บทที่ 5

“เป็นเรื่องของคุณหนูรองจวนอัครเสนาบดีกับองค์รัชทายาทขอรับ ต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้ คงต้องย้อนไปเมื่อสามปีก่อน”

ชิงม่อเอ่ยปากรายงาน ครั้นเห็นว่าฉู่จวินเช่อมิได้เอ่ยขัดเขา จึงกล่าวต่อไปว่า “ปีนั้นองค์รัชทายาทขาได้รับบาดเจ็บ คุณหนูสามที่มีกำหนดต้องหมั้นหมายกับเขากลับหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย เพื่อปฏิบัติตามคำมั่นสัญญา จวนอัครเสนาบดีจึงได้ยกคุณหนูรองที่เป็นบุตรสาวสายตรงเช่นกันให้หมั้นหมายกับเขา หลังจากทั้งสองคนหมั้นหมายกัน คุณหนูรองผู้นั้นก็นับว่าได้อยู่เคียงข้างองค์รัชทายาทผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาได้ จนกระทั่ง...”

“จนกระทั่งขาทั้งสองข้างขององค์รัชทายาทหายดีเป็นปกติ คุณหนูสามซูลั่วเยว่ที่หายตัวไปผู้นั้น ก็ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง...”

ฉู่จวินเช่อแค่นเสียงเย็นชา “หลงมัวเมาในเกียรติยศจอมปลอม”

“ขอรับ มีข่าวลือไม่น้อยจริงๆ ว่านางฝักใฝ่ลาภยศสรรเสริญ ทว่านางกลับอ้างว่าช่วงสองสามปีที่หายตัวไปนั้น ล้วนแต่เดินทางไปเสาะหาหมอมารักษาองค์รัชทายาท ทั้งยังอ้างว่าตนเองได้กราบหมอเทวดาผู้เร้นกายเป็นอาจารย์นานแล้ว ยามนี้กลับมาพร้อมวิชาแพทย์ติดตัวอยู่บ้างจริงๆ ด้วยเหตุนี้ องค์รัชทายาทจึงซาบซึ้งใจยิ่งนัก คนส่วนใหญ่ก็กล่าวเช่นกันว่า เรื่องของนางพอจะเห็นใจและอภัยให้ได้...”

“โง่เง่า”

เมื่อสัมผัสได้ถึงโทสะของฉู่จวินเช่อ ชิงม่อก็รีบก้มศีรษะลงทันที “โง่เง่าจริงๆ ขอรับ องค์รัชทายาทผู้นั้นไม่เพียงแต่จะหลงเชื่อคำพูดของซูลั่วเยว่ ทว่ายังปักใจเชื่อมาตลอดว่าเป็นซูสือจิ่นที่ทำนางพลัดหลงหายไป หลังจากซูลั่วเยว่กลับมา ไม่เพียงแต่จะตำหนิซูสือจิ่นไม่เว้นแต่ละวัน กระทั่งยังคิดจะให้ซูลั่วเยว่ออกเรือนในวันเดียวกับที่อภิเษกสมรสกับนาง ทั้งยังให้ก้าวเข้าประตูใหญ่พร้อมกันอีกด้วย...”

เสียงของชิงม่อแผ่วลงเรื่อยๆ ในใจยิ่งทวีความหวาดกลัวเป็นล้นพ้น!

ไม่รู้ว่าเหตุใดท่านอ๋องถึงได้ใส่ใจเรื่องของซูสือจิ่นถึงเพียงนี้ หากจะบอกว่าซูสือจิ่นผู้นั้นสามารถถอนพิษกู่ให้ท่านอ๋องของพวกเขาได้ ต่อให้ต้องตายเขาก็มิกล้าที่จะเชื่อเด็ดขาด!

แต่เขาไม่มีความกล้าพอจะเอ่ยปากถามแม้แต่น้อย!

เทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นหนาน พระอนุชาองค์เล็กของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน อย่าว่าแต่จวนอัครเสนาบดีเลย ต่อให้เป็นเรื่องของจวนองค์รัชทายาท ก็ขึ้นอยู่กับวาจาเพียงประโยคเดียวของเขาเท่านั้น...

