ห้วงที่ ๗ ข้ออ้างของกระต่ายน้อย

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบทำเอาหัวใจของเซียวรั่วเวยกระตุ ลมหายใจที่เป่ารดต้นคอระหงไม่ได้สร้างความวาบหวาม ทว่ากลับนำพาความหนาวเหน็บเสียดกระดูกมาให้ มือหนาของเยี่ยนสิงโจวที่บีบเคล้นจุดชีพจรบนข้อมือบางนั้นหนักหน่วงจนนางแทบนิ่วหน้า

“สุราอันใดหรือเพคะท่านอุปราช”

นงคราญเค้นเสียงสะอื้น แสร้งทำเป็นตัวสั่นเทา ดวงตาที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาช้อนมองใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษเหนือคนด้วยแววตาตื่นตระหนก

“หม่อมฉันไม่รู้เรื่องอันใดเลย หม่อมฉันเพียงแต่... เพียงแต่ตกใจเสียงฟ้าร้องเมื่อครู่จนคุมสติไม่อยู่ หม่อมฉันสมควรตายที่ทำสุราของฝ่าบาทหกเลอะเทอะเพคะ”

กล่าวจบร่างอรชรก็แผดเสียงร้องไห้โฮ ซุกใบหน้าจิ้มลิ้มเข้ากับแผงอกกว้างอย่างเอาเป็นเอาตาย สองมือเล็กกำสาบเสื้อคลุมสีดำขลับของเขาไว้แน่น

“บังอาจนัก! เสียงพลุไฟเฉลิมฉลองดังเพียงนิด กลับอ้างว่าเป็นเสียงฟ้าร้อง!” สุรเสียงกริ้วโกรธของฮ่องเต้น้อยฉีหยวนตวาดกร้าว ยุวกษัตริย์ชี้พระดัชนีมายังดรุณีน้อยที่ซุกซ่อนตัวอยู่ “ทหาร! มัวยืนบื้ออยู่ไย ลากตัวนังปีศาจตาบอดผู้นี้ไปบั่นคอเดี๋ยวนี้!”

“รับด้วยเกล้า!”

องครักษ์เสื้อแพรนับสิบชักกระบี่ออกจากฝัก แสงโลหะสะท้อนแสงโคมไฟวาววับหมายจะพุ่งเข้าประชิดตัว ทว่าเพียงแค่ปลายเท้าของพวกเขาก้าวล่วงล้ำเข้ามาในรัศมี

“เปิ่นหวางขอดูสิว่าผู้ใดกล้าแตะต้องคนของเปิ่นหวาง”

น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงอำนาจบาตรใหญ่ของอุปราชหนุ่มดังก้องอุทยานหลวง พริบตาเดียวรังสีสังหารก็แผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่ กดทับชั้นบรรยากาศจนเหล่าราชองครักษ์ที่พุ่งเข้ามาถึงกับเข่าอ่อน ทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างไม่อาจต้านทาน พลังปราณที่มองไม่เห็นกระแทกกระบี่ในมือของพวกเขาจนหลุดกระเด็นเสียงดังเคร้งคร้าง

ฮ่องเต้ฉีหยวนเบิกพระเนตรกว้าง พระวรกายสั่นสะท้านด้วยความเคียดแค้นปนหวาดกลัว

“ทะ... ท่านอุปราช! นางทำลายสุราพระราชทาน ถือเป็นการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ท่านคิดจะปกป้องนางผู้กระทำผิดกฎมณเฑียรบาลกระนั้นหรือ!”

“หมิ่นพระบรมเดชานุภาพ?”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากเหยียดยิ้มร้ายกาจ เขากระชับอ้อมแขนรั้งเอวคอดกิ่วของโฉมงามให้แนบชิดยิ่งขึ้น ก่อนจะปรายตามองเศษจอกหยกและคราบสุราที่เจิ่งนองบนพื้นกระเบื้อง

“ฝ่าบาททรงตรัสหนักเกินไปแล้ว สตรีของกระหม่อมมีสายตาฝ้าฟาง ซ้ำยังขวัญอ่อนเป็นที่สุด เสียงพลุไฟเมื่อครู่ดังกึกก้อง นางจะตกใจจนปัดจอกสุราหล่น ย่อมเป็นเรื่องสุดวิสัย”

“แต่...”

