บทที่ 3 ห้ามนางตาย 1/3

เสียงล้อรถเข็นไม้บดขยี้แผ่นหินดังครืดคราดสะท้อนก้องลานกว้างหน้าประตูทิศตะวันตก ซึ่งเป็นประตูหลังจวนลี่อ๋อง

บ่าวรับใช้ร่างกำยำสามสี่คนกำลังช่วยกันออกแรงเข็นรถลากที่บรรทุกหีบไม้ลงรักสีแดงสดจำนวนสามใบมุ่งตรงไปยังทางออก บ่าวไพร่ที่กำลังกวาดลานใบไม้ต่างพากันละมือ ชะเง้อคอมองพลางป้องปากซุบซิบนินทากันอย่างออกรส ถึงการกระทำอันไม่รู้จักธรรมเนียมของชายารอง

“นั่นดูสิ...แท้งบุตรหนึ่งคนก็เรียกร้องความสนใจ ท่านอ๋องก็ลงโทษไม่รู้จักเข็ดหลาบ”

“กรรมของท่านอ๋องของเราจริง ๆ”

“เรื่องของเจ้านายอย่าพูดจาส่งเดช” บ่าวหญิงอีกคนไม่กล้าสอดปากพลางรีบเอ็ดสหายในจวนที่ชอบนินทา แต่ยังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงผู้เป็นนายก็ดังลั่นมาแล้ว

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

เสียงคำรามทรงอำนาจดังขึ้นหลังจากรถเข็นกำลังเคลื่อนผ่านประตูทางเชื่อมจะไปยังประตูหลังจวน

ร่างสูงตระหง่านในชุดคลุมสีนิลก้าวเท้ายาว ๆ ตรงเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาของลี่อ๋องมืดครึ้มดุจเมฆฝน แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อกวาดมองขบวนรถเข็นลากด้วยความไม่พอใจ อู๋เจี้ยนและเหล่าทหารองครักษ์พุ่งทะยานเข้าขวางหน้า ปิดประตูทิศตะวันตกและให้คนเฝ้าไว้ชนิดที่แม้แต่มดไรก็ไม่ให้ผ่านได้

“เปิดหีบออก!”

เฉินอี้เทียนสั่งเสียงเหี้ยม ทหารสองนายตรงเข้ากระชากฝาหีบไม้ออกทันที

แสงแดดยามสายสะท้อนประกายวาววับของผ้าไหมเนื้อดี เครื่องประดับทองคำ ปิ่นปักผมหยก และเงินตำลึงที่เรียงรายอยู่ภายใน ทั้งหมดคือทรัพย์สินเดิมที่ติดตัวหลิว หยางอี้มาแต่วันแต่งงาน ลี่อ๋องปรายตามองด้วยสายตาเย็นเยียบ เท่าที่ดู สินเดิมเหล่านี้มีมูลค่าไม่น้อย ต่อให้เขาตัดเบี้ยหวัดรายเดือน นางกับสาวใช้ก็ย่อมมีกินมีใช้อย่างสุขสบายไปได้อีกหลายปี

“คิดจะทำสิ่งใด?”

เฉินอี้เทียนตวัดสายตากดดันลงมายังเสี่ยวชุ่ยที่ทรุดตัวลงคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่ข้างล้อรถลากไม่ปริปากพูดออกมาสักคำ

“ขนของหนีกลับบ้านเดิมเพื่อป่าวประกาศให้คนทั้งเมืองหลวงรู้ว่าข้าทอดทิ้งเจ้าจนต้องหอบผ้าผ่อนหนีงั้นหรือ? หรือคิดจะประชดประชันที่ข้าปฏิเสธเรื่องครรภ์ต่อหน้าเสด็จพ่อ! มิใช่พวกเจ้าก็หาทางแก้ต่างให้ตัวเองไว้แล้วหรอกหรือ เพียงไม่ทันข้ามวันข้าก็กลายเป็นอ๋องชั่วอีกครั้ง”

เสี่ยวชุ่ยโขกศีรษะลงบนพื้นหิน น้ำตาไหลพราก นางอยากจะตะโกนบอกความจริงใจแทบขาด ว่าเมื่อเช้าตรู่มี

หมัวมัวจากจวนแม่ทัพหลิวมาพบ พวกเขามาทวงสินเดิมทั้งหมดคืน อ้างว่าจะนำไปหมุนเวียนในจวน หากไม่ส่งมอบในวันนี้ มารดาของนายหญิงที่ถูกขังอยู่ในห้องเก็บฟืนจะต้องถูกเฆี่ยนตีจนเนื้อแตก!

