บทที่ 6

คำพูดเพียงประโยคเดียว ทำเอาซูหลี่หรานโกรธจนหอบหายใจสะท้าน “เจ้าช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย!”

เขามองซูสือจิ่นด้วยสายตาแค้นใจที่เหล็กไม่กลายเป็นเหล็กกล้า

“องค์รัชทายาททรงห่วงใยเจ้า พอได้ยินว่าเจ้าจะกระโดดหน้าผา ก็รีบนำคนไปช่วยเจ้าในทันที ต่อให้เจ้าไม่ได้กระโดดลงไป พระองค์ก็ยังทรงอุ้มเจ้ากลับมาด้วยพระองค์เอง กระทั่งยังทรงเก็บตำแหน่งพระชายาเอกไว้ให้เจ้ามาโดยตลอด ทว่าเจ้ากลับไร้เดียงสาถึงเพียงนี้ คำพูดเพียงประโยคเดียว ก็ลบเลือนความดีงามทั้งหมดที่พระองค์มีต่อเจ้าจนสิ้น!”

“ยังมีน้องหญิงสามอีก นางต้องเผชิญความยากลำบากอยุติธรรมอยู่ข้างนอกมาสารพัด กว่าจะกลับมาได้อย่างยากเย็นแสนเข็ญ แต่เจ้ากลับคอยแต่จะเปรียบเทียบกับนางไปเสียทุกเรื่อง แล้วนางเคยคิดร้ายต่อเจ้าตอนไหนกัน? นางรู้ว่าเจ้าชอบกินขนมกุ้ยฮวา ก็สั่งคนทำให้เจ้ากินทุกวัน นางกลัวว่าบ่าวไพร่ในเรือนของเจ้าจะน้อยเกินไป ยัง...”

“พูดไร้สาระพอหรือยัง?”

ซูสือจิ่นขัดจังหวะขึ้นมาอย่างนึกรำคาญใจ “ไม่ยอมไปใช่หรือไม่? ดึงดันจะเสวนากับข้าให้ได้ใช่ไหม? เช่นนั้นเราก็นำทุกสิ่งทุกอย่างมาพูดให้กระจ่างชัดในคราวเดียวเลยแล้วกัน!”

ซูสือจิ่นถลึงตาจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง “ท่านเอาแต่พร่ำบอกว่าเขาห่วงใยข้ามาตลอด เช่นนั้นแล้วเหตุใดเขายังดึงดันจะแต่งซูลั่วเยว่เข้าจวนอีกเล่า? ท่านไม่รู้สึกว่ามันขัดแย้งกันเองบ้างเลยหรือไร? ให้ข้าเป็นคนบอกความจริงแก่ท่านเองดีกว่าว่ามันคืออะไร!”

“ความจริงก็คือองค์รัชทายาทไม่เคยห่วงใยข้าเลยแม้แต่น้อย! ที่เขาหวาดกลัวว่าข้าจะกระโดดหน้าผา ก็เพียงเพราะกลัวว่าซูลั่วเยว่จะเสียใจเพราะเรื่องนี้ เขาทำเพื่อซูลั่วเยว่ถึงได้มาช่วยข้า! มิฉะนั้นแล้ว เหตุใดเขายังต้องร่วมมือกับพวกท่านปิดบังความจริงที่ข้าได้พลัดตกหน้าผาไปแล้วด้วยเล่า?”

เห็นซูหลี่หรานจะอ้าปาก ซูสือจิ่นก็ถลกแขนเสื้อสองข้างขึ้นทันที พริบตาที่แขนเสื้อเลิกขึ้น รอยแผลเป็นเต็มสายตาพลันปรากฏสู่สายตา ทำเอาซูหลี่หรานตกตะลึงตาค้างไปชั่วขณะ

