บทที่ 3

ซูสือจิ่นไม่กระจ่างแจ้งเลยสักนิดว่าตนเองกลับมายังจวนอัครเสนาบดีได้อย่างไร รู้เพียงว่าวินาทีก่อนตนเองยังคงทอดร่างอยู่ในกองหิมะ ยามลืมตาขึ้นมาอีกครา ก็นอนอยู่บนเตียงใหญ่หลังอันอบอุ่นเสียแล้ว

“คุณหนู ในที่สุดท่านก็ฟื้นเสียที...”

น้ำเสียงน่าสงสารจับใจทำเอาซูสือจิ่นปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่บ้าง นางจึงเหลือบสายตามองสาวใช้ตัวน้อยข้างเตียงแวบหนึ่งอย่างแผ่วเบา

ในความทรงจำ นี่คือตงเอ๋อร์ สาวใช้ข้างกายของนางเอง

เห็นเพียงตงเอ๋อร์กุมมือของนางไว้แน่น “คุณหนู บ่าวรู้ว่าองค์รัชทายาททรงทำร้ายจิตใจของท่านจนแหลกลาญ ทว่าอย่างไรเสีย นั่นก็คือองค์รัชทายาท ต่อให้ยามนี้ไม่แต่งคุณหนูสาม วันหน้าก็ย่อมต้องมีสามภรรยาสี่อนุเช่นเดียวกัน เหตุใดท่านจึงคิดไม่ตกถึงเพียงนั้น แอบหนีขึ้นหลังเขาไปกระโดดหน้าผาเล่าเจ้าคะ? ท่านทราบหรือไม่ว่าบ่าวแทบจะตกใจตายอยู่แล้ว บ่าวนึกว่าจะมิได้พบหน้าท่านอีกแล้ว ฮือๆ...”

ภายในห้องมืดสลัว คล้ายเป็นยามดึกสงัดแล้ว

อาศัยแสงเทียนที่สั่นไหว ซูสือจิ่นกวาดสายตาสำรวจห้องตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ “มีเพียงเจ้าคนเดียวงั้นหรือ?”

ตงเอ๋อร์น้ำมูกน้ำตาไหลพราก “คุณหนูสามได้ยินว่าท่านจะกระโดดหน้าผาปลิดชีพตนเอง ก็ตกใจจนร้องไห้หมดสติไปแล้วเจ้าค่ะ ยามนี้คุณชายใหญ่กับองค์รัชทายาทล้วนไปเยี่ยมนางกันหมดแล้ว...”

ซูสือจิ่นปวดขมับจนต้องยกมือตบหน้าผากตนเองเบาๆ ใช่แล้ว ในจวนอัครเสนาบดีแห่งนี้ ทุกๆ คนล้วนแต่หมุนรอบตัวซูลั่วเยว่ทั้งสิ้น

ฮูหยินอัครเสนาบดีด่วนจากไปก่อนวัยอันควร ส่วนอัครเสนาบดีก็มีภารกิจล้นมือในแต่ละวัน เรื่องราวส่วนใหญ่ในจวนจึงเป็นพี่ใหญ่ของพวกนางคอยจัดการ

ทว่ายามนี้ผู้เป็นนายที่พำนักอยู่ในจวนมีรวมกันทั้งสิ้นเพียงสามท่าน ได้แก่ คุณชายใหญ่ซูหลี่หราน คุณหนูสามซูลั่วเยว่ และซูสือจิ่นผู้ที่ใครๆ ก็เกลียดชังเช่นนาง...

เมื่อเห็นซูสือจิ่นนิ่งเงียบมาโดยตลอด ตงเอ๋อร์ก็เอ่ยกระซิบเสียงเบาอีกว่า “ทว่าคุณหนูเจ้าคะ ในพระทัยขององค์รัชทายาททรงมีท่านอยู่จริงๆ นะเจ้าคะ ท่านไม่ทราบหรอกว่ายามที่องค์รัชทายาททรงอุ้มท่านกลับมา สีพระพักตร์ย่ำแย่ขนาดไหน! พระองค์ทรงเข้าพระทัยว่าท่านเพียงแค่เกิดความหึงหวงขึ้นในใจถึงได้วู่วามปานนั้น นี่ไงเล่า พระองค์ยังทรงตั้งใจสั่งให้คนอื่นนำของขวัญมามอบให้ท่านเป็นพิเศษอีกด้วย”

ตงเอ๋อร์เหลือบมองหีบที่วางอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง ก่อนจะกุมมือของนางไว้แน่นแล้วกล่าวว่า “ยังดีที่ครานี้ท่านปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน มิฉะนั้น...”