แล้วตนจะกล้าสอดรู้สอดเห็นให้มากความได้อย่างไรเล่า?

เขาได้แต่ก้มหน้าเงียบงันอยู่เช่นนั้น

เนิ่นนานผ่านไป จึงได้ยินฉู่จวินเช่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉยชาว่า “ยังไม่ทันแต่งพระชายาก็คิดจะชูชายารองข่มชายาเอกเสียแล้ว ดูหมือนว่า องค์รัชทายาทก็ไร้ซึ่งคุณธรรมความสามารถอันคู่ควรตำแหน่งเช่นกัน”

ชิงม่อรีบเออออรับคำทันที

“ขอรับ คุณหนูรองผู้นั้นรักลึกซึ้งผูกพันมั่นคงในคุณธรรมความถูกต้อง แต่กลับถูกกระทำเช่นนี้ ออกจะน่าเสียดายอยู่บ้าง...”

ที่น่าเสียดายยิ่งกว่าคือ สตรีผู้นั้นมีคู่หมั้นคู่หมายอยู่ก่อนแล้ว ทั้งยังเป็นสตรีเจ้าเนื้อที่มีรูปร่างหน้าตาธรรมดาๆ คนหนึ่ง

มิฉะนั้นแล้ว เขาก็คงพอจะคาดหวังได้บ้าง...

เพราะอย่างไรเสีย หลายปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่ตนได้เห็นท่านอ๋องให้ความสำคัญกับสตรีผู้หนึ่งถึงเพียงนี้

ขณะกำลังครุ่นคิด ฉู่จวินเช่อก็ยืนหยัดกายขึ้นมา

“พรุ่งนี้ ข้าต้องการพบนางที่หอเซียนเซียง”

“ขอรับ”

“…”

วันรุ่งขึ้น ซูสือจิ่นถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงพูดคุย

“ตกจากที่สูงชันปานนั้น นางยังปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ช่างน่าเหลือเชื่อแท้ๆ”

“ช่วงนี้ลมและหิมะกำลังแรง ไม่แน่อาจเป็นเพราะหิมะที่ทับถมหนาเกินไป ถึงได้...”

“เกี่ยวอะไรกับหิมะเล่า? ไม่แน่ว่าพวกคนอ้วน อาจจะทนทานต่อการตกลงมากระแทกมากกว่าหน่อยกระมัง? คิกๆ ๆ”

“…”

คล้ายกับเป็นสาวใช้ไม่กี่คนที่จงใจเยาะหยัน ซูสือจิ่นที่ตื่นขึ้นมาแล้วย่อมได้ยินทุกถ้อยคำอย่างแจ่มชัด

ทว่านางกลับหาได้บันดาลโทสะ เพียงแต่ลุกจากเตียง ไปล้างหน้าบ้วนปากตามลำพัง จากนั้นก็เดินไปนั่งลงตรงหน้ากระจกทองเหลืองริมหน้าต่าง พินิจพิจารณาเงาสะท้อนของตนเองในกระจกด้วยสายตาเรียบเฉย

เครื่องหน้าหมดจดงดงาม ผิวพรรณขาวผุดผ่อง เส้นผมสีดำขลับยาวสยายถึงบั้นเอว...

ยามอวบอัดยังน่ามองถึงเพียงนี้ หากสามารถลดน้ำหนักลงสักยี่สิบสามสิบชั่ง โครงสร้างเดิมนี้ ย่อมต้องงดงามชวนตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

นางตรวจชีพจรของตนเองอีกครั้ง พิษในร่างกายถูกขจัดออกหมดแล้ว จากนี้ไปร่างกายก็จะหยุดอ้วนขึ้น ขอเพียงกินอาหารที่เป็นประโยชน์ คาดว่าไม่ถึงสองเดือน ก็คงจะผอมลงจนกลับคืนสู่รูปลักษณ์ปกติได้

“คุณหนู ท่านตื่นหรือยังเจ้าคะ?”

