ตอนที่ 5

ตอนที่5 #ไอ้คนชาติสุนัข!

หลังจากวาดอนาคตอยู่ภายในหัวสมองมาอีกสามวันก็พอดีกับที่หลินหลีฮัวแต่งเข้าจวนองค์ชายหกครบแปดวันพอดิบพอดี และเป็นแปดวันที่สงบเงียบราวกับพระชายาเอก เช่นนางนั้นไร้ตัวตนภายในจวนกว้างใหญ่นี้ แต่ใครจะสนใจก็สนใจไปเถิดสำหรับนางเป็นเช่นนี้กลับดียิ่ง

"ปิงจีวันนี้ไปแจ้งกับเนี่ยกงกงว่าข้าจะออกไปตรวจดูสินสอด และแวะไปยกน้ำชาให้กับท่านอาเก้าเอ่อ...ให้กับจวิ้นอ๋องเข่ออี้ด้วย"

หลินหลีฮัวคล้ายมารดาก็ตรงนี้ เพราะมารดาของนางเมื่อคิดแผนออกมาได้จะเร่งลงมือทันทีเพราะคิดว่าลงมือก่อนได้เปรียบ หลีฮัวเองก็คิดเช่นนั้น ดังนั้นพอนางจัดเก็บสินเดิมพร้อมสินสอดบางส่วนเรียบร้อย ต่อจากนี้ก็สมควรไปเยี่ยม ท่านอาเก้าได้แล้ว

"พระชายาไม่คิดจะไปพบหน้าองค์ชายหกหรือเพคะ" ถงอีถามขึ้นขณะที่ช่วยหลินหลีฮัวหวีผมและแต่งกายหน้าคันฉ่อง

"พบแล้วอย่างไร ไม่พบแล้วอย่างไร เขาชิงชังรังเกียจข้าจนขับไล่มาอยู่เสียท้ายจวนเช่นนี้ หากข้ายังกล้าเสนอหน้าไปพบเขามิเท่ากับข้าหาเรื่องใส่ตัวหาเหาใส่หัวหรอกหรือถงอี มิสู้ข้าออกไปพบคนที่เขาอยากพบข้ายังดีเสียกว่า"

เพราะสายเลือดพ่อค้าแม่ค้าจากฝ่ายมารดากับท่านตาของนางรุนแรง หลินหลีฮัวจึงคิดได้เช่น นางคิดแต่ผลประโยชน์ กำไรและขาดทุนพบหน้าคนเช่นจ้าวหลิวเย่สำหรับเด็กสาวเท่าที่เจอมา มีแต่ขาดทุนเช่นนั้นจะพบไปไย แค่ขาดทุนด้านอารมณ์นางก็ไม่อาจทำใจได้แล้ว

ร้านขายสมุนไพรเผิงไหลฟู่ คือสินสอดที่ถูกใจหลินหลีฮัวที่สุดจนนางอดใจไม่ไหวต้องรีบออกมาตรวจดู และด้วยรถม้าที่ประทับตราขององค์ชายหกจ้าวหลิวเย่ ทำให้หลงจู๊ผู้ดูแลร้านแค่เห็นร่างของหลินหลีฮัวก้าวลงจากรถม้าเขาก็ออกมาต้อนรับแล้ว

"ไม่ต้องมากพิธีไปหรอกหลงจู๊ ลุกขึ้นแล้วใครมีหน้าที่ใดก็ไปทำเถิด ข้าเพียงมาเยี่ยมชมกิจการเท่านั้น"

คราวแรกคนงานในร้านพอทราบว่าต่อไปพวกตนจะมีนายคนใหม่ล้วนกังวล ทว่ายามได้พบหน้า เป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่งดูอ่อนเยาว์นักพวกเขาจึงค่อยเบาใจว่านางจะไม่มาเปลี่ยนแปลงอันในภายในร้านมากนัก

"พระชายาหกต้องการดูบัญชีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

หลงจู๊ของร้านถามขึ้นด้วยกิริยาเคารพนบน้อมเพราะถึงนางจะยังเป็นเด็กสาวแต่ฐานะนั้นเป็นถึงสะใภ้ที่ฮ่องเต้ออกพระราชโองการแต่งตั้งมาเขาย่อมมิกล้าทำให้เด็กสาวไม่พึงใจ

"ดูสิ ลำบากหลงจู๊แล้ว" หลินหลีฮัวตอบกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแต้มเรียวปาก

"หามิได้พ่ะย่ะค่ะ พระชายาหกรอสักครู่" หลงจู๊วัยกลางคนรีบไปนำบัญชีมามอบให้เจ้าของคนใหม่ทันที