“เสี่ยวจิ่น เจ้าฟื้นแล้วหรือ?”

ไม่รอให้ตงเอ๋อร์พูดจบ นอกประตูก็พลันมีเสียงของฉู่มู่เฉินแว่วดังเข้ามาแล้ว

ตงเอ๋อร์ตกใจจนสะดุ้ง รีบผุดลุกขึ้นถอยไปด้านข้างทันที

ฉู่มู่เฉินสาวเท้าก้าวใหญ่เข้ามาในห้อง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนตั่งข้างเตียง “มาเถิด ข้าช่วยประคองเจ้าลุกขึ้นนั่ง”

น้ำเสียงอ่อนโยนนั้นทำให้ซูสือจิ่นไม่คุ้นชินเป็นอย่างยิ่ง นางปัดมือที่ยื่นเข้ามาของฉู่มู่เฉินออกเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งเพียงลำพัง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง

ฉู่มู่เฉินชะงักไปแวบหนึ่ง เขาชักมือกลับมาเงียบๆ สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาลงหลายส่วน

“ยังจะอาละวาดอีกหรือ?”

ซูสือจิ่นเพียงแต่จ้องมองเขาเงียบๆ รูปงามเหนือสามัญยิ่งนัก มิน่าเล่าเจ้าของร่างเดิมถึงได้รักปักใจขนาดนั้น...

ยามสัมผัสถึงความทรงจำเหล่านั้นของเจ้าของร่างเดิม ซูสือจิ่นก็พลันรู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก

ทว่านางมิใช่เจ้าของร่างเดิม

และไม่มีวันยอมจำนนต่อโชคชะตาเป็นอันขาด!

“พวกเราถอนหมั้นกันเถิด”

น้ำเสียงราบเรียบไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เจือปน ทันทีที่ฉู่มู่เฉินได้ยินก็ผุดลุกขึ้นยืนในทันใด “เจ้ายังคิดจะก่อเรื่องไร้สาระไปถึงเมื่อใดกัน?”

“ข้าจริงจัง”

ซูสือจิ่นเอ่ยเรียบๆ “ดึกมากแล้ว หากไม่มีธุระอันใดแล้ว องค์รัชทายาทกรุณากลับไปเถิด วันพรุ่งนี้ข้าจะให้ตงเอ๋อร์นำหนังสือถอนหมั้นไปส่งให้ ถึงเวลานั้นองค์รัชทายาทเพียงแค่ลงพระนามก็พอ”

ไม่รู้เพราะเหตุใด ฉู่มู่เฉินมักรู้สึกว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าดูแปลกตาไปบ้าง

ยามปกติที่พบเขา ซูสือจิ่นมักจะดีใจจนเนื้อเต้นอยู่เสมอ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสีหน้าเฉยชาไม่แยแสถึงเพียงนี้ของซูสือจิ่น!

“ซูสือจิ่น ความอดทนของข้ามีขีดจำกัด หากเจ้ายังดึงดันจะทำเช่นนี้ ก็อย่าได้โทษว่าข้าไร้เยื่อใย!”

“องค์รัชทายาททรงมีเยื่อใยตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

ซูสือจิ่นจ้องมองเขาอย่างจริงจัง “ยามที่ซูลั่วเยว่หกล้ม ฝ่ามือที่ฝากไว้บนใบหน้าข้าฉาดนั้นเรียกว่ามีน้ำใจรึ? หรือยามที่ซูลั่วเยว่กล่าวหาว่าข้าคอยวางยานาง แล้วท่านบีบบังคับให้ข้าขอโทษนางนั่นคือมีน้ำใจ? ในตอนที่องค์รัชทายาทยังเป็นคนพิการ นางจงใจหลบซ่อนตัวเพื่อหลีกหนีการแต่งงาน แต่ท่านกลับ...”