เสียงของตงเอ๋อร์ดังมาจากนอกประตู

“เข้ามาเถอะ”

ซูสือจิ่นเอ่ยปากช้าๆ ทว่าสายตายังคงจับจ้องเงาสะท้อนของตนเองในกระจกไม่วางตา

จำได้ว่าตอนที่ร่างกายยังโตไม่เต็มที่ เครื่องหน้าของตนก็งดงามยิ่งนัก มิน่าเล่าซูลั่วเยว่ถึงได้ลงมือกับรูปลักษณ์ภายนอกของนาง...

หึ

เพิ่งมาถึงโลกใบนี้ก็ได้รับของขวัญชิ้นใหญ่ถึงเพียงนี้ ดูท่าตนเองคงต้องหาเวลา ตอบแทนน้ำใจให้สาสมเสียแล้ว

“คุณหนู วันนี้ท่านรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่เจ้าคะ?”

น้ำเสียงของตงเอ๋อร์แฝงความหวาดกลัวอยู่บ้าง “คุณชายใหญ่สั่งไว้ว่าหากท่านตื่นแล้ว ให้ไปพบเขาที่ห้องตำราเจ้าค่ะ...”

“ไม่ไป”

น้ำเสียงของซูสือจิ่นราบเรียบยิ่งนัก ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “แล้วก็พวกที่อยู่หน้าประตูนั่นด้วย เจ้าไล่พวกนางออกไปเสีย ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ที่นี่ต้องการให้เจ้าปรนนิบัติเพียงคนเดียวก็พอ”

ตงเอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ขณะกำลังคิดจะอ้าปากพูด นอกประตูก็มีน้ำเสียงแฝงแววประสงค์ร้ายดังแทรกเข้ามา

“เจ้าช่างเอาแต่ใจตัวเองมากขึ้นทุกทีจริงๆ นอนกินบ้านกินเมืองจนตะวันโด่งถึงเพิ่งตื่น ฟื้นขึ้นมาสิ่งแรกที่คิดจะทำก็คือขับไล่บ่าวไพร่ในเรือน พวกนางปรนนิบัติรับใช้อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวและเอาใจใส่เยี่ยงนี้ แล้วไปทำสิ่งใดให้เจ้าไม่พอใจอีกเล่า?”

แพขนตาของซูสือจิ่นสั่นไหวคราหนึ่ง เมื่อหันไปมองก็เห็นชายหนุ่มผู้มีท่วงท่าสง่างามผู้หนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูแล้ว “เมื่อวานก่อเรื่องงามหน้าใหญ่โตถึงเพียงนั้น ปฏิเสธไม่ยอมรับทัณฑ์ลงโทษก็ช่างเถอะ วันนี้ยังปฏิเสธไม่ยอมมาพบข้าอีก ในสายตาของเจ้ายังเห็นข้าเป็นพี่ใหญ่อยู่หรือไม่?”

เป็นชายหนุ่มที่รูปงามหมดจดผู้หนึ่งจริงๆ ทว่าซูสือจิ่นเพียงแค่ปรายตามองแวบหนึ่งก็ละสายตากลับมาแล้ว

“ไม่เห็น”

ซูหลี่หรานสีหน้าแข็งค้างไปวูบหนึ่ง ไม่ได้คาดคิดเลยสักนิดว่านางจะมีปฏิกิริยาตอบกลับเช่นนี้ “เจ้า...”

“ในสายตาของท่านไม่เคยมีข้าคนนี้เป็นน้องสาวอยู่แล้ว เหตุใดข้ายังต้องนับถือท่านเป็นพี่ใหญ่อีกเล่า?”

ซูสือจิ่นไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย

แววตาของซูหลี่หรานไหวระริกด้วยความประหลาดใจ เหตุใดจึงรู้สึกว่านางในวันนี้ดูแปลกไปราวกับเป็นคนละคน?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงขมวดคิ้วมุ่น “ได้ยินมาว่าเมื่อวานเจ้าลงมือทุบตีแม่บ้านหลิน?”

