ตอนที่ 4

ตอนที่4#แค่นางเปลี่ยนวิธีคิดชีวิตย่อมเปลี่ยน

และแล้วค่ำคืนที่สองกับฐานะของพระชายาเอกในองค์ชายหกจ้าวหลิวเย่กำลังมาเยือนแสงแดดอ่อนยามอาทิตย์ใกล้คล้อยสีส้มสาดส่องเข้ามาภายในเรือนหลิงเซียวบรรยากาศชวนอึมครึมทำเอาดวงใจของเด็กสาวไกลบ้านยิ่งเปลี่ยวเหงา

หลินหลีฮัวคิดถึงมารดาคิดถึงน้องชายไหนจะบรรดาน้องชายและน้องสาวต่างมารดาพวกนั้นถึงจวนเจิ้งกั๋วกงจะเต็มแน่นไปด้วยอี้เหนียงกับน้องชายน้องสาวคนละแม่แต่คงเพราะมารดาของนางหรือเจิ้งกั๋วกงฟู่เหรินเป็นสตรีใจนักเลงปกครองเป็นธรรมทุกคนจึงรักใคร่กันดีไม่เคยมีทะเลาะเบาะแว้งเช่นอีกหลาย ๆ จวน

…เสียเมื่อใดกัน!…

คนมากยิ่งเป็นสตรีรวมตัวใช้สามีคนเดียวกันมีหรือจะไม่เกิดการอิจฉาริษยากันขึ้นมา แต่มันเกิดขึ้นกับบรรดาเหล่าอี้เหนียงและสาวใช้ของพวกนางส่วนบรรดาเด็ก ๆ กลับรักใคร่กันดี

ดังนั้นถึงจวนเจิ้งกั๋วกงนั้นอาจไม่ใหญ่โตเทียบเท่าจวนขององค์ชายหก แต่กลับมิอาจสู้จวนเจิ้งกั๋วกงได้แม้แต่น้อยเพราะจวนที่นางเกิดและเติบโตนั้นถึงคนจะมาก เสียงดังวุ่นวาย แต่ละวันมีพันเรื่องราว พี่น้องหยอกล้อสาวใช้ทะเลาะกันบ้างพูดคุยกันบ้าง แต่ทุกเรื่องราวและปัญหาก็จบได้ในวันนั้น ครอบครัวใหญ่คนมากย่อมมากเรื่อง แต่จวนเจิ้งกั๋วกงสำหรับหลินหลีฮัวนั้นกลับอบอุ่นนัก ต่อให้ท่านพ่อของนางไม่เอาไหนแต่เขากลับไม่เคยทำร้ายหรือด่าทอลูกกับภรรยาอาจเพราะเขาขี้เกียจรับผิดชอบเกินไปจึงลอยตัวยกให้ภรรยาเอกดูแลไป

หากแต่เจิ้งกั๋วไม่เคยลำเอียงหรือทำให้สตรีของตนเองน้อยเนื้อต่ำใจบรรดาลูก ๆ ก็ไม่เคยทำร้ายร่างกายหรือจิตใจและถึงเขานั้นจะมีอี้เหนียงหลายคนแต่บิดาของนางยกให้มารดาเป็นใหญ่ เขาต่ำทรามแต่ก็ชัดเจน

สิบห้าหนาวของนางในจวนเจิ้งกั๋วกงจึงเป็นดังโลกทั้งใบบัดนี้ต้องมาอยู่เดียวดายไร้มารดาให้ปรึกษาหารือ หลีฮัวจึงคิดถึง บ้าน และมารดา จับใจ

"พระชายาเพคะ…" ปิงจีทนไม่ไหวที่เห็นนายหญิงตัวน้อยของตนเองเอาแต่นั่งเหงาเศร้าซึมจึงเอ่ยเรียกอีกฝ่ายออกไปเสียงแผ่ว

