บทที่ 2

สายลมหนาวหวีดหวิว หิมะโปรยปรายลอยล่อง

หน้าผาอันสูงชันขาวโพลนดั่งหิมะทั่วบริเวณหนึ่ง แม้กระทั่งใต้ก้นหน้าผา ก็ยังทับถมเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะอันหนาทึบ ในขณะเดียวกันก็ทำให้เสื้อผ้าของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งเปียกชื้น

คล้ายกับได้ยินเสียงบางอย่าง เด็กหนุ่มก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าวๆ พอเงยหน้าขึ้น ก็พลันเหลือบไปเห็นสีแดงอันบาดตา

“นายท่าน เป็นศพขอรับ”

เด็กหนุ่มค่อยๆ เอ่ยปาก พลางมองดูสตรีที่ไร้ซึ่งพลังชีวิตซึ่งพาดเกี่ยวอยู่บนต้นไม้ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ดูเหมือนจะตกลงมาจากด้านบนขอรับ...”

สิ้นคำกล่าว ท่ามกลางหิมะก็ปรากฏบุรุษชุดขาวขึ้นอีกผู้หนึ่ง บุรุษผู้นั้นในมือถือกระบี่ยาว เส้นผมยาวสีดำขลับรวบผูกขึ้นสูง แม้พายุหิมะจะรุนแรงเพียงใด ก็ไม่อาจปกปิดกลิ่นอายอันตรายบนร่างได้เลย

“มิต้องใส่ใจ เดินทางต่อ!”

“นายท่าน ท่านได้รับบาดเจ็บแล้ว กระนั้นก็พักผ่อนที่นี่สักครู่ก่อนเถิดขอรับ คนพวกนั้นคงไล่ตามมาไม่ทันในเวลาอันสั้นนี้ ยามนี้พายุหิมะรุนแรงยิ่งนัก ผู้น้อยจะไปลองหาดูว่าแถวนี้พอมีสถานที่สำหรับพักแรมระหว่างทางหรือไม่ รอให้หิมะซาลงบ้าง พวกเราค่อยออกเดินทางตามหาดินแดนสุญญตาแห่งนั้นกันต่อ”

ชิงม่อกล่าวจบด้วยความนอบน้อมนับถือเป็นล้นพ้น พลันหันกายออกค้นหาในบริเวณใกล้เคียงทันที

ฉู่จวินเช่อหาได้เอ่ยวาจา ความเจ็บปวดทางร่างกายทำให้เขาหยุดฝีเท้าไม่ก้าวหน้า ในที่สุดก็ยังคงฝืนทนเอนกายพิงไปบนต้นไม้แห้งตายที่อยู่ด้านข้าง

“ซี๊ด เจ็บเหลือเกิน...”

ความเคลื่อนไหวที่แว่วมาจากข้างหูทำให้ฉู่จวินเช่อตื่นตัวระวังตนขึ้นมาในฉับพลัน เขาเบนสายตามองไปยังบนต้นไม้อย่างรวดเร็ว

เกิดอะไรขึ้น?

เมื่อครู่ชัดแจ้งว่าสัมผัสไม่ได้ถึงกลิ่นอายใดๆ เลยแม้แต่น้อย...

ศพผู้นั้น ฟื้นคืนชีพแล้วหรือ?

บนต้นไม้ ร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวยังคงพาดเกี่ยวอยู่ตรงนั้นอย่างสงบนิ่ง

สีแดงสดหนึ่งแถบที่อยู่ใต้ต้นไม้นั้น คล้ายดั่งกุหลาบที่ผลิบานในลานหิมะ ทั้งงดงามตระการตาและบาดตาบาดใจยิ่งนัก...

ฉู่จวินเช่อถึงกับคิดว่าตนเองเกิดอาการหูแว่วไปเสียแล้ว

ทว่าครู่ต่อมา “ร่างไร้วิญญาณ” บนต้นไม้ กลับพลันพลิกกายกระโดดลงมา

ร่อนลงสู่เบื้องหน้าของเขาอย่างมั่นคง!

ทว่าอีกฝ่ายราวกับมองไม่เห็นเขาเลยแม้แต่น้อย เอาแต่จัดการทำแผลให้ตนเองตามลำพัง

เสื้อผ้าของนางฉีกขาดรุ่งริ่งไม่เป็นชิ้นดี อีกทั้งผิวพรรณทุกตารางนิ้วที่โผล่พ้นออกมาภายนอก ยังอาบชุ่มไปด้วยโลหิตสดๆ...

“ทะลุมิติมาจริงๆ ด้วย...”

เห็นๆ อยู่ว่าวินาทีก่อนตนเองยังคงวิจัยพื้นที่มิติเก็บของอยู่ในห้องทดลอง เพิ่งจะฝังชิปที่วิจัยเสร็จสิ้นลงในสมองไปหยกๆ วินาทีต่อมา กลับมาปรากฏตัวอยู่ในดินแดนอันหนาวเหน็บที่มีแต่น้ำแข็งและหิมะแห่งนี้...

ช่างน่าเหลือเชื่อเกินบรรยายจริงๆ

ศีรษะยังคงปวดร้าวระบมอยู่เนืองๆ และความทรงจำในสมองก็กำลังแปรเปลี่ยนไปไม่หยุดหย่อน...