“ถูกต้อง”

“เจ้ายังกล้ายอมรับออกมาอีกหรือ! นางเห็นพวกเราพี่น้องเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ต่อให้เป็นบ่าวรับใช้ แต่ถึงอย่างนั้นก็...”

“นางบังอาจลงมือกับคนของข้า เหตุใดข้าจะตีนางไม่ได้?”

ซูหลี่หรานพูดอย่างฉุนเฉียว “เหตุใดเจ้าจึงกลายเป็นคนไม่มีเหตุผลถึงเพียงนี้...”

“ข้าไม่มีเหตุผลอย่างนั้นหรือ?”

ซูสือจิ่นแค่นหัวเราะคราหนึ่ง ในที่สุดก็ยอมหันมาสบตาเขาอย่างจริงจัง “เอาตามตรงนะ! เดิมทีข้าไม่อยากจะเห็นหน้าท่านด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อท่านมาถึงนี่แล้ว ข้าก็จะพูดให้ชัดเจนไปเลย ประการแรก เมื่อวานข้าคิดสั้นกระโดดหน้าผาจริงๆ ทั้งยังบาดเจ็บสาหัส ที่องค์รัชทายาทบอกว่าข้ามิได้กระโดดลงไปนั้นเป็นเรื่องหลอกลวงพวกท่านทั้งเพ”

“ประการที่สอง ต่อให้ข้ามิได้กระโดดลงไป ข้าก็ไม่มีวันไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนเด็ดขาด ข้าหาได้ทำสิ่งใดผิดไม่ เหตุใดต้องรับโทษเล่า?”

“ประการที่สาม ขนาดสาวใช้ในจวนยังรู้ว่าเรื่องไหนจริงเรื่องไหนเท็จ พี่ใหญ่จะไม่รู้เรื่องจริงๆ หรือ? เกรงว่าคงแกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอดเสียมากกว่า!”

“ประการที่สี่ เมื่อก่อนข้าโง่เขลาเบาปัญญาเหลือเกิน ที่ดึงดันจะเอาการยอมรับและความเอาใจใส่ห่วงใยจากท่านกับท่านพ่อให้ได้ นั่นเป็นความผิดมหันต์ของข้าเอง ยามนี้ข้าตระหนักดีแล้วว่าซูลั่วเยว่ถึงจะเป็นแก้วตาดวงใจของพวกท่าน ดังนั้นข้าหวังว่านับจากนี้ไป ท่านอยู่เรือนป่าเฟิงของท่าน ข้าอยู่เรือนกุหลาบของข้า จากนี้ต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่ายกัน ผู้ใดก็อย่าได้เสนอหน้าไปสร้างความรำคาญใจให้ใครก่อน”

หลังจากเอ่ยรวดเดียวจบ ซูสือจิ่นก็ลุกขึ้นยืน พลันสาวเท้าเดินเข้าไปหาซูหลี่หรานทีละก้าว

“สุดท้าย สาวใช้ตัวเล็กๆ ไม่กี่คนหน้าประตูนั่น หากพี่ใหญ่รู้สึกเวทนาสงสารนัก ก็นำไปไว้ที่เรือนของท่านให้หมดเสียเลยสิ! พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว พี่ใหญ่ เชิญกลับไปเสียเถิด!”

พูดจบ นางก็ชี้นิ้วไปที่นอกประตู แววตาฉายชัดถึงความแข็งกร้าวและนึกรังเกียจอย่างปิดไม่มิด!

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากตัวนาง ซูหลี่หรานก็ตระหนกตกใจเกินกว่าจะสรรหาคำพูดมาอธิบายได้

ผู้ที่อยู่ตรงหน้านี้ ยังใช่น้องหญิงรองผู้แสนอ่อนแอเสมอมาของเขาจริงๆ หรือ?

“จะ เจ้าบังอาจพูดจาสามหาวไร้ยางอายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?”

แววตาของซูสือจิ่นทอประกายเจิดจ้า “เช่นนั้นขอเรียนถามพี่ใหญ่ ในสายตาของพี่ใหญ่แล้ว ข้าควรทำอย่างไร พวกท่านทุกคนถึงจะพึงพอใจกันเล่า?”