ซูสือจิ่นเอ่ยอีกว่า “หากมิใช่เพราะบุรุษสตรีไม่ควรใกล้ชิด ข้าก็อยากจะให้พี่ใหญ่ดูบาดแผลส่วนอื่นๆ บนร่างกายข้านัก! แน่นอนว่าข้ารู้ดี ไม่ว่าข้าจะพูดอะไรพี่ใหญ่ก็ไม่มีวันเชื่อ แต่พี่ใหญ่หาใช่คนไร้สมอง ความจริงที่ทุกคนในจวนต่างรู้ดี ขอเพียงพี่ใหญ่ตั้งใจถามสักนิด ขอเพียงพี่ใหญ่ยอมเชื่อข้าสักครั้งหนึ่ง!” เมื่อมองซูหลี่หรานที่มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ซูสือจิ่นก็เอ่ยต่อไปว่า “ยังมีพวกสาวใช้ไม่กี่คนในเรือนนั้นอีก ข้ารู้ว่าข้าเคยสั่งสอนพวกนางต่อหน้าพี่ใหญ่ตั้งหลายครั้ง แต่ท่านรู้แค่ว่าข้าสั่งสอนพวกนาง แล้วท่านเคยได้ยินไหมว่าลับหลังพวกนางนินทาและเยาะหยันข้าอย่างไรบ้าง? เป็นเพราะพวกนางคือคนที่ซูลั่วเยว่ส่งมา พวกนางถึงได้มั่นใจว่าข้าไม่กล้าสังหารพวกนาง!”

“เมื่อก่อนข้าโง่เง่าราวกับสุกร ต่อให้ในใจจะนึกไม่พอใจเพียงใด ก็ไม่เคยลุกขึ้นมาขัดขืน ทว่ายามนี้ในที่สุดข้าก็คิดได้ การถอยหนึ่งก้าวไม่ได้ช่วยให้เรื่องราวคลี่คลายอย่างสงบ คนที่ทำร้ายข้า มีแต่จะยิ่งได้คืบจะเอาศอก!”

ซูหลี่หรานนิ่วหน้าขมวดคิ้ว “เพื่อที่จะใส่ร้ายน้องหญิงสาม เจ้าถึงกับยอมทำร้ายตัวเองจนมีสภาพเช่นนี้เชียวหรือ...”

ซูสือจิ่นแค่นหัวเราะคราหนึ่ง

รู้อยู่ตั้งนานแล้วว่า เขาไม่มีวันเชื่อคำพูดของตน ช่างเสียเวลาสีซอให้ควายฟังอยู่ตั้งนาน น่าสมเพชเหลือเกิน

ต้องใช้ชีวิตอยู่ในครอบครัวเช่นนี้ มิน่าเล่าเจ้าของร่างเดิมถึงได้อยากกระโดดหน้าผาตาย

ช่างน่าอึดอัดจนหายใจไม่ออกจริงๆ...

พลันได้ยินซูหลี่หรานยอมผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนลงในที่สุด “พี่ใหญ่รู้ว่าที่เจ้าพูดมามากมายขนาดนี้ ก็เพียงเพื่ออยากให้พี่ใหญ่ปวดใจ ยามนี้ท่านพ่อไม่อยู่ พี่ชายคนโตเปรียบเสมือนบิดา ดังนั้นพี่ใหญ่จะตามใจเจ้าจนเสียคนมิได้ ส่วนเรื่องศาลบรรพชนที่เมื่อวานเจ้ายังไม่ได้ไปคุกเข่า...”

“ไม่จำเป็น”

ซูสือจิ่นเอ่ยด้วยความนึกรังเกียจขยะแขยง “ที่ท่านจงใจหาเรื่องไม่ยอมปล่อยข้าไป ก็แค่คิดว่าข้ากำลังแย่งองค์รัชทายาทกับซูลั่วเยว่ใช่หรือไม่? เมื่อวานข้าได้ลงนามในหนังสือถอนหมั้นกับองค์รัชทายาทเรียบร้อยแล้ว เดือนหน้าคนที่จะแต่งให้องค์รัชทายาทมีเพียงนางคนเดียว นับจากนี้ไปก็อย่าได้มาปรักปรำว่าข้าแย่งตำแหน่งพระชายาเอกของนางอีก เรื่องราวของพวกเขาทั้งสองคน ข้าขอถอนตัว”

พูดจบ ซูสือจิ่นก็เดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อนำหนังสือถอนหมั้นออกมา พลางโยนใส่มือของซูหลี่หรานทันที

ซูหลี่หรานเหลือบมองเพียงปราดเดียว ก็พลันเบิกตากว้าง!