แต่งเข้าจวนองค์ชายหกยังไม่ทันจะข้ามคืนที่สองคนสดใสยิ้มแย้มแต้มใบหน้ากลับกลายเป็นดอกไม้เหี่ยวเฉาไปเช่นนี้ปิงจีและถงอีอดจะปวดใจเสียมิได้

"ใกล้ค่ำแล้ว ถงอีไปรับอาหารมาเถอะ ปิงจีข้าอยากอาบน้ำไปช่วยข้าเถอะ"

พอหลีฮัวเหลียวกลับมาเห็นปิงจีกับถงอีเด็กสาวก็พลันได้สติ ตนเองเป็นนายของสองชีวิตจะมัวมานั่งเศร้าซึมยังจะใช้ได้ที่ใดกัน และสำหรับสาวน้อยวัยกำลังเติบโตเช่นนางอันใดจะสำคัญไปกว่าท้องอิ่ม และมีที่นอนอุ่น

'ข้าต้องรักตัวเอง ข้าต้องมีความสุขจะทุกข์เพียงแค่ถูกบุรุษไม่คุ้นหน้าผู้หนึ่งหมางเมินมิได้นะหลีฮัว'

หลังจากเตือนสติของตนเองพอแล้ว นางก็ลงแช่น้ำอุ่นอย่างโล่งใจ อาหารค่ำจวนองค์ชายหกนับว่าถูกปาก ถึงจะไม่คุ้นลิ้นเช่นอาหารจากติ้งโจวบ้านเกิดก็ตาม

ที่นอนก็นับว่าอุ่นนอนสบายในระดับหนึ่ง ดังนั้นเมื่อตกดึกหลินหลีฮัวจึงหลับลึกและตื่นขึ้นมาในยามเช้ามืดด้วยอารมณ์แจ่มใสยิ่ง และเพราะบ้านเดิมของนางอยู่ไกล ธรรมเนียมสามวันเยี่ยมบ้านเดิมจึงตัดออกไป

วันที่สองและสามหลินหลีฮัวจึงวุ่นวายกับการจัดเก็บข้าวของรวมทั้งสินเดิมของตนเองที่ติดตัวมาจากติ้งโจว และตรวจนับสินสอดบางส่วนที่ฮ่องเต้จ้าวหลิวหย่งมอบให้แก่นางเป็นการส่วนตัว

"มีร้านขายสมุนไพร กับที่ดินห้าร้อยหมู่ด้วยหรือนี่?"

ดวงตาทรงดอกท้อแวววาวทันทีที่อ่านมาถึงรายการสินสอดที่ฮ่องเต้มอบให้ แต่เดิมหลินหลีฮัวก็สนใจการค้าอยู่แล้วเนื่องจากว่านางเติบโตมากับมารดาที่เก่งทำการค้ากว่าบิดา โดยเฉพาะการค้าสมุนไพรนี้เด็กสาวศึกษาและสนใจมาหนึ่งหนาวก่อนจะถูกเรียกตัวมาแต่งเป็นสะใภ้ราชวงศ์เสียอีก พอเห็นว่าสินสอดมีร้านขายสมุนไพรทั้งในจิ้งอานและอีกหลายสาขาต่างเมืองจะไม่ให้คนหัวการค้าตาโตได้อย่างไรนี่มันขุมเงินขุมทองเลยมิใช่หรือไร

สวามีไม่รักไม่เอ็นดูนั้นกลับกลายเป็นเรื่องเล็กมาก เล็กเทียบเท่าขี้ตามดขึ้นมาทันทีเมื่อแลเห็นช่องทางหาเงินลอยอยู่ตรงหน้า เสียก็แต่นางมีความรู้ด้านสมุนไพรน้อยเต็มทน หากมีมากการค้าคงเจริญรุ่งเรืองเป็นแน่

"ท่านอาเก้า..."