“อีกอย่างหนึ่ง” ร่างสูงเอ่ยขัดขึ้นมาดื้อ ๆ โดยไม่สนใจจารีตประเพณี เขาหรี่นัยน์ตาลง กวาดตามองไปยังขันทีผู้รินสุราสลับกับพระพักตร์ของยุวกษัตริย์ “สุราแสงจันทร์ร้อยปีไหกระเบื้องนี้แม้จะเลิศรส แต่เหตุใดกระหม่อมจึงได้กลิ่นหอมของดอกหลานฮวาปะปนมาด้วยเล่าพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทคงมิทรงทราบกระมัง ว่าหากดอกหลานฮวาบางชนิดหมักบ่มรวมกับสุราฤทธิ์แรง มันอาจกลายเป็นของแสลงที่ทำให้ลมปราณแตกซ่านได้”

คำกล่าวที่แฝงนัยยะเชือดเฉือนนั้นเปรียบดั่งมีดกรีดลงกลางใจผู้สมรู้ร่วมคิดทุกคนกลางลานจัดเลี้ยง

ขุนนางฝ่ายซ้ายและขวาต่างสูดลมหายใจ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดสิ่งใด มหาเสนาบดีเซียวจางเหว่ยถึงกับเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ใบหน้าเหี่ยวย่นซีดเผือด ในขณะที่ฮ่องเต้น้อยประทับนิ่ง พระโอษฐ์สั่นระริก ไม่อาจหาคำแก้ตัวใดมาโต้แย้งได้ เพราะหากทรงรับสั่งสืบสวนเรื่องสุราย่อมเท่ากับขุดหลุมฝังศพตนเอง

“ดะ... ดอกหลานฮวาอันใดกัน เจิ้นไม่เห็นรู้เรื่อง” องค์ราชันย์สะบัดพระกรรณางอย่างแรงเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก “ในเมื่อท่านอุปราชยืนยันว่าเป็นอุบัติเหตุ เจิ้นก็จะไม่ถือสาหาความกับสตรีตาบอดผู้นี้ งานเลี้ยงดำเนินต่อไป!”

“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” ทรราชหนุ่มค้อมศีรษะลงเพียงเล็กน้อยอย่างจอมปลอม “อนุเซียวเสียขวัญจนตัวสั่นปานนี้ หากรั้งอยู่ต่อคงจะเป็นการทำลายบรรยากาศงานมงคลเปล่า ๆ กระหม่อมขอพาคนของกระหม่อมกลับจวนก่อน ทูลลา”

กล่าวจบ เยี่ยนสิงโจวก็ไม่รอฟังคำอนุญาต ชายหนุ่มตวัดวงแขนช้อนร่างบอบบางของเซียวรั่วเวยขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างหน้าตาเฉย ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของคนทั้งงาน ร่างสูงสง่าก้าวเดินออกจากอุทยานหลวงด้วยท่วงท่าผ่าเผย ทิ้งให้ความอัปยศอดสูตกเป็นของโอรสสวรรค์และเหล่าขุนนางที่ได้แต่นั่งมองตาปริบ ๆ

.

