บทที่ 1

“ซูสือจิ่น ข้าเคยรับปากเจ้าแล้วว่า ต่อให้เยว่เอ๋อร์จะแต่งเข้ามาพร้อมกับเจ้า ตำแหน่งพระชายารัชทายาทก็จะเป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว เท่านี้ก็น่าจะพอใจได้แล้ว เหตุใดต้องมาอาละวาดก่อเรื่องเช่นนี้อีก?”

เหนือหน้าผาอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ต้นไม้โบราณพันปีต้นหนึ่งหยัดยืนอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางสายลมและหิมะ

ข้างต้นไม้โบราณ ซูสือจิ่นมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย นั่นคือองค์รัชทายาทแห่งแคว้นหนาน และยังเป็นคู่หมั้นคู่หมายของนางอีกด้วย

“ท่านก็คิดว่าข้ากำลังอาละวาดก่อเรื่องงั้นหรือ?”

ฉู่มู่เฉินมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ “นับตั้งแต่ข้าเอ่ยปากว่าจะแต่งเยว่เอ๋อร์เข้ามา เจ้าก็คอยวางแผนร้ายเล่นงานเยว่เอ๋อร์ ทั้งยังเรียกร้องความสนใจด้วยการทำร้ายตัวเอง มาบัดนี้จวนจะถึงกำหนดวันวิวาห์ เจ้ากลับยังคิดจะวิ่งมากระโดดหน้าผาถึงที่นี่ นานขนาดนี้แล้ว เจ้ายังก่อเรื่องไม่พออีกหรือ?”

ซูสือจิ่นยิ้มขื่น “ข้าเรียกร้องความสนใจด้วยการทำร้ายตัวเองหรือ? บาดแผลเหล่านั้นตามตัวข้า...”

“พอที! เจ้าอยากจะบอกอีกแล้วใช่หรือไม่ว่า ทั้งหมดนั้นเป็นฝีมือของเยว่เอ๋อร์? เยว่เอ๋อร์ไร้เดียงสาและจิตใจดีงาม นางไม่เคยแม้แต่จะกล่าววาจาให้ร้ายถึงเจ้าต่อหน้าข้าเลยสักครั้ง แต่เจ้ากลับสาดโคลนใส่นางครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้ายังมีความเป็นพี่สาวสายตรงอยู่บ้างหรือไม่?”

ฉู่มู่เฉินเอ่ยขัดขึ้นอย่างหงุดหงิด พลางชี้ไปยังกลุ่มองครักษ์ที่อยู่ด้านหลัง “เดิมทีถึงเวลาที่ข้าต้องเข้าประชุมเช้า แต่ข้ากลับต้องพากำลังคนมากมายขนาดนี้มาตามง้อเจ้า ความอดทนที่ข้ามีให้เจ้ามันมากพอแล้ว! หากเจ้ายังดึงดันจะก่อเรื่องไร้สาระไม่เลิก ต่อให้เจ้ากระโดดลงไปจากที่นี่จริงๆ ข้าก็จะไม่สนใจเจ้าอีก!”

ซูสือจิ่นปวดใจอย่างที่สุด “ท่านเคยกล่าวไว้ว่า ชาตินี้ท่านจะรักข้าเพียงคนเดียว...”

ฉู่มู่เฉินหงุดหงิดมากขึ้น “ตัวข้าในยามนั้นไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าความรักที่แท้จริงคือสิ่งใด! จนกระทั่งเยว่เอ๋อร์กลับมา ข้าจึงได้กระจ่างว่าสิ่งใดคือการรักกันด้วยใจจริง! ระหว่างข้ากับเจ้า มันคือความผิดพลาดตั้งแต่แรก!”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ สายตาของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาทีละน้อย “อีกอย่าง ทั้งหมดนี้เจ้าเป็นหนี้เยว่เอ๋อร์ หากสามปีก่อนเจ้าไม่ได้ทำนางหายไป ผู้ที่ควรจะหมั้นหมายกับข้าแต่แรกก็คือนาง! มาบัดนี้เจ้าก็นับว่าแย่งตำแหน่งพระชายารัชทายาทของนางไปแล้ว ก็แค่ให้พวกเจ้าแต่งเข้ามาในวันเดียวกัน เจ้ายังมีสิ่งใดไม่พอใจอีก?”

