บทที่ 4

คล้อยหลังฉู่มู่เฉิน ในที่สุดตงเอ๋อร์ก็เรียกสติกลับคืนมาได้ “คุณหนู! ท่านทำสิ่งใดลงไปเจ้าคะ? กว่าองค์รัชทายาทจะมาเยี่ยมท่านได้นั้นแสนยากเย็น เหตุใดท่านยังทำให้พระองค์ทรงกริ้วจนเดินหนีไปแล้วอีก? แล้วยังมีจะ เจ้าสิ่งนี้ รีบฉีกทิ้งเร็วเข้าเจ้าค่ะ โชคดีที่มีเพียงพวกเราสามคนที่รู้เรื่อง ตราบใดที่ฉีกทิ้งก็นับว่าไม่เป็นผลแล้ว...”

ตงเอ๋อร์ลนลานหมายจะคว้าหนังสือถอนหมั้น

ทว่าซูสือจิ่นกลับพับมันเก็บไว้อย่างเบามือ “เหตุใดจึงต้องไม่นับด้วย? นี่คืออิสรภาพของข้าเชียวนะ”

ตงเอ๋อร์ร้อนรน “คุณหนู ท่าน...”

ซูสือจิ่นปรายตามองนางแวบหนึ่ง “เจ้าช่างหนวกหูนัก”

ตงเอ๋อร์ชะงักไป สุดท้ายแล้วก็ไม่กล้าพูดมากอีกได้แต่ถอยออกไป...

นางรู้สึกเพียงว่าคุณหนูในวันนี้ดูแปลกพิกล

เป็นเพราะโศกเศร้าเกินไปงั้นหรือ?

ทว่าเพิ่งจะถอยออกไป หญิงวัยกลางคนท่าทางเหมือนแม่บ้านผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาโดยไม่เคาะประตูด้วยซ้ำ

“คุณหนูรอง ท่านเห็นแก่ความปรารถนาส่วนตน ทั้งร้องไห้ฟูมฟายอาละวาดคิดสั้นผูกคอตาย จนทำให้ทุกคนในจวนต้องพลอยตื่นตระหนกตกใจไปกับท่าน ไม่เพียงแต่ผลาญเวลาขององค์รัชทายาทไปทั้งวัน แต่ยังทำเอาคุณหนูสามผู้จิตใจดีงามตกใจแทบแย่ ด้วยเหตุนี้คุณชายใหญ่จึงมีคำสั่ง นับตั้งแต่ท่านฟื้นขึ้นมา จะต้องไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนและถูกกักบริเวณเป็นเวลาหนึ่งวัน รอจนถึงพรุ่งนี้ค่อยไปอธิบายกับคุณชายใหญ่อย่างละเอียดอีกครั้งเจ้าค่ะ”

กล่าวจบ นางก็ถอยไปข้างประตูด้วยท่าทีโอหัง

“จริงสิ เมื่อครู่องค์รัชทายาททรงพิโรธและเสด็จกลับไปแล้ว หามีผู้ใดคอยขอความเมตตาแทนท่านได้อีก เชิญเจ้าค่ะ...”

“แม่บ้านหลิน วันนี้คุณหนูตกหน้าผามา ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล รบกวนท่านช่วยเรียนคุณชายใหญ่สักคำ ให้คุณหนูได้พักผ่อนสักคืนเถิดเจ้าค่ะ...”

ตงเอ๋อร์ก้าวเข้าไปข้างหน้าอย่างขลาดกลัว

แม่บ้านหลินพลันโกรธขึ้ง ตวัดฝ่ามือตบหน้านางฉาดใหญ่ทันที “เวลาที่ข้าพูด ถึงคราวให้เจ้าสอดปากด้วยหรือ? ไร้สัมมาคารวะสิ้นดี!”