ภายในรถม้าคันหรูที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากเขตพระราชวัง บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าอึดอัด ล้อไม้บดเบียดกับแผ่นหินบนถนนเกิดเสียงดังเป็นจังหวะ

ทันทีที่ประตูรถม้าปิดลง ร่างอรชรที่เคยถูกทะนุถนอมอุ้มชูก็ถูกบุรุษใจหินโยนลงบนเบาะบุพรมขนจิ้งจอกอย่างไม่ออมแรง

“โอ๊ย!” หญิงสาวร้องอุทาน ความเจ็บแล่นไปทั่วแผ่นหลัง นางเงยหน้าขึ้นหมายจะต่อว่า ทว่ากลับต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ เมื่อเห็นสายตาคมของชายหนุ่มที่จ้องมองมา

เยี่ยนสิงโจวขยับกายเข้ามาใกล้ เขาใช้ท่อนแขนแกร่งยันผนังรถม้า ลมหายใจเจือกลิ่นอำพันอ่อน ๆ คลอเคลียอยู่ปลายจมูกรั้นของนาง

“บัดนี้ไม่มีผู้ใดแล้ว จะเลิกแสดงละครได้หรือยัง?” น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท ทว่าแฝงความอันตรายจนขนลุกซู่

รั่วเวยแสร้งทำตาปริบ ๆ หดคอหนีด้วยท่าทีหวาดกลัว

 “ทะ... ท่านอุปราชกล่าวสิ่งใดกันเพคะ หม่อมฉันเพียงตกใจเสียงพลุ–”

“ยังจะปากแข็ง”

ร่างสูงแค่นเสียงหยัน ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับอาวุธเชยคางมนขึ้น บังคับให้ดวงหน้าหวานสบตากับเขาในความมืด

“เจ้าอาจตบตาคนทั้งราชสำนักได้ด้วยท่าทีสตรีขี้ขลาด แต่เจ้าหลอกสัมผัสของเปิ่นหวางไม่ได้ ทันทีที่พลุไฟถูกจุดขึ้นร่างกายของเจ้ามิได้สะดุ้งตกใจ แต่กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนของเจ้ากลับเกร็งตัวเตรียมพร้อมรับแรงกระแทกก่อนที่เสียงพลุจะดังขึ้นเสียอีก”

สตรีใต้ร่างเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำ

‘เขาสังเกตเห็นแม้กระทั่งการหดเกร็งของกล้ามเนื้อข้าเชียวหรือ!’

“และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนหน้าผากแทบจะชนกัน เสียงกระซิบแหบพร่าดังก้องในโสตประสาท “ผู้ที่ไร้วรยุทธ์และตาบอดกลางคืนย่อมไม่อาจคำนวณระยะการปัดมือให้โดนจอกสุราที่ถืออยู่สูงระดับอกได้อย่างแม่นยำในพริบตาเดียว เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะมองเห็นมันชัดเจน และจมูกของเจ้าไวพอที่จะได้กลิ่นพิษสลายวิญญาณตั้งแต่แรก”

คำพูดของชายหนุ่มทิ่มแทงเข้ากลางเป้า โฉมงามรู้ดีว่าหากนางยังดึงดันปฏิเสธเขาอาจลงมือบีบคอนางทิ้งคารถม้าเสียเดี๋ยวนี้ ในเมื่อปิดบังเรื่องสายตาและประสาทสัมผัสไม่ได้ก็จำต้องพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส

“หม่อม... หม่อมฉัน...” หญิงสาวทำทีเป็นอึกอัก หยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคราวนี้ไม่ได้เกิดจากมารยา ทว่าเกิดจากความกดดันที่ถูกต้อนให้จนมุม นางค่อย ๆ ยกมือบางขึ้นจับสาบเสื้อของเขา ช้อนสายตาสั่นระริกขึ้นมอง

“ท่านอุปราชเฉลียวฉลาดยิ่งนัก หม่อมฉันยอมรับเพคะ” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยแผ่วเบา “หม่อมฉันได้กลิ่นประหลาดจากสุราจอกนั้นจริง ๆ แม้ตาหม่อมฉันจะมองเห็นเพียงเลือนราง แต่เพราะหม่อมฉันถูกขังอยู่ในเรือนซอมซ่อมานานปี ต้องทนกินอาหารบูดเน่าและยาต้มสารพัด จมูกของหม่อมฉันจึงไวต่อกลิ่นสิ่งแปลกปลอมมากกว่าคนปกติเพคะ”

“หึ อาหารบูดเน่ากับยาต้ม?” บุรุษเหนือคนเลิกคิ้ว “ข้ออ้างช่างฟังขึ้นนัก แล้วเรื่องที่เจ้าปัดจอกสุราได้แม่นยำเล่า?”