แต่สาวใช้ตัวเล็ก ๆ กลับพูดไม่ได้แม้แต่ครึ่งคำ ได้แต่กลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างอดสู ทนให้ท่านอ๋องดูถูกนายของตนต่อไป

“หม่อมฉันเป็นคนสั่งให้นางนำออกไปเองเพคะ”

เสียงแผ่วเบาทว่าชัดเจนดังขึ้นจากเบื้องหลัง เมื่อได้ยินว่าเรื่องนำสินเดิมของตนกลับบ้านถูกลี่อ๋องขัดขวาง

หลิวหยางอี้ในสภาพผอมโซจนเสื้อผ้าดูหลวมโพรก ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด ชายกระโปรงสีขาวหม่นเหมือนคราบที่ซักไม่ออกช่างไร้สง่าราศีสตรีของลี่อ๋องอย่างสิ้นเชิง

นางฝืนทนความเจ็บปวดที่ท้องน้อย พยุงร่างอันซูบเซียวเดินกะปลกกะเปลี้ยข้ามธรณีประตูเรือนหลังออกมาทีละก้าว

ดวงตาที่สั่นไหวสบเข้ากับแววตาที่สงบไร้ความเห็นใจ นางจึงได้แต่สูดหายใจขจัดความหวาดกลัวก่อนจะเปล่งเสียงออกมา

“นี่คือสินเดิมจากตระกูลหลิว... เป็นของส่วนตัวของหม่อมฉัน หม่อมฉันย่อมมีสิทธิ์ที่จะทำอย่างไรกับมันก็ได้  เพคะ”

“หลิวหยางอี้!” เฉินอี้เทียนสาวเท้าเข้าประชิดตัวนาง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างหนาวเหน็บ

“แต่งเข้าตำหนักลี่อ๋อง วันนี้กล้าเอ่ยปากแบ่งแยกของเจ้าของข้าแล้วงั้นหรือ? ดี! ดีแท้! ในเมื่อเจ้าอยากจะตัดขาดถึงเพียงนี้ เช่นนั้นเจ้ากับข้าก็ต่างคนต่างอยู่!”

เสี่ยวชุ่ยเหลือบมองนายหญิงแล้วร่ำไห้จนตัวโยน ในจวนอ๋องแห่งนี้ แม้ท่านอ๋องจะไม่สั่งงดอาหาร บ่าวไพร่ก็แทบจะงดเว้นและกลั่นแกล้งพวกนางอยู่แล้ว หากสินเดิมกองนี้ถูกนำออกไป นายหญิงของนางจะเอาเงินที่ไหนไปประทังชีวิตรอดผ่านฤดูหนาว เดิมนางคิดว่าแม้จะไม่มีอาหารในจวนก็นำสินเดิมบางส่วนไปแลกมาได้

ทว่าหยางอี้กลับส่งสายตาห้ามปรามไม่ให้สาวใช้ปริปาก

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน ภายในศาลบรรพชนตระกูลหลิวอันมืดสลัว

ควันธูปหนาทึบอบอวลไปทั่วห้อง ป้ายวิญญาณบรรพชนตั้งเรียงราย ฮูหยินใหญ่หลิวนั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างสบายอารมณ์ สาวใช้คนสนิทก้าวเข้ามารายงานด้วยรอยยิ้มประจบ

“เรียนฮูหยินใหญ่ บ่าวไปแจ้งความจำนงต่อคุณหนูรองตามคำสั่งแล้วเจ้าค่ะ บอกนางว่าหากไม่ยอมส่งมอบหีบสินเดิมทั้งหมดกลับคืนมาภายในวันนี้ ข้าวและน้ำของอี้อี๋เหนียงในห้องเก็บฟืนจะถูกตัดทอนลงอีกครึ่งหนึ่ง และนางจะต้องโดนแส้ลงทัณฑ์อีกสิบที”