กล่าวจบ นางก็ปรายตามองซูสือจิ่นพลางกล่าวเสียงเยียบเย็นว่า “องค์รัชทายาททรงบอกคุณชายใหญ่หมดแล้ว คุณหนูรองมิได้ตกหน้าผาไปเลยสักนิด ตอนกำลังจะกระโดดลงไปก็ถูกพระองค์ช่วยชีวิตกลับมาได้ทัน ไร้รอยขีดข่วนเห็นๆ อย่ามาแสร้งทำเป็นน่าเวทนาอยู่ที่นี่เลย กลเม็ดร้องไห้ฟูมฟายอาละวาดผูกคอตายก็ใช่ว่าจะเพิ่งทำเป็นครั้งแรก ดัดจริตทั้งเพ”

ถ้อยคำของแม่บ้านหลินไม่เพียงทำเอาตงเอ๋อร์ขวัญเสีย แต่ยังทำให้ซูสือจิ่นชะงักงันไปเช่นกัน

มิได้ตกหน้าผางั้นหรือ?

คุกเข่าที่ศาลบรรพชน?

ไหนจะให้ไปอธิบายอีก?

หากมิใช่เพราะมีความทรงจำที่อยู่ในห้วงสมองล่ะก็ ซูสือจิ่นคงเกือบคิดว่าตนเองทะลุมิติมาอยู่ในร่างบ่าวรับใช้เสียแล้ว!

นี่คือสิ่งที่คนเป็นพี่ใหญ่พึงกระทำกับน้องสาวร่วมสายโลหิตของตนจริงหรือ?

แล้วยังมีองค์รัชทายาทเศษสวะผู้นั้นอีก มันเกรงว่าเรื่องที่ตนเกือบตายจะกระทบถึงชื่อเสียงของมันหรืออย่างไรกัน?

ถึงขั้นกล้ากุเรื่องโกหกคำโตปานนี้...

ชั่วแล่นนั้น นางถึงกับเลือกไม่ถูกเลยว่าตนเองควรจะโมโหเรื่องใดก่อนดี!

ทว่ามีอยู่เรื่องหนึ่งที่นางทนรอต่อไปไม่ไหว!

ซูสือจิ่นสูดหายใจเข้าลึกๆ หลังจากนั้นก็สาวเท้าทีละก้าวไปเบื้องหน้าแม่บ้านหลิน เงื้อมือตบหน้านางฉาดใหญ่สุดแรงเกิด!

แม่บ้านหลินถึงกับตกตะลึงอยู่กับที่!

“ท่านตบข้าหรือ?”

เสียง “เพียะ” ดังสนั่น ตามมาด้วยตบอีกฉาดใหญ่!

“ประการแรก ข้าเป็นนายของเจ้า อยู่ต่อหน้าข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์มาเชิดหน้าชูคออวดดี!”

กล่าวจบ ซูสือจิ่นสะบัดมือตบซ้ำไปอีกฉาด!

“ประการต่อมา ตงเอ๋อร์เป็นคนของข้า ก่อนจะตบตีนาง เจ้าถามข้าแล้วหรือไม่?”

แม่บ้านหลินตกใจเสียจนหน้าถอดสี ชี้หน้านางอยู่นานสองนานทว่ากลับพ่นวาจาไม่ออกแม้แต่คำเดียว...

ซูสือจิ่นปัดมือนางออกอย่างดูถูกดูแคลน

“ประการสุดท้าย ข้ามิได้ทำสิ่งใดผิด เหตุใดต้องไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชน? กลับไปบอกคุณชายใหญ่เถอะว่าอยากคุกเข่านักก็ไปคุกเข่าเอง ส่วนเรื่องที่จะให้อธิบาย มิสู้ให้ซูลั่วเยว่มาอธิบายกับข้าจะดีกว่าว่า เหตุใดข้าตกหน้าผา แต่นางกลับเป็นลมล้มพับ? ทำให้ทุกคนในจวนต้องมาพลอยเป็นกังวลเพราะนางโดยไร้เหตุผล ข้าเห็นว่านางต่างหากที่ควรไปคุกเข่าในศาลบรรพชน!”

ตงเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ส่วนแม่บ้านหลินยิ่งเดือดดาลอารมณ์พลุ่งพล่านจนดวงตาเบิกตากว้าง “ท่าน...”