“พอที! เจ้านี่มันเกินเยียวยาแล้ว!”

ฉู่มู่เฉินตวาดลั่นคำหนึ่ง ยามใดที่เกี่ยวพันถึงซูลั่วเยว่ เขามักจะจริงจังเป็นพิเศษเสมอ

“เยว่เอ๋อร์กล่าวได้กระจ่างแจ้งพอแล้ว ยามนั้นนางถูกคนลักพาตัวไป หากมิได้หมอเทวดาท่านหนึ่งช่วยชีวิตไว้ นางก็คงไม่มีชีวิตรอดกลับมาด้วยซ้ำ! เหตุใดจึงใช้เวลาถึงสามปีจึงค่อยกลับมา ทั้งหมดก็เพราะนางปรารถนาจะเรียนรู้วิชาแพทย์ให้สำเร็จเพื่อกลับมารักษาข้า นางต้องแบกรับความอัปยศอดสู ทนตรากตรำร่ำเรียน กว่าจะกลับมาอยู่เคียงข้างพวกเราได้นั้นช่างยากเย็นแสนเข็ญ เจ้าในฐานะพี่สาวของนาง เหตุใดต้องใส่ร้ายป้ายสีนางวันแล้ววันเล่าเช่นนี้?”

เมื่อเห็นบุรุษที่คลุ้มคลั่งไร้สติอยู่ตรงหน้า ในที่สุดซูสือจิ่นก็เริ่มรับรู้ถึงความขื่นขมของเจ้าของร่างเดิม

ไปหลงรักบุรุษพรรค์นี้เข้า

ช่าง...น่าสะอิดสะเอียนเสียจริง

ยังดีที่นางมิใช่เจ้าของร่างเดิม จึงไม่ถึงกับโศกเศร้าสะเทือนใจเกินไปนัก

“ในเมื่อนางแสนดีถึงเพียงนั้น และพวกท่านก็จิตใจตรงกันปานนั้น เหตุใดท่านยังทรงตัดใจให้นางแต่งเข้าเป็นเพียงชายารองเล่า?”

คล้ายกับว่าถูกแทงใจดำ มุมปากของฉู่มู่เฉินกระตุกวูบ “ข้าปฏิบัติต่อเจ้าถึงเพียงนี้ก็นับว่าเมตตากรุณาและทำหน้าที่อย่างถึงที่สุดแล้ว! หากเจ้ายังดึงดันจะเอาเช่นนี้ให้ได้ ก็อย่ามาโทษที่ข้าจะสนองให้ตามที่เจ้าขอ!”

ซูสือจิ่นแค่นยิ้มเย็น “ตกลงว่าสมใจข้า หรือองค์รัชทายาททรงมีเจตนาเช่นนั้นอยู่ก่อนแล้วกันแน่? เพียงแต่องค์รัชทายาททรงอ้างคุณธรรมความดีอยู่เต็มปาก จึงไม่ยอมเป็นคนเลวที่เอ่ยปากถอนหมั้นก่อน...”

“เหตุใดเจ้าถึงกลายเป็นคนเลวร้ายเช่นนี้?”

เมื่อถูกแทงใจดำอีกครา ฉู่มู่เฉินก็เอ่ยขัดวาจานางทันควัน ก่อนจะกล่าวอย่างรังเกียจเดียดฉันท์ว่า “เมื่อก่อนเจ้าทั้งซื่อๆ ไร้เดียงสา ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะบีบคั้นรุกไล่ผู้อื่น! ทว่ายามนี้ นับตั้งแต่เยว่เอ๋อร์กลับมา วันๆ เจ้าเอาแต่กินกับนอน จนอ้วนพีเท่าเยว่เอ๋อร์สองคนรวมกันแล้ว! มีสตรีคนไหนเหมือนอย่างเจ้าเช่นนี้บ้าง?”

