ตอนที่ 2 ไปตายดาบหน้า

ไท่หลงคิดว่ามารดาจะลงโทษสามพี่น้อง ก็หัวเราะตาม แต่เทวีซีไห่กลับเดินมาหาฉีลู่ นางลูบเกล็ดสีรุ้งที่งดงามเบา ๆ

"เกล็ดเจ้าช่างงามนัก"

ฉีลู่ผงกหัวคำนับนาง

"พระเทวี...ข้าขออภัยเพคะ"

"ข้าเข้าใจ...เจ้าทำเพราะความกตัญญูต่อมารดา ข้าไม่ตำหนิเจ้าหรอก เพียงแต่...ต่อไปจะกระทำสิ่งใด ก็ต้องให้รอบคอบกว่านี้นะ เพียงบอกกล่าวสักคำก็ยังดี"

"ขอบพระทัยพระเทวีที่สอนสั่งเพคะ"

ฉีลู่ผงกศีรษะคำนับเทวีซีไห่

"พวกเจ้าก็อย่าได้กังวลเลยนะ นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันเพียงเล็กน้อย จะลงโทษพวกเจ้าได้อย่างไร พวกเจ้ากลับไปเถิด ข้าจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น"

เสด็จแม่...ไม่ได้นะ"

"ไท่เอ๋อร์...พอแล้ว อย่าก่อเรื่องให้ยืดยาวอีกเลย"

"ข้าก่อเรื่องหรือ...เป็นพวกมันต่างหากที่ก่อเรื่อง"

ไท่หลงกล่าวเสียงดัง

"ไท่เอ๋อร์...แม่เห็นทุกอย่าง ใช่จะกล่าวหาเจ้าเพียงลอย ๆ หากเจ้าไม่พอใจ...เราก็ไปเล่าให้บิดาเจ้าฟัง ให้เขาเป็นผู้ตัดสิน...ดีหรือไม่"

"เสด็จแม่..."

ไท่หลงพ่นลมร้อนออกมา แสดงความไม่พอใจ เขาเกรงบิดาเพียงผู้เดียว เพราะบิดาไม่ค่อยโปรดเขาเท่าน้องชาย จึงไมอยากทำให้บิดาไม่พอใจ

"พระเทวี...ท่านช่างใจดีนัก ท่านยอมปล่อยเรากลับไปจริง ๆ หรือเพคะ"

เทวีซีไห่พยักหน้า และยิ้มปราณีให้มังกรสามพี่น้อง

"พวกเจ้าช่างเป็นพี่น้องที่รักใคร่กันนัก จงรักกันเช่นนี้ตลอดไปนะ"

"ขอบคุณพระเทวี"

มังกรสามพี่น้องผงกหัวคำนับนาง นางยิ้มโบกมือให้

"ไปได้แล้ว"

เทวีแห่งซีไห่ยกแขนขึ้นโบกเบา ๆ บังเกิดเป็นลม...ช่วยพัดสามพี่น้องและบริวารให้ลอยกลับไปได้เร็วขึ้น

ไท่หลงเห็นเช่นนี้ก็ขัดใจนัก ไม่คิดว่ามารดาจะปล่อยสามพี่น้องไปง่าย ๆ เขาแสดงท่าทีไม่พอใจ และถามมารดาเสียงดัง

"เสด็จแม่...ไยท่านจึงหักหน้าข้าเช่นนี้ ไยจึงปล่อยพวกมันไปโดยง่าย"

"ไท่เอ๋อร์...แล้วเจ้าจะให้แม่ทำอย่างไร"

"เสด็จแม่ควรลงโทษพวกมันให้หนักสิ...ไม่ใช่ไปใจดีปล่อยพวกมันไปเช่นนี้ พวกมันบังอาจรุกล้ำถิ่นของเรา ข้าก็จะสอนสั่งให้พวกมันได้รู้ว่าข้ายิ่งใหญ่เพียงใด"

"ยิ่งใหญ่หรือ...จริงอยู่ในซีไห่ไม่มีผู้ใดกล้าต่อกรกับเจ้า แต่นอกซีไห่หาเป็นเช่นนั้นไม่ พวกเขาเป็นถึงองค์ชายและองค์หญิงแห่งหนันไห่ เจ้าคิดก่อศัตรูกับสี่คาบสมุทรหรือ"

"เสด็จแม่...ข้าเพียงต้องการสอนสั่งพวกโอหังนั่นเท่านั้น...ไยกลายเป็นข้าก่อสงครามเล่า"

เทวีซีไห่ส่ายหัวระอา

"เจ้าดื้อรั้นไม่เคยเปลี่ยน รู้หรือไม่ว่าเจ้ามังกรแห่งตงไห่ เป่ยไห่และหนันไห่ล้วนเป็นญาติสนิทกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง พวกเขาสนิทสนมกันมานานนักแล้ว หากเจ้าล่วงเกินสามทายาทแห่งหนันไห่ เจ้ามังกรตงไห่ เป่ยไห่และหนันไห่ต้องไม่ยอมแน่ เช่นนี้มิใช่เจ้าคิดก่อสงครามหรอกหรือ"

ไท่หลงฮึดฮัด แม้จะรู้ว่ามารดากล่าวถูกต้อง แต่เขาไม่พอใจเสียแล้ว...จึงไม่คิดฟังคำมารดา

"ไท่เอ๋อร์...ในใต้หล้ามีคนเก่งอีกมากมาย แม่ไม่อยากให้เจ้าทะนงตนเกินไปนัก เจ้าดูองค์ชายใหญ่เวยหลงสิ เขาสุขุมเยือกเย็น ซ้ำยังรักและออกมาปกป้องน้อง ๆ"

"อย่าเอาเจ้าคนไม่เอาไหนนั่นมาเปรียบกับข้า ใจอ่อนเยี่ยงสตรีปานนั้น คูควรมาเทียบเคียงกับข้าหรือ เพราะมันขลาดเขลาจึงทำเป็นนอบน้อม ฝีมือยังเทียบข้าไม่ได้เลย"

"ไท่เอ๋อร์..."

"พอแล้ว...ข้าไม่อยากฟัง"

มังกรดำไท่หลงสบัดหน้าจากไป เทวีซีไห่ถอนใจส่ายหัว นางรู้นิสัยลูกชายคนโตดี เขาถือตัวว่าเป็นองค์ชายใหญ่ มีฤทธิ์มากกว่าน่อง ๆ จึงมักจะอวดศักดากับผู้อื่น

แม้นางกับเจ้าสมุทรซีไห่จะตักเตือนยังไง เขาก็ไม่เคยเชื่อฟัง เทวีซีไห่คืนร่างเป็นมังกร ลอยไปทางที่ตั้งพระราชวัง เพื่อนำเรื่องนี้ไปบอกกล่าวแก่สวามี เจ้าปูยักษ์เห็นทุกคนไปหมดแล้ว ก็หลบกลับเข้าไปนอนในถ้ำของตน