บทที่ 2 สตรีแพศยา 3/3

“ข้าพูดความจริงนี่นา คนข้างนอกจะไปรู้อะไรดีเท่าพวกเรา” สาวใช้คนหนึ่งกระซิบตอบพลางสะบัดมือ “จำคืนฝนตกหนักเมื่อสามเดือนก่อนไม่ได้หรือ คืนนั้นพระชายารองยกน้ำแกงบำรุงเข้ามาปรนนิบัติท่านอ๋องด้วยตนเอง ประตูห้องนอนปิดสนิทจนถึงรุ่งสาง เสียงข้าวของหล่นแตกดังโครมคราม... และเสียงครวญครางรัญจวนใจนั่นก็ดังเล็ดลอดออกมาแทบทั้งคืน!”

บ่าวไพร่รอบวงพลันเงียบกริบ กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง

ภาพในเช้าวันนั้นยังคงติดตาใครหลายคน หลิวหยางอี้เดินโซเซก้าวพ้นธรณีประตูห้องบรรทมออกมาด้วยเรี่ยวแรงที่แทบไม่เหลือ เสื้อผ้าแพรพรรณหลุดลุ่ยเปรอะเปื้อนคราบเหงื่อไคล ใบหน้าของนางขาวซีดจนแทบโปร่งแสง ขอบตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก และที่สำคัญ... บนซอกคอระหงและลาดไหล่ที่โผล่พ้นสาบเสื้อ มีรอยกัดรอยจูบสีม่วงคล้ำฝากฝังไว้อย่างดุดัน!

นั่นมิใช่รอยรักใคร่ ทว่าคือร่องรอยการย่ำยีที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด และนั่นทำให้องครักษ์ที่ฝ่าบาทให้มาสืบรีบกลับมารายงาน

เมื่อรู้เรื่องราวความเป็นมาจากคำพูดของสาวใช้ก็ถูกแพร่งพรายเล็ดลอดออกนอกกำแพงจวน กระแสสังคมในเมืองหลวงก็ตีกลับขั้วอีกระลอกราวกับถูกสาดด้วยน้ำมันเข้ากองไฟ!

จากเดิมที่ผู้คนรุมประณามว่านางเป็นหญิงแพศยาคบชู้ บัดนี้สายตาที่มองลี่อ๋องกลับแปรเปลี่ยนเป็นความชิงชังระคนดูแคลน

‘หากนางลอบเป็นชู้จริง เหตุใดจึงคลานออกจากห้องนอนท่านอ๋องในสภาพถูกกลืนกินทั้งตัวเช่นนั้นเล่า!’

‘กลืนน้ำลายตัวเองชัด ๆ ปากบอกรังเกียจนางจนเข้ากระดูกดำ แต่แท้จริงแล้วกลับเสพสุขจากร่างกายสตรีจนอิ่มหนำ พอเบื่อหน่ายก็ทอดทิ้ง ทั้งยังไร้ยางอายถึงขั้นไม่ยอมรับเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง!’

‘เฉินอี้เทียนผู้เที่ยงธรรมงั้นหรือ แท้จริงก็แค่บุรุษขี้ขลาดที่ข่มเหงสตรีไร้ทางสู้แล้วปัดความรับผิดชอบ!’

เกียรติยศที่เขาสร้างมานับสิบปี กำลังถูกคำครหาเหล่านี้กัดกร่อนจนแทบไม่เหลือชิ้นดีอีกครั้ง

ภายในห้องหนังสืออันกว้างขวาง แสงเทียนริบหรี่วูบไหวตามแรงลม

เฉินอี้เทียนนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์หอม มือหนากำถ้วยชาเคลือบหยกขาวแน่นจนข้อนิ้วปูดโปน ความเงียบสงัดรอบตัวกลับยิ่งทำให้เสียงซุบซิบนินทาจากภายนอกดังก้องในโสตประสาท

เขาพยายามสลัดความคิดไร้สาระทิ้งไป ทว่าในห้วงภวังค์ลึก ภาพเลือนรางในค่ำคืนฝนตกนั้นกลับผุดพรายขึ้นมาอย่างแจ่มชัด

กลิ่นหอมละมุนของดอกส้มจาง ๆ รสสัมผัสที่หวานล้ำแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด และเสียงสะอื้นไห้ของร่างบางที่สั่นเทาอยู่ใต้ร่างแกร่งของเขา... นางไม่ได้ยินดี นางอ้อนวอนขอความเมตตาจนเสียงแหบแห้ง แต่นางก็ไม่เคยผลักไสเขาออกไปแม้แต่คราเดียว

เขารู้ดีแก่ใจ... คืนนั้นนางไม่ได้ใช้เล่ห์เหลี่ยมมอมเมาเขาจนสิ้นสติอย่างที่เขาพ่นคำใส่ร้ายหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้

แต่เป็นตัวเขาเองต่างหาก ที่ยอมจำนนต่อแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน ดึงรั้งนางเข้ามาร่วมเตียงเพื่อระบายโทสะ แล้วแสร้งทำเป็นหลงลืมทุกสิ่งเพราะความเย่อหยิ่งและรังเกียจในสายเลือดตระกูลหลิว!

เพล้ง!

ถ้วยชาในมือแตกกระจายด้วยแรงบีบมหาศาล น้ำชาร้อนลวกไหลเปรอะเปื้อนฝ่ามือ ทว่าเขากลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย เพลิงโทสะแล่นพล่านในอกจนแทบระเบิด จนสุดท้ายเป็นเขาที่ทนไม่ไหวกลับเข้าไปในเรือนเพื่อข่มตานอน

แต่กลับไม่ยอมหลับจนกระทั่งรุ่งสางและเสียงดังที่ด้านนอกทำให้เขาต้องลุกขึ้น

เสียงประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน อู๋เจี้ยน องครักษ์คนสนิทวิ่งถลาเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผากเพราะว่านี่อาจจะเป็นเรื่องใหญ่

“ท่านอ๋อง! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

เฉินอี้เทียนตวัดสายตาดุดันมองคนสนิท สะบัดมือจนเสื้อคลุมที่เพิ่งหยิบมาคลุมสะบัดพึ่บไปด้านหลัง

“มีเรื่องอันใด เจ้าถึงลืมกฎระเบียบเช่นนี้!”

“พระ... พระชายารองพ่ะย่ะค่ะ!” อู๋เจี้ยนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “เสี่ยวชุ่ย สาวใช้ของนางกำลังว่าจ้างรถม้า ขนหีบไม้และสินเดิมทั้งหมดออกจากเรือนท้ายจวน ยามนี้ขบวนรถม้ากำลังเคลื่อนตัวมุ่งหน้ากลับจวนตระกูลหลิวแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“อะไรนะ?!”

เฉินอี้เทียนผุดลุกขึ้นยืนในทันที

แววตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ลุกท่วม สองมือกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

เพิ่งจะแท้งลูกไปได้เพียงวันเดียว สภาพร่อแร่เจียนตาย แต่กลับมีแรงสั่งให้คนขนสินเดิมออกจากจวน! นางคิดจะใช้ลูกไม้นี้ทำลายชื่อเสียงเขาอีกแล้ว

“หลิวหยางอี้... เจ้ากล้ามาก!