ตอนที่ 3

ตอนที่3#ถูกขับไล่มาอยู่ท้ายจวนเสียแล้ว

เรือนหลิงเซียว…

คือเรือนที่องค์ชายหกจ้าวหลิวเย่มีคำสั่งให้เนี่ยกงกงพาพระชายาเอกหลินมาพักอาศัย ซึ่งเรือนหลังนี้อยู่เสียเกือบท้ายตำหนัก และก็เป็นไปตามนามของเรือนหลังนี้ คือโดยรอบเต็มไปด้วยดอก หลิงเซียว จนแทบมองไม่เห็นตัวเรือน เท้าเล็กในรองเท้าผ้าไหมปักลวดลายวิจิตรถึงกับหยุดนิ่ง ก้าวต่อไปไม่ออกแม้เพียงครึ่งก้าว

"นะ…นี่มัน…?"

ขนาดปิงจีที่อายุมากกว่าหลินหลีฮัวกับถงอียังอึกอักไม่รู้ว่าจะถามอันใดออกไป เช่นนี้แล้วคงไม่ต้องเอ่ยถึงทั้งสองคนหนึ่งนายและหนึ่งบ่าวอ่อนวัยที่พูดไม่ออกไปแล้วจริง ๆ

"เอ่อ…นะ เนี่ยกงกง เรือนนี้คนสามารถอยู่ได้จริงหรือ???"

ผ่านไปอึดใจใหญ่ถงอีก็ถามออกไปอย่างโง่งม ส่วนหลินหลีฮัวนั้นพอรวบรวมสติได้นางก็ไม่พูดไม่ถามอันใดทั้งสิ้น เท้าเล็กก้าวมั่นคงเข้าไปในเขตเรือนรกร้างทันที

"คุณหนูใหญ่ช้าก่อน!"

คราวนี้ปิงจีลืมสิ้นกฎเกณฑ์อันใดทั้งหลาย สาวใช้ตัวน้อยสนใจเสียอันตรายหากภายในเรือนแห่งนี้มีสัตว์ร้ายเช่นงูพิษหรือแมลงมีพิษอื่น ๆ อาศัยอยู่ภายในแล้วคุณหนูใหญ่หลินเกิดถูกกัดขึ้นมานางแบกรับความผิดไม่ไหวเป็นแน่

"เอ็ดอึงไปไยข้าไม่เป็นอันใดเสียมารยาทจริงปิงจี! เนี่ยกงกง ให้คนทำความสะอาดเถอะ"

ยังดีว่าเนี่ยกงกงนั้นยังมีเมตตากับเหล่าเด็กสาวทั้งสามชีวิตที่พลัดถิ่นที่อยู่มาไกลเมื่อเห็นว่า พระชายาเอกหลินยินดีจะอยู่ในเรือนหลังนี้ เขาก็รีบสั่งการให้นางกำนัลและขันทีมาช่วยกันเก็บกวาดทำความสะอาดเรือนจากรกร้างให้สะอาดพร้อมอยู่อาศัย

ขณะนั้นหลินหลีฮัวก็ไปหยุดนั่งพักรอที่ศาลาที่สร้างอยู่ริมบ่อปลาขนาดใหญ่ดูแล้วเนื้อที่คงกว้างขวางเกินห้าหมู่ มีดอกบัวแต่รกร้างจนไม่รู้ว่าเป็นสีอะไรบ้าง นางจึงกวาดสายตามองไปยังจุดอื่นบ้าง แต่ภาพก็ไม่แตกต่างจากบ่อปลาดังกล่าว คือรกร้างไม่รู้ว่ามีพรรณไม้ดอกไม้ประดับใดบ้าง

ขนาดว่าจวนเจิ้งกั๋วกงมีเรือนหลังไม่น้อยแต่หลินหลีฮัวก็ยังจำได้ว่ามารดาไม่เคยให้อี้เหนียงทั้งหลายได้พักอาศัยในเรือนที่สภาพเช่นนี้มาก่อน ดวงตาของเด็กสาวพลันแสบร้อนจนหลีฮัวต้องรีบร้อนเร่งแหงนเงยใบหน้าขึ้นมองท้องฟ้าขับไล่หยดน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา

'แค่นี้เจ้าอย่าได้ร้องไห้ออกมาเด็ดขาดนะหลีฮัว ห้ามร้องไห้เด็ดขาด คนพวกนี้ไร้ค่าไม่คู่ควรให้เจ้าเสียน้ำตา!'