นี่มันลายพระหัตถ์ขององค์รัชทายาทจริงๆ...

“พวกเจ้าถอนหมั้นกันแล้วจริงๆ หรือ?”

ซูหลี่หรานหันไปมองนางอย่างยากที่จะเชื่อได้

นางกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตอนนี้พี่ใหญ่พอใจหรือไม่? ถ้าพอใจแล้วก็เชิญไปได้”

“เป็นไปไม่ได้ เจ้าฝังใจกับเขาขนาดนั้น จะตัดใจลงได้อย่างไร?”

“จะตัดใจลงหรือไม่ก็ถอนหมั้นไปแล้ว พูดว่าเป็นความฝังใจก็ออกจะเกินไปหน่อย ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนข้าจะตาถั่วไปชอบเขาจริงๆ แต่ตอนนี้ข้าก็ตาสว่างแล้วว่าเขาหาได้มีใจให้ข้าไม่ ในเมื่อพวกท่านทุกคนต่างบอกข้าว่า พวกสองคนรักกันด้วยใจจริง แล้วข้าจะดันทุรังไปแทรกกลางระหว่างพวกเขาให้โดนโขกสับซ้ำๆ อีกทำไม?”

ทว่าซูหลี่หรานกลับรีบคว้าข้อมือนางไว้ด้วยความร้อนรน “เจ้ารู้หรือไม่ว่าหนังสือถอนหมั้นฉบับนี้มีผลบังคับใช้จริง? อย่าเหลวไหล รีบบอกมาว่าเรื่องนี้มีกี่คนที่รู้เรื่องแล้วบ้าง?”

ซูสือจิ่นสะบัดมือเขาออก “ถ้ามันไม่มีผลบังคับใช้จริง ข้าจะลงนามไปเพื่ออะไรเล่า?”

“สตรีที่ถูกถอนหมั้นจะต้องกลายเป็นขี้ปากชาวบ้าน! ยิ่งถูกองค์รัชทายาทถอนหมั้น ชาตินี้ก็ไม่มีผู้ใดกล้าแต่งกับเจ้าแล้ว!”

ซูสือจิ่นแค่นหัวเราะ “หึ ไม่มีผู้ใดกล้าแต่งแล้วอย่างไร มิใช่ว่าข้าจะได้อยู่สุขสบายหรอกหรือ? อีกอย่าง นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกท่านหวังไว้หรอกหรือ? ในเมื่อข้ายอมถอยออกมาแล้ว เหตุใดท่านกลับดูไม่ค่อยพอใจขึ้นมาเสียเล่า?”

ซูหลี่หรานกำหมัดแน่น “ข้าเป็นพี่ใหญ่ของเจ้านะ! ข้าจะยอมปล่อยให้เจ้ากลายเป็นตัวตลกของคนอื่นได้อย่างไรกัน?”

“ตัวข้าในยามนี้กลายเป็นตัวตลกที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงตั้งนานแล้ว!”

แววตาของซูสือจิ่นเย็นชาไร้ความรู้สึก “และคนที่ทำให้เป็นเช่นนี้ ก็หาได้มีแค่พวกเขาสองคน แต่ยังมีผู้สมรู้ร่วมคิดอย่างท่านด้วย!”

กล่าวจบ ซูสือจิ่นก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

“ในเมื่อท่านไม่ยอมไป ข้าไปเอง!”

นางไม่อยากจะเอ่ยปากพูดจาไร้สาระกับคนประเภทนี้เลยสักนิด!

แทนที่จะทนรองรับอารมณ์อยู่ที่นี่ มิสู้ออกไปสูดอากาศสดชื่นข้างนอกสักหน่อยยังจะดีเสียกว่า!

ทว่าหลังจากที่นางเดินจากไปแล้ว ซูหลี่หรานที่รั้งอยู่ ณ ที่เดิม กลับนิ่งค้างอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน

เขายืนจ้องหนังสือถอนหมั้นในมือตาค้าง ในหัวพลันแว่วเสียงคำพูดเหล่านั้นของซูสือจิ่นเมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา...

