บทนำ 2/2

ลี่อ๋องสะบัดมือออกอย่างแรงจนใบหน้าของหยางอี้หันไปตามแรงกระแทก ร่างบางเซถลาจนศีรษะชนเข้ากับเสาเตียงเสียงดัง เลือดสด ๆ ซึมออกจากรอยแตกที่ขมับ ไหลรินอาบแก้มขาวซีด

ลี่อ๋องยืนมองหยดเลือดนั้นด้วยแววตาวูบไหวเพียงเสี้ยวพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาดั่งเดิม

บาปกรรมหรือ...หยางอี้ก็อยากรู้ว่านางทำบาปกรรมใดมาถึงต้องตกอยู่ในสภาพนี้เช่นกัน

“ตระกูลหลิวส่งเจ้ามาเป็นหมากเพื่อฉุดรั้งข้าลงสู่ที่ต่ำ แต่จำใส่หัวเจ้าไว้... คนอย่างข้าไม่มีวันยอมจำนนต่ออุบายชั่วช้าของเจ้า” เขาชี้หน้าเตือนนาง แววตาแข็งกร้าว

หยางอี้ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งพิงเสาเตียงอย่างยากลำบาก นางยกหลังมือขึ้นปาดคราบเลือดบนขมับออกอย่างเชื่องช้า

มุมปากของนางยกขึ้นน้อย ๆ เป็นรอยยิ้มที่แลดูงดงาม ทว่ากลับโศกเศร้าจนน่าใจหาย

“เพคะหม่อมฉันจำไว้แล้ว”

“หึ...จำไว้แล้วหรือ คงเสียใจแล้วสินะคิดอยากเข้าจวนอ๋องหวังตำแหน่งชายาเอก” เฉินอี้เทียนไม่เชื่อเด็ดขาดว่านางจะเข็ดขยาด

“หม่อมฉันไม่เคยต้องการตำแหน่งพระชายาเอก...” นางเอ่ยเบา ๆ

แต่สิ่งที่นางต้องการคือการหายไปจากโลกนี้

“โกหก!” ลี่อ๋องตวาดลั่น “หากไม่ต้องการ เจ้าจะบากหน้าปีนขึ้นเตียงข้าทำไม! เจ้าก็แค่สตรีร้ายกาจ”

หยางอี้สบตากับเขาอีกครั้ง คราวนี้นางไม่หลบสายตา รอยยิ้มของนางยังคงไม่เลือนหาย

“นั่นสินะเพคะ...” นางพยักหน้ารับอย่างยอมจำนน “ในเมื่อทุกคนอยากให้หม่อมฉันเป็นสตรีตัวร้าย... หม่อมฉันก็จะเป็นให้ คนชั่วช้าที่กล้าทำลายแม้กระทั่งลูกของตัวเอง สตรีใจคออำมหิตที่สมควรถูกสาปแช่ง... หม่อมฉันเป็นให้ท่านทั้งหมดแล้ว”

คำประชดประชันที่ไร้ความเกรี้ยวกราด ทว่าแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุดนั้น ทำให้หัวใจของลี่อ๋องกระตุกวูบอย่างประหลาด ความโกรธที่คุกรุ่นในอกกลับถูกความอึดอัดอันไร้ที่มาบดบังจนเขาหายใจติดขัด

เขารังเกียจแววตาคู่นี้

รังเกียจความนิ่งสงบที่เหมือนกับนางละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ไปแล้ว

ลี่อ๋องขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน หมุนตัวเตรียมก้าวเท้าออกจากห้องซอมซ่อแห่งนี้ ทว่าก่อนที่เขาจะเหยียบพ้นธรณีประตู น้ำเสียงอันเหี้ยมเกรียมก็แผดสะท้อนกลับมาเป็นคำตัดสินสุดท้าย

“จำคำของข้าไว้ หลิวหยางอี้... ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าได้อยู่อย่างสงบสุข และสตรีตัวร้ายเช่นเจ้า...”

เขาหยุดชะงัก หันกลับมามองนางด้วยสายตาดุจพญามัจจุราช

“...ไม่มีวันสมควรได้ตายดี!”

ปัง!

เสียงประตูปิดกระแทกลงอย่างรุนแรง ทิ้งไว้เพียงฝุ่นผงที่ร่วงกราวลงมาจากเพดาน

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง

หลิวหยางอี้นั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่า

นางก้มลงมองสองมือที่สั่นระริกของตนเอง ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนมือลงไปสัมผัสหน้าท้องที่ยังคงเจ็บแปลบจากการสูญเสียครั้งล่าสุด หยาดน้ำตาอุ่นร้อนที่พยายามกลั้นไว้มาเนิ่นนาน ไหลรินหยดแหมะลงบนหลังมือที่หยาบกร้าน

‘สตรีตัวร้ายไม่สมควรตายดีงั้นหรือ...’

นางแค่นหัวเราะในความมืด น้ำเสียงแผ่วระโหยจนแทบขาดใจ

“ท่านอ๋อง... ท่านคิดจริง ๆ หรือ ว่าการมีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมานเยี่ยงนี้... มันดีกว่าความตาย?”