"คุณหนูใหญ่…"

ปิงจีเข้ามายืนอยู่ด้านหลังของผู้เป็นนาย เช่นเดียวกับถงอี้ความโศกเศร้าของร่างเล็กมีหรือพวกนางจะรับรู้ไม่ได้ จากบ้านเกิดมาไกลนับพันลี้ แต่เดิมคุณหนูใหญ่ของพวกตนไม่เคยคาดหวังจะให้สวามีรักใคร่เอ็นดู คุณหนูพูดอยู่เสมอว่าขอเพียงนางให้เกียรติเขาและเขาให้เกียรตินางแค่นี้คุณหนูใหญ่หลินหรือขณะนี้คือพระชายาเอกหลินต้องการเพียงเท่านั้นจริง ๆ

ทว่าที่เจอวันนี้มันเกินไปมาก เกินไปมากจริง ๆ องค์ชายหกทำการหยามเกียรติผู้เป็นนายของพวกนางเกินไปแล้ว ทั้งแอบจัดงานแต่งกับพระชายารองเพ่ยก่อนที่จะแต่งพระชายาเอกเช่นนาง ไหนจะยึดเรือนของพระชายาเอกเอาไปให้พระชายารองเพ่ย แล้วขับไล่พระชายาเอกออกมาให้ไปอยู่เรือนรกร้างท้ายจวนอีกด้วย ยังดีว่าบัดนี้ร่างเล็กที่นั่งหัวไหล่สั่นสะท้านคาดว่าคงพยายามข่มกลั้นน้ำตาเอาไว้นั้นยังไม่ทราบความจริงที่ว่าองค์ชายหกแอบจัดพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับพระชายารองก่อนที่เกี้ยวเจ้าสาวของพระชายาเอกหลินจะเข้าจวนมาเพียงหนึ่งชั่วยาม ปิงจีเรียกอีกฝ่ายแล้วก็หันไปมองสบตากับถงอีเงียบ ๆ

"มีอันใด"

หลินหลีฮัวกลืนน้ำตาลงท้องสำเร็จนางจึงหันกลับมาแย้มยิ้มซีดเซียวให้กับสาวใช้คนสนิททั้งสองช้า ๆ ทำเอาปิงจีและถงอีรู้สึกลังเลที่จะเล่าความจริงที่พวกนางแอบไปสืบมาได้เมื่อครู่ก่อน

"พูดมาเถอะ"

เอ่ยเรียบ ๆ มองไปทางเนี่ยกงกงที่กำลังสั่งงานนางกำนัลและขันทีเก็บกวาดและเริ่มทยอยเก็บข้าวของที่ขนมาจากเรือนหรูอี้ ด้วยสายตานิ่งลึกยากจะคาดถึงอารมณ์ของเด็กสาววัยสิบห้าหนาวตรงหน้าได้แม้แต่น้อย

"คงเป็นเรื่องที่พระชายารองเพ่ยกราบไว้ฟ้าดินและบรรพชนก่อนข้ากระมัง"

"…!" ถงอีตกใจจนกล่าวไม่ออก

"คุณหนูใหญ่ทราบได้อย่างไรเจ้าค่ะ"  ปิงจียังดีที่เปล่งวาจาออกมาได้

"ระวังคำพูดด้วยปิงจี หมัวมัวภายในวังกำชับหนักหนาว่าหลังพิธีกราบไหว้ฟ้าดินและบรรพชนให้เรียกข้าว่าพระชายาหลิน เรื่องนี้จะลืมไม่ได้ เพราะสถานการณ์ของพวกเราในยามนี้ผิดไปอาจถูกทำร้ายเอาได้"

หลินหลีฮัวไม่ได้เจ้ายศเจ้าอย่างแต่นางกำลังกังวลใจไปว่าองค์ชายหกจะหาความกับคนของตนเองเอาได้ มีทางใดให้ระวังนางจึงระวังเอาไว้ก่อน ยิ่งถูกขับไล่มาอยู่เรือนรกร้างท้ายจวนเช่นนี้ถึงไม่ฉลาดแต่นางก็หาใช่คนโง่เขลาเบาปัญญาจนมองไม่ออกว่าองค์ชายหกไม่อยากพบหน้าตนเอง

"ที่นี่หาใช่จวนเจิ้งกั๋วกง อย่าวางใจผู้ใด" นางเอ่ยย้ำเตือนคนสนิทของตนเอง

"เพคะ" ปิงจีรับคำหน้าสลด

"เพคะ ว่าแต่เหตุใดพระชายาจึงทราบว่าเมื่อวานองค์ชายหกรีบร้อนทำพิธีกับพระชายารองเพ่ยก่อน"

