไอ้สวามีชาติสุนัขแล้วจะได้ไปใส่ยาทำแผลทันที นี่หากนางไม่ได้ฝึกยุทธิ์อยู่เสมอคงย่ำแย่จนถึงขั้นบาดเจ็บสาหัสก็เป็นได้ ในเมื่อรถม้าไม่ใช่ว่าจะต่ำ คนปกติตกลงมาหากไม่แข้งขาหักก็อาจถึงขั้นคอหักเป็นแน่ แต่เพราะนางฝึกยุทธิ์มาแต่เด็กจึงรอดปลอดภัยมาได้แต่บาดเจ็บมีแผลถลอกทั่วร่างกับรอยแส้ม้าที่ถูกเฆี่ยนตีเท่านั้นที่ดูเหมือนจะหนักหนาได้เลือดเยอะที่สุด

"เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้" ปิงจีตกใจจนมึนงงไปหมดไม่คิดว่าพวกตนจะมาเจอกับความโหดร้ายและไร้เหตุผลขององค์ชายหกเช่นนี้ ส่วนถงอีมีแต่ความแค้นใจเต็มท้อง!

"เนี่ยกงกงขายพวกเราหรือเพคะ" เพราะถงอีนั้นตื้นเขินไม่เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมคนของนางจึงเข้าใจไปแล้วว่าเนี่ยกงกงนั้นคงไม่ไปแจ้งกับองค์ชายหกตามที่พระชายาเอกหลินต้องการจนนายของตนถูกลงโทษ

"ถงอีเจ้าผิดแล้ว เนี่ยกงกงย่อมไปแจ้งตามที่ข้าสั่งความไม่มีขาดตกเป็นแน่ แต่ก็เพราะเขาไปแจ้งกับองค์ชายหก เหตุการณ์จึงเป็นเช่นนี้ เอาละรีบพาข้าไปคุกเข่ามิเช่นนั้นเรื่องจะยิ่งย่ำแย่กว่านี้"

อธิบายให้คนของตนเองเข้าใจอย่างรวบรัดไปก่อนป้องกันไม่ให้ถงอีไปเอาความกับเนี่ยกงกงอย่างไร้สติ แล้วรีบร้อนให้สองสาวใช้ประคองนางไปคุกเข่าตามประสงค์ของสวามีชาติสุนัขจ้าวเข่ออี้เสียก่อนหาไม่นางกับคนของนางจะยิ่งลำบากเพิ่มขึ้น เพราะบ้านเดิมของนางไร้อำนาจจึงต้องจำนนทว่าภายในของนางมิได้จนใจยอมถอยให้เขากับเพ่ยอวี้ได้ใจไปก่อนรอให้นางพร้อมกว่านี้รับรองนางสู้กลับแน่!!!

"คุณหนูใหญ่...ท่านบาดเจ็บนะเจ้าค่ะยังจะต้องไปคุกเข่าจะไหวได้อย่างไร"

ปิงจีหลั่งน้ำตาออกมาแล้วจริง ๆ คุณหนูใหญ่หลินปกติถูกเจิ้งกั๋วกงฟู่เหรินถนอมเอาไว้ราวกับไข่มุกกลางฝ่ามือแต่บัดนี้กลับถูกเจ้าคนชั่วแซ่จ้าวทรมานจนหมดรูปเช่นนี้สาวใช้กึ่งพี่เลี้ยงเช่นปิงจีปวดใจยากจะรับไหว

"ปิงจี นี่มันเวลาใด บัดนี้เราอยู่ในถ้ำเสือปากพยัคฆ์หาใช่จวนเจิ้งกั๋วกง ยอมได้สมควรยอม ถอยได้เราต้องถอยแต่จงรู้เอาไว้นายของเจ้าถอยก็จริงแต่จะไม่ยอมเสียเปรียบเป็นแน่!"