“แต่งเข้ามาในวันเดียวกัน? หึๆ ช่างพูดได้ง่ายดายเหลือเกิน ที่แท้ในสายตาของท่าน การให้พระชายาเอกและพระชายารองเดินเข้าประตูใหญ่พร้อมกัน มันเป็นเรื่องเล็กน้อยจนไม่คู่ควรจะเอ่ยถึงขนาดนั้นเชียวหรือ? ปากก็พร่ำบอกว่าข้าเป็นเอกนางเป็นรอง ทว่าความจริงกลับไม่ต่างอะไรกับการแต่งภรรยาเสมอภาค! ยังไม่ทันแต่งเข้ามาก็ข่มเหงรังแกข้าถึงเพียงนี้ ท่านเอาเกียรติยศศักดิ์ศรีของข้าไปไว้ที่ใดแล้ว?”

ซูสือจิ่นเริ่มอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ “ยังจะบอกว่าข้าทำนางหายไปอีก หึๆ ๆ...”

นางเอ่ยพลางก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หากถอยไปมากกว่านี้ก็คือหน้าผาลึกหมื่นจั้ง!

“ท่านลืมไปแล้วใช่หรือไม่ว่า สามปีก่อนท่านยังไม่ได้เป็นองค์รัชทายาท กระทั่งเกือบจะกลายเป็นคนพิการไปแล้วด้วยซ้ำ? เป็นข้าที่ยึดมั่นไม่ทอดทิ้ง เป็นข้าที่ออกวิ่งเต้นหาหมอไปทั่ว เฝ้าหวังให้ข้าทั้งสองข้างของท่านหายดีอยู่ทุกค่ำคืน! มาบัดนี้ ท่านกลับมาหยัดยืนได้อีกครั้ง ซูลั่วเยว่ก็กลับมาแล้ว ท่านรู้หรือไม่ว่าปีนั้นนาง...”

“มีแต่คำพูดเหลวไหลพวกนี้อีกแล้ว! ซูสือจิ่น เจ้าจิตใจอำมหิตถึงเพียงใดกันแน่ ถึงได้คอยใส่ร้ายป้ายสีน้องสาวสายตรงของตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า? ปีที่นางพลัดหลงไป เพิ่งจะอายุสิบสาม นางจะไปเข้าใจอะไร? และในปีนั้น ตัวข้าและเจ้าก็เพิ่งจะอายุราวๆ สิบสี่ปี จะไปเข้าใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ได้อย่างไรกัน? ทุกสิ่งล้วนเป็นความผิดพลาด เหตุใดเจ้าถึงไม่ยอมรับความจริงข้อนี้เสียที?”

เมื่อเห็นซูสือจิ่นที่น้ำตารินไหลเป็นทางอยู่ตรงหน้า ในแววตาของฉู่มู่เฉินก็เริ่มมีความรู้สึกผิดปรากฏขึ้นมานิดหนึ่งในที่สุด

“ข้ารู้ว่าเจ้าทุ่มเทเพื่อข้า และรู้ดีว่าสตรีที่ถูกถอนหมั้น เส้นทางในภายภาคหน้าจะยากลำบากเพียงใด ก็เพราะเห็นแก่หน้าเจ้า ข้าจึงไม่เคยคิดที่จะทอดทิ้งเจ้าเลย แม้ว่ายามนี้เยว่เอ๋อร์จะกลับมาแล้ว ข้าก็ให้ตำแหน่งนางเพียงแค่พระชายารอง ทั้งนางเองก็ไม่เคยคิดจะแย่งชิงกับเจ้า เหตุใดเจ้าต้องคอยยึดติดอยู่กับเรื่องเล็กน้อยแค่นั้นไม่รู้จักจบสิ้น?”

ยามที่เอ่ยถึงซูลั่วเยว่ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดใจอยู่เสมอ

“เจ้าเอาแต่รู้สึกว่าตนเองน่าสงสารอยู่ฝ่ายเดียว เจ้าไม่เคยคิดบ้างเลยว่าหลังจากยกตำแหน่งพระชายาเอกให้เจ้าแล้ว เยว่เอ๋อร์ต้องกล้ำกลืนฝืนทนเพียงใด? ทว่าต่อให้ในใจจะมีความทุกข์ระทมหมื่นแสน นางก็ไม่เคยเอาแต่ใจและอาละวาดก่อเรื่องไร้สาระเหมือนอย่างเจ้า นางเป็นเด็กดีและรู้ความถึงเพียงนั้น ยามนี้นางมีความปรารถนาเพียงน้อยนิดเท่านี้ เจ้าจะยอมหลีกทางให้นางสักหน่อยมิได้เชียวหรือ?”