“เจ้าลองดูข้าอีกทีสิ ต่อให้ข้าจะชอบเยว่เอ๋อร์เข้าจริงๆ แต่ก็ยังสงวนตำแหน่งพระชายารัชทายาทไว้ให้เจ้าเสมอ เพียงแค่ให้เจ้าแต่งเข้าจวนพร้อมนาง เจ้ากลับก่อเรื่องราวใหญ่โตปานนี้ ในฐานะพี่สาว เจ้าไม่มีความอ่อนโยนของคนเป็นพี่สาว ในฐานะพระชายาเอก เจ้าก็หามีความใจกว้างของพระชายาเอก เจ้ามัน...”

“ตงเอ๋อร์ เอาพู่กันกับกระดาษมา”

ซูสือจิ่นทนฟังต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว!

เมื่อเห็นตงเอ๋อร์เอาแต่เหม่อลอยทึ่มทื่อ นางจึงก้าวลงจากเตียงด้วยตนเอง เดินไปที่โต๊ะข้างๆ แล้วตวัดพู่กันเขียนหนังสือถอนหมั้นขึ้นมาฉบับหนึ่งตรงนั้นทันที

จากนั้นท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของฉู่มู่เฉิน นางก็เอ่ยเน้นทีละคำว่า “ในเมื่อองค์รัชทายาททรงเกลียดชังข้าถึงเพียงนี้ มิสู้ลงพระนามเสียตอนนี้ จากนี้ไปสองฝ่ายต่างเป็นอิสระต่อกัน ข้าจะไม่มาเจอหน้าท่านอีก และท่านก็อย่าได้มาทำให้ข้าต้องรำคาญใจอีกเป็นอันขาดดีหรือไม่?”

เป็นลูกผู้ชายอกสามศอกแท้ๆ กลับบ่นพร่ำเพรื่อ ช่างน่ารำคาญใจเหลือทน!

เมื่อเห็นนางที่แสดงสีหน้าหมดความอดทน แล้วมองหนังสือถอนหมั้นที่เตรียมไว้พร้อมสรรพบนโต๊ะ

ฉู่มู่เฉินนิ่งอึ้งไปนานก็ยังเรียกสติกลับคืนมามิได้

ซูสือจิ่นเอ่ยสำทับอีกครา “เชิญองค์รัชทายาทลงพระนามเถิด จากนี้ไปพวกเราไม่ต้องมาพบเจอกันอีก”

“เจ้าจริงจังหรือ?”

ฉู่มู่เฉินยังคงปักใจเชื่อว่านางแค่พูดด้วยอารมณ์โมโห

ซูสือจิ่นเอ่ยด้วยความรำคาญใจว่า “เร็วเข้าสิ”

ฉู่มู่เฉินกำหมัดแน่น “ซูสือจิ่น...”

“องค์รัชทายาทจะลงพระนามหรือไม่?”

“เจ้า...”

ฉู่มู่เฉินโกรธเสียจนทั่วร่างสั่นสะท้าน พลางสะบัดเสียงพูด “เจ้าอย่าได้เสียใจทีหลังก็แล้วกัน!” จากนั้นก็ลงพระนามด้วยความฉุนเฉียว แล้วขว้างพู่กันทิ้งก่อนจะสะบัดหน้าจากไป!

เมื่อเดินไปถึงประตู เขาก็ชะงักฝีเท้าลง “ที่เยว่เอ๋อร์ร้องไห้จนหมดสติไปก็เพราะเรื่องของเจ้า หากเจ้ายังมีมโนสำนึกอยู่บ้าง ก็ควรไปดูนางสักหน่อย...”

“ข้าตกหน้าผาเพราะนางแท้ๆ ยังไม่เห็นนางมาดูหน้าข้าสักครั้ง ในใจของท่าน นางช่างเป็นคนไร้สำนึกขนาดนั้นเชียวหรือ?”

ฉู่มู่เฉินถึงกับเซถลาร่างสะดุด หน้าดำคร่ำเครียดราวกับน้ำหมึก

“เจ้าดูแลตัวเองให้ดีก็แล้วกัน!”