หวางเฟยมีธุระอะไร?

“พระชายาทรงหิวมาก ก็เลย ‘จงใจ’ เข้ามาที่โรงครัว” เสิ่นชิงหรูตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ เน้นคำเป็นพิเศษ หากองครักษ์ข้างกายองค์ชายรองผู้นี้มิได้โง่นัก คงจะเดาออกว่านางต้องการจะสื่ออะไร

อวี้หลานเอ๋อร์มองคนมาใหม่อย่างสนใจ ฟังประโยคของเสิ่นชิงหรูแล้วก็เริ่มมีโทสะบ้างเล็กน้อย

เหตุใดถึงรู้สึกว่าเสิ่นชิงหรูพยายามสื่อว่านางเข้ามาหาเรื่องนะ!

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่เตรียมสำรับให้พระชายาเล่า”

โม่หยางเซิงเอ่ยดุ เหลือบมองสตรีผิวผุดผ่องอยู่ไม่ห่างกาย แต่ที่น่าสนใจมากกว่านั้นคือสาวใช้ข้างกายนางที่จดจ้องมาด้วยความไม่วางใจ คงเกรงว่าเขาจะทำอันใดนายหญิงของนางเสียกระมัง

“นี่เจ้า!” เสิ่นชิงหรูขยับกายขึ้นยืน มองบุรุษตรงหน้าอย่างไม่พอใจ แทนที่เขาจะเข้าข้างนาง กลับกลายเป็นเข้าข้างบุตรีขุนนางใจคดผู้นั้นได้อย่างไร!

“ท่านอ๋องทรงประทับอยู่ที่ห้องหนังสือ ประเดี๋ยวยกสำรับเข้าไปด้วย อย่าช้านักเล่า”

คนพูดยังคงเอ่ยเสียงเรียบเฉย พูดจบก็หันมาผงกศีรษะให้อวี้หลานเอ๋อร์เสียทีหนึ่งก่อนจะก้าวฉับๆ ออกไปจากตรงนี้อย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เสิ่นชิงหรูกัดปากแน่นด้วยความไม่พอใจ

“คุณหนูเจ้าคะ...”

ต่วนชิงกระซิบเรียกเบาๆ

“อืม...”

แม้จะยังปะติดปะต่อเรื่องราวได้ไม่ดีนัก แต่ตอนนี้เป็นอันแจ่มชัดว่านางจะไปรายงานตัวแก่สามีเฉยชาผู้นั้นได้จากแห่งใด ดวงตากลมโตจึงหันไปมองสาวใช้ที่ยังไม่อภัยโทษให้ตัวเองเสียที

“พวกเจ้าลุกขึ้นเถิด”

“เจ้าค่ะ...ข้าน้อยจะรีบเตรียมสำรับให้เดี๋ยวนี้”

“เร็วเข้า!”

สาวใช้ทั้งหลายต่างกระวนกระวายหันไปหยิบจับนู้นนี่อย่างเร่งรีบ ต่างจากเสิ่นชิงหรูที่ยังยืนเฉยอยู่กับที่ สายตานางยังจดจ้องอยู่ที่ใบหน้างดงาม เรือนร่างอรชรภายใต้อาภรณ์สีฟ้าอ่อนนั้นเรียกความร้อนรุ่มในอกได้ไม่น้อย

นี่น่ะหรือสาวสะคราญโฉมที่ร่ำลือ ผอมแห้งมีแต่กระดูก!

“เจ้าสงสัยอันใดหรือแม่นางเสิ่น”

เมื่อเห็นท่าทีไม่เป็นมิตร ต่วนชิงก็อดออกมารับหน้าแทนไม่ได้

“หากคำถามต่อไปนี้ทำให้พระชายาไม่พอใจ ได้โปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วยเจ้าค่ะ”

เสิ่นชิงหรูกรอกตาไปมา ทำท่าทีครุ่นคิด

“ข้าถือคติว่าสงสัยก็ควรถาม เช่นนั้นข้าจะลงโทษเจ้าได้อย่างไร”

อวี้หลานเอ๋อร์เอ่ยเสียงนุ่ม อยากจะรู้เช่นกันว่าสตรีผู้นี้มีความอะไรในใจ

“ข้าแค่อยากทราบ ว่าเช้านี้ท่านหรือท่านอ๋องออกมาจากเรือนหอก่อนกันหรือเจ้าคะ”

“เรื่องของเจ้านาย เจ้าจะอยากรู้ไปทำไม”

ต่วนชิงขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ จะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเมื่อคืนนี้ทั้งสองมิได้ร่วมหอกัน!

“เจ้ามีอะไรอยากจะบอก ก็เอ่ยวาจามาเสียเถิด”

“ท่านมิทราบจริงๆ หรือว่าตามกฎของราชวงศ์ บ่าวสาวจะต้องอยู่ภายในห้องหอสามวันสามคืน”

นางว่าแล้วกระตุกยิ้มเยือกเย็น หากสังเกตดีๆ จะพบว่านัยน์ตานางแฝงไปด้วยความชังอยู่เสียสามส่วน และนั่นก็มิอาจรอดพ้นสายตาอวี้หลานเอ๋อร์ไปได้เช่นกัน

“เจ้าพูดอะไร อย่ามาพูดจาซี้ซั้วนะ!” ต่วนชิงเป็นฝ่ายทนไม่ได้ จึงว่าเสียงดัง

“ไหนเลยข้าจะกล้า หากไม่เชื่อก็ลองถามสาวใช้คนอื่นๆ สิ”

เมื่องานเข้าทุกคนถึงกับสะดุ้งเฮือก ก้มหน้าก้มตาทำเป็นไม่ได้ยินเสียสิ้น แค่นั้นก็พอจะดูออกว่าเรื่องที่สตรีผู้นี้กล่าวเป็นความจริงเสียเก้าในสิบส่วน!