“นั่นเพราะท่านอุปราชรั้งเอวหม่อมฉันไว้แน่น หม่อมฉันจึงกะระยะจากร่างกายของท่านได้ต่างหากเล่าเพคะ” นางเถียงกลับด้วยน้ำเสียงเจือความน้อยใจ “หม่อมฉันรู้เพียงว่ากลิ่นนั้นอันตราย และท่านเป็นที่พึ่งพิงเดียวของหม่อมฉันในยามนี้ หากท่านเป็นอะไรไปหม่อมฉันก็ต้องตายตาม หม่อมฉันจึงตัดสินใจเสี่ยงชีวิตทำเรื่องเสียมารยาทลงไป หากท่านอุปราชเห็นว่าความหวังดีของหม่อมฉันเป็นเรื่องโกหกหลอกลวง เช่นนั้นก็สังหารหม่อมฉันเสียเถิดเพคะ!”

นงคราญหลับตาปี๋ เชิดลำคอขาวผ่องขึ้นราวกับยอมรับชะตากรรม น้ำตาสายหนึ่งกลิ้งหล่นจากหางตาลงมากระทบปลายนิ้วแกร่งของชายหนุ่ม

เยี่ยนสิงโจวนิ่งไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีหมึกจดจ้องมองสตรีใจเด็ดตรงหน้าอย่างค้นหา คำแก้ตัวของนางมีช่องโหว่ ทว่าก็สมเหตุสมผลจนยากจะหาข้อโต้แย้งในทันที ที่สำคัญคือการตัดสินใจเด็ดขาดของนางเมื่อครู่ได้ช่วยชีวิตเขาไว้จริง ๆ

ชายหนุ่มค่อย ๆ ละมือออกจากปลายคางมน เปลี่ยนเป็นลูบไล้พวงแก้มเนียนนุ่มที่เปื้อนคราบน้ำตาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เปลี่ยนจากแข็งกร้าวเป็นอ่อนโยนกะทันหันทำเอาเซียวรั่วเวยถึงกับลืมตาขึ้นมองด้วยความฉงน

“ความหวังดีของเจ้า เปิ่นหวางรับรู้แล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำไม่ได้ดุดันเหมือนเมื่อครู่ ทว่ากลับแฝงความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่อ่านไม่ออก “แต่จงจำไว้ หมากที่ฉลาดเกินไปมักจะตายเร็วกว่าหมากที่โง่เขลา หากเจ้าอยากมีชีวิตรอดในจวนของเปิ่นหวาง ก็จงเป็นเพียงกระต่ายน้อยตาบอดที่เชื่อฟังเปิ่นหวางต่อไป อย่าได้คิดเล่นตุกติกเป็นอันขาด”

รถม้าค่อย ๆ ชะลอความเร็วลงเมื่อถึงหน้าจวนอุปราช ทว่าก่อนที่หญิงสาวจะได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ร่างสูงที่ผละออกไปแล้วกลับหันมาคว้าข้อมือบางของนางอีกครั้ง พร้อมกับดึงกระชากจนตัวนางถลาเข้าไปปะทะอกกว้าง

“และเพื่อเป็นการตกรางวัลที่เจ้าช่วยชีวิตเปิ่นหวางในคืนนี้” มุมปากกระตุกยิ้มอันตราย ดวงตาฉายแววปรารถนาที่ซ่อนเร้น “คืนนี้เจ้าต้องมาปรนนิบัติเปิ่นหวางที่เรือนซวี่เยี่ย เตรียมตัวรับรางวัลของเจ้าให้ดีเล่า อนุเซียว”