พลันนั้นใบหน้าของญาติพระสวามีเช่น ท่านอาเก้า หรือจวิ้นอ๋อง จ้าวเข่ออี้ ก็ปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง บุรุษวัยยี่สิบหกหนาวผู้นั้นเก่งกาจด้านโอสถจนถูกขนานนามว่าเป็นเซียนโอสถ ไม่พอจวิ้นอ๋องนั้นยังเป็นหมอหลวงส่วนพระองค์ของฮ่องเต้จ้าวหลิวหย่งอีกด้วย นอกจากเขาจะเป็นหมอหลวงส่วนพระองค์แล้วจวิ้นอ๋องยังดำรงตำแหน่ง ท่านอาจารย์ใหญ่ ในสำนักศึกษาแพทย์ของจิ้งอานอีกด้วยและในจิ้งอานนี้เขานับเป็นคนเดียวที่ดีต่อนางนับตั้งแต่พบหน้าเมื่อครั้งเป็นตัวแทนฝ่ายเจ้าบ่าวไปรับตัวของนางจากติ้งโจวแทนผู้เป็นว่าที่เจ้าบ่าวเช่นองค์ชายจ้าวหลิวเย่

เขาใจดีขนาดที่อนุญาตให้นางเรียก ท่านอาเก้า

เช่นเดียวกับหลานชายและหลานสาวของเขา และตลอดสามเดือนที่นางต้องจากบ้านเกิดมาไกลก็เป็นเขาที่คอยให้การช่วยเหลือการอยู่ภายในวังหลังจึงไม่ยากดังที่หวาดกลัวเมื่อแรกก่อนเดินทางจากบ้านเดิมมาไกลนับพันลี้

ท่านอาเก้าหรือจ้าวเข่ออี้ผู้นี้เป็นน้องชายของฮ่องเต้คนสุดท้องที่เกิดจากอดีตไฉ่เหรินของไท่ซ่างหวงที่ยังมีชีวิตอยู่เพียงผู้เดียวซึ่งไม่ถูกกำจัดไป ถึงจะดำรงตำแหน่งจวิ้นอ๋อง ทว่าเขาเองกลับไม่มีอำนาจอาจอันใดนอกจากตำแหน่งหมอหลวงประจำพระองค์กับท่านอาจารย์ใหญ่

เพราะหากเขามีอำนาจอาจจบชีวิตด้วยความหวาดระแวงก็เป็นไปได้ ยังดีว่าคล้ายฮ่องเต้จ้าวหลิวหย่งนั้นดูเหมือนจะเอ็นดูน้องชายต่างมารดาผู้นี้มากหาไม่คงไม่รอดชีวิตมาผู้เดียวเช่นนี้ทั้งที่พี่และน้องชายคนอื่น ๆ ล้วนตายไปจนสิ้น ถึงในยามนั้นมีข่าวลือว่าซ่งผู้กำจัดอ๋องและองค์ชายร่วมบิดาของฮ่องเต้จ้าวหลิวหย่งเพื่อปูทางให้รากฐานของบุตรชายมั่นคงพอถึงจ้าวเข่ออี้ถานไทเฮากลับจากไปก่อนจึงไม่ทันได้กำจัดองค์ชายน้อยองค์สุดท้ายของอดีตฮ่องเต้จ้าวเข่อเต๋อ

ทว่าต่อให้สิ้นถานไทเฮาแต่ยังเหลือซ่งฮองเฮาหากไม่ได้ฮ่องเต้จ้าวหลิวหย่งกางปีกปก้องน้องชายคนเล็กแล้วคาดว่าเขาคงไม่อยู่รอดปลอดภัยได้เป็นแน่ เนื่องจากอำนาจของซ่งฮองเฮาก็ใช่จะธรรมดาหากมิใช่ฮ่องเต้ปกป้องจนอำนาจของซ่งฮองเฮาจึงมิอาจแตะต้องถึงจวิ้นอ๋องจ้าวเข่ออี้ได้เช่นพระญาติพระองค์อื่น ๆ เช่นนี้นางจึงมีวาสนาได้พบกับท่านอาเก้าได้นับว่าสวรรค์เมตตายิ่ง ถึงเขาจะไม่มีตำแหน่งใดในราชสำนัก นอกจากฐานะจวิ้นอ๋อง แต่นางไม่สนใจเรื่องเหล่านั้นแค่เขาใจดีกับตนเองตลอดมานับว่าประเสริฐแล้วเนื่องจากนางสนใจวิชาแพทย์เท่านั้นอำนาจอันใดหลินหลีฮัวไม่ต้องการ