“ที่ข้ายอมหลีกทางให้ มันยังไม่พออีกอย่างนั้นหรือ?”

ซูสือจิ่นอารมณ์พลุ่งพล่าน “ตั้งแต่เล็กท่านแม่ก็คอยบอกข้าว่า ข้าต้องยอมหลีกทางให้น้องหญิง ดังนั้นยามที่นางอยากได้เรือนของข้า ท่านพ่อก็เกลี้ยกล่อมให้ข้าย้ายไปอยู่เรือนข้าง ยามนางคิดหนีการแต่งงานกับคู่หมั้นที่พิการ พี่ใหญ่ก็เกลี้ยกล่อมให้ข้าแต่งแทนนาง มาบัดนี้นางกลับมาแล้ว นึกเสียใจภายหลัง ทว่าทุกคนกลับพากันโทษว่าข้าแย่งบุรุษของนาง! ทุกคนต่างคิดว่าข้าเป็นฝ่ายผิดต่อนาง ข้า...”

“วาจาสาดโคลนใส่นางเจ้าก็พูดมามากพอแล้ว! เจ้าจะยอมไม่ได้...”

“ไม่ได้!”

ซูสือจิ่นแผดเสียงตะโกนลั่น น้ำตารินไหลราวกับทำนบพังทลาย!

อาจเป็นเพราะเห็นว่าอารมณ์ของนางพลุ่งพล่านเกินไป ฉู่มู่เฉินจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่ง ในที่สุดก็ยอมผ่อนน้ำเสียงลง

“เลิกอาละวาดเสียที หากเจ้าขัดเคืองใจถึงเพียงนั้น วันนั้นข้าอนุญาตให้เจ้าแต่งเข้าประตูก่อน ส่วนเยว่เอ๋อร์ค่อยตามหลังเจ้ามา เช่นนี้ก็ใช้ได้แล้วกระมัง?”

เมื่อเห็นท่าทางที่ราวกับจำใจไร้หนทางของเขา ซูสือจิ่นก็ปวดใจราวมีคมมีดมากรีดเฉือน!

“สิ่งที่ข้าต้องการมาโดยตลอดไม่ใช่...”

“พอที! ตัวข้าที่เป็นองค์รัชทายาทยอมถอยให้แล้ว เจ้ายังคิดจะเอาอย่างไรอีกกันแน่? หรือต้องบังคับให้ข้าทอดทิ้งเยว่เอ๋อร์ถึงจะพอใจ? เจ้ามีความสุขมากพอแล้ว เหตุใดต้องคอยหาเรื่องเล่นงานนางเสียให้ได้?”

ฉู่มู่เฉินยิ่งหมดความอดทน หลุดปากตวาดเสียงด่าออกมาอย่างลืมตัว!

ทว่ากลับเห็นซูสือจิ่นหลั่งน้ำตาอาบแก้มเนิ่นนานแล้ว!

ในแววตานั้น คล้ายยังฉายแววแห่งความสิ้นหวัง...

เมื่อเห็นเช่นนั้น ฉู่มู่เฉินจึงกดน้ำเสียงลงอีกครา พลางเอ่ยง้อด้วยความรำคาญใจว่า “เลิกเอาแต่ใจได้แล้ว เดินมานี่เถอะ”

ตั้งแต่ต้นจนจบ ในแววตาของเขาไม่มีความกระวนกระวายหรือความห่วงใยเลยแม้แต่น้อย

คล้ายกับว่าปักใจเชื่อไปแล้วว่า ซูสือจิ่นไม่มีทางกระโดดลงไปด้านล่าง

เขากล่าวว่า “ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย เดินมานี่!”

ซูสือจิ่นน้ำตานองหน้า ราวกับไม่ได้ยินเสียงของเขา ทว่ากลับหัวเราะเยาะหยันตนเองออกมาเสียงดัง

“ข้ามีความสุขงั้นหรือ? หึๆ ๆ...”