“ไสหัวไป”

ซูสือจิ่นยกเท้าถีบนางออกไป “หากยังชี้หน้าอีกสักครั้ง ข้าจะตัดมือเจ้าทิ้งเสีย”

แม่บ้านหลินหดนิ้วกลับด้วยความหวาดกลัวลนลาน ไม่กล้าปริปากพูดอีกต่อไป!

“ตงเอ๋อร์ ส่งแขก”

ตงเอ๋อร์ตกใจจนยืนบื้อใบ้อยู่ที่เดิม “คะ คุณหนู เป็นเรื่องเข้าใจผิดเจ้าค่ะ องค์รัชทายาททรงกำชับเอาไว้ว่า ห้ามบอกเรื่องที่ท่านกระโดดลงหน้าผาไปจริงๆ ให้คุณชายใหญ่กับคุณหนูสามรู้เด็ดขาด ถึงอย่างไรคุณหนูสามเพียงแค่ได้ยินว่าท่านจะกระโดดหน้าผา ก็ร้องไห้จนเป็นลมหมดสติไปแล้ว องค์รัชทายาททรงหวาดกลัวว่าหากนางรู้ว่าท่านได้กระโดดลงไปแล้วจริงๆ จะยิ่งตำหนิตนเองมากขึ้น พระองค์ตรัสว่าถึงอย่างไรท่านก็มิได้เป็นอันใดมาก การไม่ป่าวประกาศจนเกินงามย่อมเป็นผลดีต่อทุกคน ดังนั้นถึงได้ทรงเลือกที่จะปกปิดเอาไว้ พระองค์ทรงกำชับบ่าวไว้แล้ว เป็นบ่าวเองที่ลืมบอกกับท่านเจ้าค่ะ...”

กล่าวพลาง นางก็หันไปมองแม่บ้านหลินอย่างหวาดกลัวลนลาน “แม่บ้านหลิน คุณหนูของข้าตกหน้าผาไปจริงๆ นะเจ้าคะ ร่างกายของนางเต็มไปด้วยบาดแผลจริงๆ คุณชายใหญ่ไม่รู้ความจริงถึงได้ลงทัณฑ์นาง หากคุณชายใหญ่ทราบ เรื่องย่อมไม่ลงเอยเช่นนี้แน่ ดังนั้นรบกวนท่านช่วยไปพูดจาดีๆ กับคุณชายใหญ่เถิดเจ้าค่ะ...”

“พอที!”

ซูสือจิ่นเอ่ยขัดด้วยสีหน้าสุดระอา ก่อนจะกล่าวเสียงเยียบเย็น “เจ้าก็ไสหัวไปเหมือนกัน!”

กล่าวจบ ซูสือจิ่นก็สะบัดปิดประตูห้องเสียงดังปัง

กระทั่งภายในห้องเหลือเพียงนางผู้เดียว รอบกายจึงได้สงบเงียบลงบ้างในที่สุด

ช่างเหนื่อยสายตัวแทบขาดนัก

หากมิใช่เพราะทะลุมิติมาอยู่ในร่างใหม่ นางคงใช้เข็มเงินในมิติแทงคนพวกนั้นจนเป็นใบ้ไปตั้งนานแล้ว...

แต่ละคน ช่างสรรหาเรื่องมาให้โมโหยิ่งนัก!

ยามคิดถึงมิติส่วนตัว เสียง “ติ๊ง” พลันดังขึ้นในสมอง จากนั้นสติรับรู้ของนางก็เข้าสู่ดินแดนลี้ลับอันกว้างใหญ่โดยสมบูรณ์!

นี่มัน...

มิติของนางถึงกับข้ามมิติตามมาด้วย!

ซูสือจิ่นปรีดาเป็นล้นพ้น รีบตรวจสอบเสบียงกรังที่อยู่ภายในมิติทันที

เนื่องจากเพิ่งวิจัยและพัฒนาออกมาได้ไม่นาน สิ่งของด้านในจึงยังไม่เยอะ ทว่าพิษและยาที่นางวิจัยและพัฒนาด้วยตนเองยังคงจัดเก็บอยู่ภายในนั้นเป็นอย่างดี นอกจากนี้ยังมีอาวุธสำหรับใช้ป้องกันตัวอยู่บ้างประปราย...