กล่าวแล้วหลินหลีฮัวจึงยืนจนมั่นคงแล้วเดินไปยังลานกลางของจวนที่เป็นลักษณะของเรือนสี่ประสานจากนั้นจึงคุกเข่าอดจะนึกเสียใจมิได้ที่ตนเองไม่ได้เตรียมตนเองเอาไว้ล่วงหน้าหาไม่คุกเข่ายังมีผ้ารองรับไม่เจ็บมาก นับจากนี้นางจะอยู่ภายในจวนองค์ชายหกนี้ด้วยสติทุกลมหายใจจะได้ไม่ประมาทเตรียมทุกสิ่งพร้อมเอาไว้เสมอเช่นนั้นจึงจะไม่ทำร่างกายตนเองบาดเจ็บผิดต่อมารดาที่เลี้ยงดูมา

ส่วนปิงจีกับถงอีต่างทำอันใดไม่ถูกไปหมดเนื่องจากไม่เคยพบเจอเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนี้ ยิ่งลมฟ้าลมฝนเริ่มพัดกรรโชกรุนแรงขึ้นเป็นลำดับ พวกนางจึงเสียขวัญ แต่หลินหลีฮัวนั้นกลับสงบนิ่ง ยิ่งหางตาของเด็กสาวแลเห็นว่าประตูห้องโถงใหญ่เปิดออกกว้าง ภายในมีองค์ชายหกผู้เป็นพระสวามีชาติสุนัขของนางกำลังนั่งจิบน้ำชาทอดสายตามองมาหลินหลีฮัวนั้นยิ่งวางสีหน้าเรียบเฉยเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน เพราะนางทราบดียิ่งตนเองแสดงความยากลำบากไอ้คนชั่วมันจะยิ่งมีความสุข

"ไอ้คนชาติสุนัข!"

คราวนี้เด็กสาวไม่ด่าเขาแค่ภายในใจอีกแล้วแต่นางด่าออกเสียงเพราะทราบดีว่าระยะขนาดนี้ต่อให้เขามีวรยุทธ์สูงส่งขั้นเก้าขึ้นไปก็ต้องใช้สมาธิอย่างมากจึงจะได้ยิน เพราะสายลมพัดกรรโชกรุนแรงอื้ออึงถึงเพียงนี้เช่นไรก็ยากจะจับได้แน่นอนจากที่เคยคิดว่าจะอดทนอยู่ด้วยกันได้บัดนี้สำหรับนางและจ้าวหลิวเย่เห็นจะยากแล้วจริง ๆ ไม่ใช่ยากแค่เขาไม่ต้องการนาง แต่ที่ยากเพราะนางต่างหากที่ไม่คิดอยากได้บุรุษผู้นั้นมาเป็นคู่ชีวิตได้เป็นแน่!

"มารดาลืมสั่งความ!"

และอีกมากมาย ด่าไปจนเกินบรรพบุรุษสามสิบกว่ารุ่นของสกุลจ้าวจึงค่อยพึงใจ เพราะตนเองต้องมาทุกข์ยาก หลินหลีฮัวย่อมไม่ยอมถูกทรมานโดยไม่ด่ากลับแน่ ฝ่ายของจ้าวหลิวเย่นั่งบนตั่งเอนกายดูผ่อนคลาย ยิ่งเห็นเด็กสาวผู้เป็นพระชายานั้นดูสิ้นไร้หนทางต่อต้านต้องยินยอมถูกเขาใส่ความมอบโทษอย่างไม่เป็นธรรมเช่นนี้คล้ายเขาจะยิ่งอารมณ์ดี

ไม่นานเพ่ยอวี้สตรียอดรักก็ตามมาบีบนวดจ้าวหลิวเย่ย่อมยิ่งมีความสุข รู้สึกว่าตนเองเปรียบดังผืนฟ้าแล้วจริง ๆ สตรีที่ตนเองคิดว่าเหมาะสมอยู่เคียงข้างส่วน ฝ่ายส่วนเกินเช่นหลินหลีฮัวเขานั้นยังควบคุมได้จะบีบก็ตายจะคลายก็รอดไร้หนทางต่อสู้เช่นนี้จะไม่ให้เขามีความสุขได้อย่างไร