หากจะบอกว่า สิ่งที่นางทำลงไปทั้งหมดก่อนหน้านี้ ก็เพื่อต้องการแต่งเข้าจวนรัชทายาท

หากจะบอกว่า ที่นางคอยหาเรื่องซูลั่วเยว่มาตลอด เป็นเพราะนางต้องการครอบครององค์รัชทายาทไว้เพียงผู้เดียว

เช่นนั้นแล้วยามนี้ นางกลับเป็นฝ่ายขอถอนหมั้นกับองค์รัชทายาทด้วยตัวเอง แล้วสิ่งที่นางทำไปพวกนั้นจะมีประโยชน์อันใดเล่า?

หรือว่าสิ่งที่นางพูดมา จะเป็นเรื่องจริง?

ซูหลี่หรานตกใจกับความคิดของตัวเอง พลางส่ายหน้าทันควัน เป็นไปไม่ได้

องค์รัชทายาททรงกำหนดแน่ชัดให้นางเป็นพระชายา ความรักความเอ็นดูที่มีต่อนางย่อมเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน

ส่วนซูลั่วเยว่ก็นิสัยซื่อบริสุทธิ์จิตใจดีงาม ไม่มีทางเป็นเหมือนอย่างที่นางพูดออกมาแน่...

ทั้งที่ทุกคนต่างก็คอยปฏิบัติต่อนางอย่างดียิ่ง มีแต่นางเองนั่นแหละที่ไม่รู้จักพอ

นางโชคดีมีความสุขมากพออยู่แล้ว...

พอคิดได้เช่นนี้ ซูหลี่หรานถึงจะรู้สึกว่าทุกอย่างล้วนมีเหตุผลรองรับขึ้นมา

แต่พอมองหนังสือถอนหมั้นที่อยู่ในมือ จิตใจของเขาก็ยังคงปั่นป่วนไม่สงบลงเสียที...

“พี่ใหญ่”

สุ้มเสียงที่ดังมาจากนอกประตูดึงสติของเขากลับมาในที่สุด

เมื่อหันหลังกลับไปมอง ก็เห็นซูลั่วเยว่เดินมาถึงประตูแล้วจริงๆ นางสวมชุดกระโปรงยาวสีชมพู ขับผิวพรรณให้ดูผุดผ่องละมุนละไม เรือนผมดำขลับรวบเกล้าขึ้นสูง ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องประทินโฉมอย่างประณีตงดงามยิ่ง

“ได้ยินว่าท่านมาหาพี่หญิงรอง ข้าก็เลยตามมาเจ้าค่ะ”

นางพูดไปพลาง ก้าวเท้าเดินมาหยุดอยู่ข้างกายซูหลี่หรานทีละก้าว

ซูหลี่หรานที่เมื่อครู่ยังหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างยิ่งลอบถอนหายใจ “อยากขอความเห็นใจให้นางอีกกระมัง? วางใจเถอะ พี่ใหญ่หาได้ลงโทษนางไม่”

ถึงแม้จะเป็นเพราะนางไม่ยอมรับโทษเองก็เถอะ...

คิดไปพลาง เขาก็ทอดสายตามองซูลั่วเยว่ด้วยความสงสารจับใจพลางเอ่ยว่า “นางมุ่งเป้าเล่นงานเจ้าถึงเพียงนั้น เจ้าก็ยังคิดเผื่อนางอยู่ตลอด ช่างน่าเสียดายที่นางไม่เคยรับรู้ถึงความหวังดีของเจ้าเลยสักนิด”

ซูลั่วเยว่เพียงแย้มยิ้มบางๆ “พวกเราเป็นพี่น้องคลานตามกันมา คิดเผื่อนางมิใช่เรื่องที่ควรทำหรอกหรือเจ้าคะ? ก็เหมือนกับพี่ใหญ่ที่มักจะคอยคิดเผื่อพวกเราเสมอ...”

กล่าวจบ นางก็เหลียวซ้ายแลขวา “พี่หญิงรองเล่าเจ้าคะ? นางยังโกรธข้าอยู่หรือไม่?”