ถงอีรับคำแล้วจึงรีบถามออกมาด้วยสงสัยยิ่งนักว่าผู้เป็นนายของนางนั่งอยู่แค่ตรงนี้ไฉนจึงทราบความจริงนี้ได้

"ไม่ได้ยากเกินจะคาดเดานี่ถงอี หากภายในสามหนาวนี้ข้ายังมิอาจตั้งครรภ์ก็จะถูกโทษกำจัดขับออกจากราชวงศ์ แล้วเพ่ยอวี้ที่แต่เดิมก็กราบไหว้ฟ้าดินและบรรพชนก่อนข้าย่อมต้องได้ขึ้นมาแทนที่ฐานะพระชายาเอกโดยมิต้องแต่งใหม่ยิ่งนางตั้งครรภ์พร้อมคลอดบุตรออกมาแม้แต่ฮ่องเต้ก็ยากจะปลดนางหากเพ่ยอวี้หรือตระกูลของนางไม่ทำผิดร้ายแรงจริง ๆ"

สามเดือนที่ต้องท่องจำกฎเกณฑ์และธรรมเนียมของราชวงศ์แห่งเทียนสุ่ยหลินหลีฮัวย่อมคิดคาดเดาทุกสิ่งได้ไม่ยาก ดวงตาทรงดอกท้อกวาดมองไปโดยรอบเรือนอีกครั้งแล้วนั่งนิ่งไม่กล่าวอันใดอีก

ผ่านไปสองชั่วยามเรือนรกร้างจึงพร้อมเข้าอยู่ได้ หลินหลีฮัวกล่าวขอบคุณเนี่ยกงกงจากใจเพราะลำพังแค่พวกนางแค่สามคนทำความสะอาดกันอีกคาดว่าคืนนี้ก็คงไม่ได้พักผ่อนเป็นแน่…

เนี่ยกงกงเมื่อจัดการควบคุมคนดูแลเรือนหลิงเซียวจนพระชายาเอกหลินเข้าพักอาศัยได้แล้วเขาจึงกลับไปรายงานผู้เป็นนายเช่นองค์ชายหกจ้าวหลิวเย่

“นางไม่เอะอะโวยวายเลยหรือ?” จ้าวหลิวเย่ถามขึ้นอย่างกังขายิ่งนัก

“ไม่เคยพ่ะย่ะค่ะองค์ชายหก พระชายาหลินดูรู้ความนักยินยอมโดยดีไม่ขัดขืนหรือแสดงกิริยาและเอ่ยวาจาไม่ดีออกมาแม้แต่น้อย”

ในใจของเนี่ยกงกงย่อมเอนเอียงไปทางพระชายาเอกหลินแล้วสามในสี่ส่วน

“ก็ดี”

กล่าวเพียงเท่านั้นจ้าวหลิวเย่จึงโบกมือไล่ขันทีคนสนิทให้ออกไปได้แล้ว พอประตูปิดลงเขาจึงจมดิ่งลงไปกับการวางแผนการต่าง ๆ หวังจะครอบครองตำแหน่งไท่จื่อให้จงได้ เพราะคิดอยู่เสมอว่าตนเองเหนือกว่าพี่ชายทุกคนเช่นนั้นตำแหน่งไท่จื่อก็สมควรเป็นของตนเอง

แต่มันน่าโมโหที่ซ่งฮองเฮาเอาแต่กีดกันและคิดกำจัดเขา เช่นนี้ตลอดมาหลังรู้ความเขาจึงต้องพยายามเสแสร้งว่าอ่อนแอและไม่ต้องการแย่งชิงตำแหน่งไท่จื่อกับพี่ชายอีกห้าคน และเพราะเขากับมารดาเฉลียวฉลาดจึงรอดตายรวมถึงรอดจากโทษถูกเนรเทศเช่นองค์ชายที่ไม่ได้เกิดจากซ่งฮองเฮามาจนถึงวันนี้

และจนกว่าแผนการของเขากับมารดาจะสมบูรณ์จึงต้องเสแสร้งเป็นคนอ่อนแอและสนิทสนมกับองค์ชายห้าต่อไปทั้งที่ภายในใจแท้จริงอยากจะสังหารสองแม่ลูกคู่นั้นทุกลมหายใจ!