นางยิ้มขื่น น้ำตาแต่ละหยดร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย!

“ข้าเพียงแค่ขัดขืนเล็กน้อย ท่านก็พร่ำบอกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่าข้าอาละวาดก่อเรื่อง ทุกคนต่างก็บอกว่าข้าไม่รู้ความ คนที่ได้ชื่อว่าเป็นครอบครัวยิ่งคอยหาว่าข้าทำร้ายรังแกนางอยู่ทุกค่ำคืน แต่ท่านกลับบอกว่าข้ามีความสุขงั้นหรือ? หึๆ...”

“ไม่ว่าข้าจะทำสิ่งใดล้วนกลายเป็นข้าเอาแต่ใจ ไม่ว่าข้าจะพูดสิ่งใดก็ไม่มีผู้ใดเชื่อเลยตลอดกาล! ข้ามีความสุขงั้นหรือ? ฮ่าๆ ๆ”

ช่างน่าขัน!

ช่างน่าขันสิ้นดี!

น่าขันที่นางตัวคนเดียวอ้างว้างไร้ผู้ใดเคียงข้าง!

ไร้ซึ่งผู้หนุนหลังใดๆ ทั้งสิ้น!

น่าขันที่การทุ่มเทใจเคียงคู่เนิ่นนานสองสามปีนั้น กลับพ่ายแพ้ให้แก่รอยยิ้มบางเบายามอีกฝ่ายหวนคืนมา!

น่าขันที่วันมงคลสมรสซึ่งเป็นของนาง ทว่ากลับต้องแต่งให้สามีคนเดียวกันร่วมกับสตรีที่ข่มเหงรังแกนางมาสิบกว่าปี!

พอนึกถึงว่าในอีกหลายสิบปีข้างหน้ายังต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้เงามืดของคนผู้นั้นต่อไป ซูสือจิ่นก็เจ็บปวดเจียนตาย!

“นางชนะแล้ว ท่านเองก็ชนะแล้ว! ฉู่มู่เฉิน ข้ายอมหลีกทางให้พวกท่านได้สมปรารถนาก็คงจะใช้ได้แล้วกระมัง?”

นางกำสองหมัดแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังแค้นเคือง!

“เพียงหวังว่าหลังจากข้าตายไป จะมีผีร้ายสักตนมาทวงวิญญาณแทนข้า! นำสิ่งทั้งหมดที่ข้าได้ประสบพบเจอมา ทดแทนคืนแก่นางเป็นพันเท่าทวีคูณ! ข้าก็ตายตาหลับแล้ว!”

พูดจบ นางก็กระโจนร่างวูบเดียว!

แววตาที่แน่วแน่นั้น กลับไม่มีความลังเลใจเลยแม้แต่น้อย!

ราวกับว่าเหนื่อยหน่ายต่อโลกใบนี้อย่างแท้จริง...

ขณะที่เงาร่างของนางเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ฉู่มู่เฉินก็เบิกตากว้างในทันใด!

“ซูสือจิ่น เจ้ามันบ้าไปแล้ว!”

หัวใจคล้ายจะกระดอนออกมาจากทรวงอก เต้นระรัวไม่หยุดหย่อน!

เขาโผทะยานไปข้างหน้า ทว่ากลับไม่อาจคว้าได้แม้เพียงเศษเสี้ยวชายแขนเสื้อ...

“ไม่!!”

เป็นไปไม่ได้!

นางก็แค่กำลังอาละวาดก่อเรื่องเท่านั้น นางจะกระโดดลงไปจริงๆ ได้อย่างไรกัน?

ฉับพลันนั้น ทรวงอกราวกับมีสิ่งใดขาดหายไป เนิ่นนานครู่ใหญ่ ฉู่มู่เฉินถึงค่อยได้สติคืนมา เขาถลึงตาจ้องมองกลุ่มคนที่ตื่นตระหนกตกใจอยู่เบื้องหลังเช่นกัน พลางแผดเสียงคำรามลั่นว่า “มัวยืนบื้อทำอะไรกันอยู่? ยังไม่รีบลงไปตามหาอีก!”

“เป็นต้องเห็นตัว ตายต้องเห็นศพ!”

“…”