แม้สิ่งของจะมีไม่มาก แต่ในยุคโบราณเห็นได้ชัดว่าเพียงพอใช้งานแล้ว!

ประกอบกับมิตินี้ใหญ่โตยิ่งนัก นอกจากสิ่งมีชีวิตแล้ว สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่น่าจะสามารถนำมาเก็บรักษาไว้ในนี้ได้ทั้งหมด...

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซูสือจิ่นจึงรีบนำยาที่อยู่ในมิติออกมา ทายาซ้ำลงบนบาดแผลทุกแห่งของตนเองอีกรอบ

สุดท้ายก็ตรวจชีพจรของตัวเองดู

เดิมทีเพียงอยากตรวจดูว่ายังมีส่วนใดบาดเจ็บอีกบ้าง ทว่านึกไม่ถึงว่าเพิ่งจะตรวจชีพจรเสร็จ นางก็พบว่าตนเองต้องพิษร้ายแรง!

เมื่อมองมืออันอวบอูมและหน้าท้องอันกลมกลึงของตนเอง ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่า เหตุใดองค์รัชทายาทถึงได้ค่อนแคะว่าตนอ้วนพีเป็นสองเท่าของซูลั่วเยว่

หากต้องพิษเช่นนั้น ต่อให้ดื่มเพียงน้ำเปล่าทุกวัน ก็คงอ้วนพีเป็นลูกบอลอยู่ดี...

ซูสือจิ่นหรี่ตาลง ไม่ต้องเสียเวลาคิดก็รู้ว่าพิษนี้ต้องเป็นฝีมือของซูลั่วเยว่แน่!

ยังดีที่ในมิติของตนมียาถอนพิษชนิดนี้อยู่พอดี!

นางหลับตาลง นำยาเม็ดหนึ่งออกมาจากมิติ หลังจากกลืนลงไปก็เอนกายกลับไปนอนบนเตียงตามเดิม

ไม่แยแสต่อเสียงอึกทึกครึกโครมภายนอก ปล่อยหัวสมองให้ว่าง และพยายามข่มตาหลับให้สนิทที่สุดเท่าที่จะทำได้

ใช่ว่าไม่อยากคิดบัญชีกับคนด้านนอก

ทว่าร่างกายอ่อนล้าเกินทนจริงๆ

นางจำเป็นต้องพักผ่อนให้มากเข้าไว้

เพราะอย่างไรเสียในวันพรุ่งนี้ ยังมีศึกหนักรออยู่!

“…”

ในเวลาเดียวกัน ภายในจวนอ๋องหลี

เป็นค่ำคืนดึกสงัดแล้ว ทว่าภายในท้องพระโรงอันหรูหราอลังการกลับมีเสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดแว่วมาเป็นระยะ

บนพื้นหน้าประตู บุรุษผู้หนึ่งเนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยโลหิตนอนหายใจรวยรินอยู่ตรงนั้น ส่วนข้างกายของบุรุษผู้นั้น มีชิงม่อคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยท่าทีนอบน้อมยำเกรง

“นายท่าน มือสังหารทั้งหมดถูกสอบสวนหมดแล้ว เหลือรอดชีวิตอยู่เพียงคนนี้คนเดียวขอรับ...”

“ลากตัวออกไป ไต่สวนต่อ”

บนที่นั่งประธาน ฉู่จวินเช่อสีหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกใด

“ขอรับ!”

ชิงม่อลุกขึ้นยืนพลางโบกมือ บุรุษที่อยู่บนพื้นก็ถูกลากตัวออกไปทันที

แต่เขากลับยังมิได้จากไป เพียงแต่ก้มศีรษะลงแล้วรายงานว่า “เรื่องบนหน้าผา ผู้น้อยตรวจสอบจนชัดเจนแล้วขอรับ”

นัยน์ตาของฉู่จวินเช่อพลันเข้มขึ้น ในที่สุดใบหน้าอันคมคายก็ปรากฏร่องรอยความรู้สึกขึ้นมาบ้าง

“ว่ามา”