สายลมพัดกรรโชกรุนแรงไม่นานสายฝนก็ตกลงมาหนาเม็ด มันตกลงมาสาดซัดไปตามร่างกายและใบหน้าของหลินหลีฮัวจนเจ็บแสบไปหมดทั้งกายและใบหน้า

ปิงจีกับถงอีวิ่งเอาร่มมาจะกางให้ แต่ถูกองครักษ์ของจ้าวหลิวเย่ขัดขวางเอาไว้สองสาวใช้จนด้วยเกล้าที่จะช่วยแบ่งเบาบรรเทาความเหน็บหนาวให้คุณหนูใหญ่ของพวกตนแล้วจริง ๆ

สายฝนเม็ดโตสาดซัดลงมาเม็ดแล้วเม็ดเล่า หนาวเหน็บและเจ็บไปทั่วกาย ยิ่งนานยิ่งหนาวเหน็บจนเจ็บปวดไปถึงกระดูก สติของหลินหลีฮัวยิ่งแจ่มใสนัก

ยิ่งนางเจ็บยิ่งนางเหน็บหนาวความรู้สึกของเด็กสาวยิ่งหนักแน่นว่าชาตินี้อย่างไรนางจะต้องหาทางปีนกำแพงจวนขององค์ชายหกจ้าวหลิวเย่ออกไปให้จงได้ ถึงไม่รักใคร่นางก็ไม่เห็นจะต้องทำกับนางถึงขนาดนี้ นางกับเขาล้วนต่างถูกบีบคั้น ดังนั้นแรกเริ่มคิดว่าตนเองยังจะค่อย ๆ ปรับตัวเข้าหาอีกฝ่ายและร่วมชีวิตกับเขาได้

แต่อีกฝ่ายกลับหน้าตัวเมียรังแกนางอย่างไร้เหตุผลอีกทั้งวาจาก็ไม่ดี มือเล็กเผลอกำหมัดเข้าหากันแน่นจนเห็นข้อนิ้วขาวซีด ที่เด็กสาวชิงชังมาตลอดก็คือบุรุษหน้าตัวเมีย มิคาดชีวิตนี้นางจะต้องมาแต่งงานให้กับบุรุษที่ตนเองชิงชังเข้าเสียแล้ว

หนึ่งชั่วยามผ่านหัวเข่าของหลินหลีฮัวก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว หนาวจับจิตจับใจ หนาวถึงกระดูกเป็นเช่นไรวันนี้คุณหนูใหญ่จวนเจิ้งกั๋วกงเกิดมาสิบห้าหนาวเพิ่งประจักษ์แก่ใจ สองชั่วยามค่อย ๆ เคลื่อนคล้อย ฝนจากหนาเม็ดเริ่มเบาบางสุดท้ายครบสามชั่วยามก็จางหาย พอฝนหยุดแมลงกลางคืนจึงเริ่มมาเยือนและจะถูกกัดอย่างไรคล้ายหลินหลีฮัวชักจะสติเลือนรางไม่รับรู้แล้วเนื่องจากร่างกายของเด็กสาวรับไม่ไหว

และด้วยร่างกายบอบบางของเด็กสาวผู้หนึ่งพอเข้าชั่วยามที่ห้านางก็หมดสติลงสลบไปกลางลานบ้านนั่นเอง แต่งงานมาสิบวันกลับถูกทรมานราวกับไม่ใช่พระชายาเอก สวามีเช่นนี้สมแล้วที่หลินหลีฮัวก่นด่าว่าไอ้ชาติสุนัข!

และที่เด็กสาวตั้งจิตตั้งใจเอาไว้แน่วแน่ก็คือเช่นไรนางก็จะหย่าขาดจากเขาให้จงได้ นางยังเป็นคนและไม่ใช่คนโง่ เช่นไรนางก็มิอาจทนอยู่กับบุรุษเช่นจ้าวหลิวเย่ไปจนแก่เฒ่าเป็นแน่!!!