"ได้"

ไม่นานบัญชีก็ถูกนำมาให้เด็กสาวได้ตรวจดู เป็นบัญชีรายรับรายจ่ายและรายการทั้งซื้อและขายสมุนไพรย้อนหลังไปครึ่งปี หลินหลีฮัวเลือกจะตรวจผ่านไปเร็ว ๆ ก่อนหนึ่งรอบ แต่นางเป็นพวกความจำยอดเยี่ยมแค่ผ่านตาล้วนจดจำได้ทั้งหมด

"ข้าอยากได้ย้อนหลังไปอีกสามหนาวไม่ทราบว่าหลงจู๊จะจัดการให้ได้หรือไม่ อ๋อ ไม่ใช่วันนี้แต่ให้ส่งไปที่ตำหนักองค์ชายหกภายในสามวันหลังจากนี้"

"ได้สิพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดจึงจะมิได้กันเล่า"

"รบกวนหลงจู๊แล้ว"

"หามิได้ หามิได้ พ่ะย่ะค่ะ"

หลงจู๊วัยกลางคนเอ่ยขึ้นด้วยกิริยานอบน้อม จากนั้นหลินหลีฮัวก็พูดคุยและเดินตรวจดูทั้งภายในร้านและโรงเรือนด้านหลังที่จัดทำเป็นโกดังจัดเก็บสมุนไพรรวมไปถึงลานโล่งที่จัดเอาไว้ตากสมุนไพรบางชนิดอยู่ครึ่งวัน

พอคิดจะตรงไปยังจวนจวิ้นอ๋องกลับพบว่าท้องฟ้ายามเว่ยเต็มไปด้วยเมฆฝนดำทะมึนไปหมดนางจึงคิดว่าวันนี้ไม่เหมาะจะไปเยี่ยมคารวะญาติของพระสวามีเสียแล้ว

"ฝนจะตกแล้วเอาเช่นไรดีเพคะพระชายา"

ปิงจีถามขึ้น หลินหลีฮัวทำได้แค่ถอนหายใจ เพราะวันนี้คงยากจะไม่ยกน้ำชาฝากตัวเป็นศิษย์ท่านอาเก้าแล้วจริง ๆ

"กลับกันเถอะเอาไว้พรุ่งนี้ส่งเทียบไปแจ้งกับจวิ้นอ๋องอย่างเป็นทางการคงสมควรกว่า"

คิดทบทวนจนรอบคอบหลีฮัวจึงออกคำสั่งบ่าวบังคับรถม้ากลับจวนองค์ชายหกแทนเพราะไหนจะฝนใกล้จะตกกับการที่นางเพิ่งจะเป็นสะใภ้ใหม่ที่สำคัญสวามีชิงชังอย่างมากหากเจ้าจ้าวหลิวเย่เกิดอยากหาเรื่องแค่นางไปเยือนจวนจวิ้นอ๋องโดยไม่แจ้งล่วงหน้าก็เป็นเรื่องใหญ่ได้ป้องกันตนเองเอาไว้ดีกว่า

ทว่าขนาดนางคิดการรอบคอบถึงเพียงนั้นยามเมื่อกลับมาถึงจวนก็ยังเกิดเรื่องขึ้นจนได้

ขวับ!

เพี๊ยะ!

โครม!

"!!!" หลินหลีฮัว

"กรี๊ด!" ปิงจี

“กรี๊ด…คุณหนูใหญ่!!!” ถงอี

ทั้งปิงจีและถงอีล้วนกรีดร้องแตกตื่นตกใจเมื่อรถม้าจอดเทียบหน้าประตูใหญ่แล้วหลินหลีฮัวกำลังก้าวลงจากรถม้าแต่เท้าไม่ทันถึงพื้นกลับถูกแส้ม้าฟาดเปรี้ยงแล้วกระชากร่างเล็กหล่นโครมลงไปบนพื้นหน้าประตูใหญ่ของจวนองค์ชายหกจนหมดรูป หลินหลีฮัวทั้งตกใจและจุกกับเจ็บจึงร้องไม่ออกแม้เพียงครึ่งคำ

"ออกจากจวนไม่บอกกล่าวสวามีคนสกุลหลินของเจ้าสั่งสอนบุตรสาวออกมาเช่นนี้หรือ?"