ในยามนี้ที่เขามีหน้าที่ปรุงยาให้กับฮ่องเต้ดูเหมือนจะเป็นประโยชน์กับนางมาก หากนางฝากตัวเป็นศิษย์ได้การค้าสมุนไพรมิใช่จะประเสริฐหรอกหรือ เป็นศิษย์ของเซียนโอสถและหมอหลวงส่วนพระองค์ของฮ่องเต้เชียวนะใครจะไม่นับถือนาง หากอีกสามหนาวนางถูกทัณฑ์เจ็ดขับออกจากจวนองค์ชายหก บัดนั้นหลินหลีฮัวผู้นี้คงฐานะมั่นคงถึงจะเป็นสตรีม่ายถูกสวามีปลด ก็ไม่ลำบากแล้ว มีเงินมีกิจการของตนเอง มีที่ดินและทรัพย์ไหนจะความรู้ นางย่อมยืนหยัดด้วยเท้าตนเองชีวิตก็ไม่จำเป็นต้องมีบุรุษเลี้ยงดูมิใช่หรอกหรือ พึ่งพาตนเองย่อมประเสริฐที่สุดยืมจมูกผู้อื่นหายใจหรือจะยอดเยี่ยมเท่าเราหายใจด้วยจมูกตนเอง

คิดได้ฐานะเช่นนี้หลินหลีฮัวจึงมองว่าฐานะพระชายาเอกของตนเองนี้นับว่าไม่แย่ ถึงพระสวามีหมางเมินบอกให้นางนอนกอดแค่ตำแหน่งกับหนังสือสมรสไป เช่นนั้นนางก็จะไม่เกรงใจแล้ว ภายในสามหนาวนี้นางจะกอดมันเอาไว้ให้ดีใช้ประโยชน์เสียให้ชุ่มฉ่ำ พอครบสามหนาวนางจะได้จากไปอย่างไม่รู้สึกติดค้างตนเอง ส่วนสวามีเช่นจ้าวหลิวเย่ก็ปล่อยให้สตรีเช่นเพ่ยอวี้กกกอดไปก็แล้วกันนางไม่อยากได้เขาแล้ว

คนเขาไม่มีใจไฉนนางจึงต้องไปวิงวอนให้เขามารักตนเองด้วยนางมีคุณค่าในตนเอง ไม่รักก็คือไม่รักให้ทุ่มเทแทบตายเขาจะหวนกลับมารักนางเห็นทีคงยากนี่มันชีวิตคนจริง ๆ มิใช่บทงิ้วในโรงน้ำชา ท่านแม่ของนางสั่งสอนมาให้มองโลกด้วยความเป็นจริงมิใช่เพ้อฝันหลินหลีฮัวจึงเปลี่ยนเป้าหมายของชีวิตแล้วในวันนี้

สันดานบุรุษนางไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่าเขาจะมีรักมั่นคง พอถึงวันหนึ่งย่อมเบื่อหน่าย พอพบเจอหญิงงามกว่า เอาใจเก่งกว่าอ่อนวัยกว่าร้อยคนก็หมดร้อยคนคล้อยตามคนใหม่ทั้งสิ้น!

พอถึงวันนั้นเพ่ยอวี้จะคิดเสียใจก็คงกลับตัวไม่ทันแล้ว พอคิดได้ดังนี้หลีฮัวนั้นกลับพบว่านางช่างโชคดีเสียจริงถูกหมางเมินมันช่างประเสริฐแท้ ไม่ถูกสนใจจึงมีอิสระคิดจะทำอันใด ไปไหนพบผู้ใด นางทำได้ทั้งหมด

...อา...

ที่แท้นางก็เป็นบุตรรักของสวรรค์นี่เอง...