อวี้หลานเอ๋อร์เพียงชะงักไปชั่วครู่ มือน้อยกำติดกันแน่นเสียเสี้ยววินาทีหนึ่ง หากแต่มันก็ถูกปล่อยออกอย่างง่ายได้ ริมฝีปากแดงคลี่ยิ้มหวานอย่างมีไมตรีจิต ดวงตาดุจพญาหงส์ฉ่ำแววสดใส ทว่ามีใครรู้ไม่ว่านางกำลังข่มกลั้นอารมณ์ภายในใจอย่างยิ่งยวด

“ขอบใจเจ้า”

เห็นอวี้หลานเอ๋อร์ยิ้มเบิกบานอย่างไม่รู้สึกรู้สานั่น เสิ่นชิงหรูจึงรู้สึกขัดเคืองอยู่ไม่น้อย นางจะต้องเห็นพระชายาผู้นี้กรุ่นโกรธและอาละวาดไปทั่วจวนอ๋องจนท่านอ๋องไม่พอใจสิถึงจะถูก

ส่วนคนที่ถูกคิดว่าไม่รู้สึกใดๆ กับสารใหม่ที่ได้รับนั้น แท้จริงแล้วกำลังเข่นเขี้ยวอย่างถึงที่สุด!

ท่านอ๋อง...ท่านหักหาญน้ำใจข้าเกินไปแล้ว!

------------------------------------------------------------------------------------

“ท่านอ๋อง...”

เสียงเรียกของโม่หยางเซิงไม่ได้ทำให้มือที่ตวัดปลายพู่กันลงบนกระดาษแผ่นใหญ่นั้นหยุดลง ซย่าลู่หงแค่เพียงพยักหน้าตอบรับด้วยใบหน้าเรียบเฉยเท่านั้น

“นางยังอยู่ในห้องใช่หรือไม่”

“มิได้พ่ะย่ะค่ะ พระชายาอยู่ในครัว”

“เช่นนั้นเอง”

โม่หยางเซิงลอบถอนหายใจ มิเข้าใจองค์ชายรองจริงๆ ว่า ‘เช่นนั้นเอง’ ของเขามีความหมายอย่างไร บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาคาดการณ์ไว้แล้วหรือบางทีอาจจะเป็นแค่เพียงประโยคแสดงการรับรู้

นัยน์ตาหงส์พราวระยับ เหตุใดเขาจะมองไม่ออกว่านางกำลังจะเล่นละครตบตาทำตัวเป็นภรรยาผู้แสนดี!

“แล้วท่าน...”

“พระชายาขอเข้าเฝ้าเจ้าค่ะ”

เสียงสาวใช้ผู้หนึ่งร้องบอกเสียงดัง แฝงไปด้วยความตกใจอย่างเห็นได้ชัด โม่หยางเซิงที่กำลังเอ่ยปากหยุดทันที

เวลาล่วงเลยเพียงวินาทีร่างผอมบางในอาภรณ์สีหวานยกถาดขนมเข้ามาพลางหยุดมองสามีผู้น่าชังเสียเต็มตา ริมฝีปากอิ่มขยับคลี่ยิ้มแสนหวานในขณะที่เจ้าของร่างเคารพพินอบพิเทาอย่างงดงาม รู้สึกเคืองใจไม่น้อยที่คนที่หนีจากห้องหอไปเมื่อวานกลับมิมีท่าทีเงยหน้ามามองนางเลยเพียงหางตา!

“ถวายพระพรเพคะท่านอ๋อง”

อวี้หลานเอ๋อร์ส่งเสียงเรียกความสนใจ ทว่าภายในห้องกลับยิ่งมีเค้าทะมึนอบอวลไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อองค์ชายรองผู้น่าเกรงขามยังนั่งหลังตรงตวัดปลายพู่กันอย่างคนอยู่ในโลกส่วนตัว

“ท่านอ๋องเพคะ พักสักนิดเถิด...” เสียงใสยังคงเปล่งวาจาแจ้ว

ในห้องกลับเต็มไปด้วยความเงียบกริบดังเดิม เป็นโม่หยางเซิงที่ทนไม่ไหวจึงกล่าวออกไปแทน

“พระชายา ท่านอ๋องกำลังติดภารกิจสำคัญ”

“ข้าก็มีธุระสำคัญเช่นกัน หากท่านอ๋องยังมิว่างตอนนี้ อีกหนึ่งชั่วยามก็อาจจะว่าง ข้าจะรอที่นี่ เจ้าออกไปเถอะ...ข้าจะถวายงานท่านอ๋องเอง”

อวี้หลานเอ๋อร์กล่าวว่าประโยคยาวๆ พลางสรุปเองเสร็จสรรพ นางลอบมองซย่าลู่หงที่หยุดมือวางพู่กันลงกับที่ ดวงหน้าหวานยังคงแต่งแต้มรอยยิ้มพิมพ์ใจ มิได้มีแววโกรธเคืองใดๆ แม้แต่น้อย

“หวางเฟยมีธุระอันใด”

ในที่สุดเขาก็เห็นนางแล้ว!