เสียงเย็นยะเยือกดังมาพร้อมกับเรือนกายสูงใหญ่ที่ในมือถือแส้ม้าเส้นโตเอาไว้ไม่บอกย่อมรู้ผู้ฟาดแส้ออกมาเมื่อครู่ย่อมเป็นเขาแน่แท้

'จ้าวหลิวเย่เจ้าสุนัขต่ำช้า เจ้าบิดาลืมสั่งสอน ไอ้สุนัขชั่วช้า มารดามันตาย!'

หลินหลีฮัวเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดทำร้ายตนจนหล่นโครมลงมาสิ้นสภาพก็สบถด่าบรรพบุรุษสกุลจ้าวไปแล้วสิบรุ่นในเวลาเพียงกะพริบตาไปหกครั้ง

"สวามี…"

หากแต่ภายนอกเรียวปากที่แตกเลือดไหลกลับเรียก สวามี อ่อนหวานไม่พอนางกลับยังคงเปิดยิ้มหวานได้ยอดเยี่ยมอีกด้วย ดังนั้นพอจ้าวหลิวเย่แลเห็นเข้าพลันตกตะลึงยืนอึ้งไปครู่หนึ่งเลยทีเดียว

"สวามีท่านโกรธเสียแล้ว ชายาผิดไปแล้ว ต่อไปไม่กล้าแล้วเพคะ"

พอเห็นจ้าวหลิวเย่ยืนตกตะลึง หลินหลีฮัวจึงรีบลุกขึ้นจากท่าทางดังกบหกล้มมาเป็นนั่งคุกเข่าจากนั้นก็รีบโขกศีรษะตามที่เคยฝึกฝนมาว่าคนเห็นนั้นดูนางจริงใจแต่แท้จริงล้วนลูกเล่นไม่เจ็บแม้แต่น้อยทันที โขกลงไปหนึ่งครั้ง นางก็ร้องว่า ชายาผิดไปแล้ว โขกสองครั้งนางก็ร้องอีกว่า ต่อไปชายาไม่กล้าแล้ว

ทำเช่นนั้นไปเรื่อย ๆ

"……"

จ้าวหลิวเย่ยิ่งแลเห็นพลันยิ่งคาดไม่ถึง แต่เดิมเขาคิดว่าพอตนเองทำหยาบคายเช่นนี้ หลินหลีฮัวคงลุกขึ้นมาด่าทอตนเองเป็นแน่ซึ่งหากเป็นดังนั้นเขาย่อมเอาผิดนางได้รุนแรงขึ้นจนอาจเป็นเหตุให้ถึงขั้นหย่าขาดด้วยโทษเจ็ดขับของชาวเทียนสุ่ยเอาใจเพ่ยอวี้และแม่ทัพเพ่ยได้ แต่พอหลินหลีฮัวยอมรับผิดด้วยกิริยาเอาจริงเอาจริงผิดจากแผนที่เขาวางเอาไว้เพื่อคิดจะเอาใจสองพ่อลูกสกุลเพ่ยย่อมไปต่อไม่ถูกเช่นกัน

"องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ เช่นนี้ไม่ดีนะพ่ะย่ะค่ะ ที่นี่คือหน้าจวนคนมากมายพบเห็น…"

เนี่ยกงกงไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากช่วยพระชายาเอกหลินผู้น่าสงสารอย่างไรจึงทำได้แค่ชี้แนะว่าที่นี่หน้าจวนหากคนพูดไปปากต่อปากเพียงแค่พระชายาเอกหลินออกไปจากจวนไม่บอกกล่าวสวามีลงโทษรุนแรงไปจนถึงหูของฮ่องเต้และซ่งฮองเฮาคงมิใช่เรื่องดีสำหรับองค์ชายหกมากกว่าผู้ใดแล้ว ส่วนจ้าวหลิวเย่คล้ายกับเพิ่งจะคิดได้ว่าตนเองผิดไปเสียแล้ว

"เข้าจวนแล้วคุกเข่าที่ลานกลางเรือนจนกว่าข้าจะมีคำสั่งให้ลุกขึ้น ห้ามดื่มน้ำห้ามกินข้าว!"

เพราะเห็นชาวบ้านเริ่มมาเมียงมองจ้าวหลิวเย่ย่อมไม่กล้ารังแกหลินหลีฮัวไปมากกว่านี้ที่หน้าจวน แต่หากเป็นภายในจวนแค่ปิดประตูคนไม่เห็นเขาก็ทรมานนางต่อไปได้แล้ว คำสั่งต่ำทรามจึงหลุดออกมาจากเรียวปากก่อนที่เขาจะสะบัดแส้ม้าเฉียดร่างของหลินหลีฮัวไปเล็กน้อยแล้วหมุนกายกลับเข้าไปด้านในทันที!