ซูสือจิ่น บุตรสาวสายตรงของจวนมหาเสนาบดี ส่วนซูลั่วเยว่คนที่บีบคั้นจนนางต้องตายผู้นั้น ก็คือบุตรสาวคนรองสายตรงของจวนอัครเสนาบดี

สามปีก่อน องค์ชายใหญ่พลาดท่าบาดเจ็บที่ขาระหว่างปราบโจร นอกวังลือสะพัดว่าเขาต้องพิการไปตลอดชีวิต ซูลั่วเยว่ซึ่งเดิมทีมีกำหนดหมั้นหมายกับเขาพอได้ยินเข้า กลับอาศัยจังหวะที่ออกไปชมบุปผากับตน แอบลักลอบหนีออกจากเมืองหลวงจนไร้ร่องรอยข่าวคราว

เพียงเพราะก่อนหายสาบสูญ นางอยู่ร่วมกับตนเอง นับแต่นั้นมา คนรอบกายทุกคนต่างพากันรุมปรักปรำว่าตนเป็นคนทำนางหายไป

เดิมทีคิดว่าอย่างน้อยฉู่มู่เฉินคงไม่คิดเช่นนั้น

ดังนั้นในช่วงสองปีนั้นที่เขาพิการ แม้ต้องทดสอบยาด้วยตนเองเพื่อเขา ซูสือจิ่นก็ไร้ซึ่งคำตัดพ้อต่อว่าใดๆ!

ครึ่งปีก่อน ในที่สุดฉู่มู่เฉินก็หยัดยืนขึ้นได้อีกครั้ง ฮ่องเต้ซึ่งเดิมทีทรงตั้งความหวังไว้สูงกับเขาอยู่แล้ว ก็ทรงสถาปนาเขาเป็นองค์รัชทายาทอย่างรวดเร็ว

เดิมควรเป็นคราวหมดเคราะห์หมดโศก

ไม่เคยคิดเลยว่า เพียงแค่สองเดือน ซูลั่วเยว่ก็พลันหวนคืนมาอีกครา...

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นหลังจากนางกลับมา

การลอบวางแผนและใส่ร้ายป้ายสีครั้งแล้วครั้งเล่า

การทรยศหักหลังและรุมตำหนิจากญาติมิตรเพื่อนพ้อง

ท้ายที่สุดบีบคั้นจนเจ้าของร่างเดิมสิ้นหวังท้อแท้ใจ กระโจนดิ่งลงสู่หน้าผา

ส่วนเรื่องที่องค์รัชทายาทเศษสวะจะแต่งซูลั่วเยว่เข้ามา ก็เป็นเพียงฟางเส้นสุดท้ายที่กดทับจนนางไม่อาจแบกรับไหวเท่านั้นเอง...

ความทรงจำหวนมาถึงตรงนี้ ซูสือจิ่นก็ลอบทอดถอนใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง

คิดไม่ถึงว่าเธอผู้เป็นถึงหมอพิษหัตถ์เทวะแห่งยุค ทันทีที่ทะลุมิติ กลับต้องเข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูยุคโบราณที่อ่อนแอไร้ความสามารถปานนี้...

ช่างน่าสมเพชเวทนายิ่งนัก

เอาเถอะ ในเมื่อได้มาเกิดใหม่ ณ ที่แห่งนี้แล้ว เช่นนั้นความแค้นเหล่านั้นในก้นบึ้งของหัวใจ ก็ให้ตนเป็นผู้ชำระแค้นเองก็แล้วกัน!

เธอคิดไปพลาง จัดการทำแผลอย่างง่ายให้กับบาดแผลทุกแห่งเท่าที่สายตามองเห็นไปพลาง

เนื่องจากเสื้อตัวนอกถูกเกี่ยวจนขาดรุ่งริ่งไปโดยสิ้นเชิง เธอจึงถอดเศษผ้าขาดๆ ชิ้นนั้นออกทันที

“ล้วนกล่าวกันว่าสิ่งไม่บังควรห้ามมอง คุณชายยังมองไม่เต็มตาอีกหรือ?”

ฉู่จวินเช่อที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้วมุ่น ในที่สุดก็เบนสายตาไปทางอื่น

ขณะที่กำลังจะหันกายจากไป เบื้องหลังกลับแว่วเสียงของสตรีผู้นั้นขึ้นมาอีกครา

“เจ้าสิ่งที่เรียกว่าพิษกู่เนี่ย หากทอดเวลาเนิ่นนานไป สถานเบาจะเจ็บปวดเจียนตาย สถานหนักย่อมถึงขั้นถูกทำลายวรยุทธ์จนหมดสิ้น...”

“เจ้ารู้จักพิษกู่งั้นหรือ?”

ยังไม่ทันที่เธอจะกล่าวจบ ฉู่จวินเช่อก็หันขวับมามองนางด้วยความตื่นเต้นระคนตระหนกแล้ว

เธอพูดอย่างเฉยชาว่า “หากท่านสามารถนำสิ่งตอบแทนออกมามอบให้ได้ล่ะก็นะ”

“เจ้าต้องการสิ่งตอบแทนอันใด?”

ฉู่จวินเช่อจ้องมองนางตาไม่กระพริบ สายตาประหนึ่งจะมองทะลุทะลวงร่างของนางให้จงได้

“บาดแผลเหล่านั้นบนตัวข้า ท่านเองก็คงเห็นแล้ว ในดินแดนที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งและหิมะเช่นนี้ แม้แต่จะพันแผลอย่างง่ายๆ เลย ก็ล้วนทำได้ยากยิ่ง เพราะฉะนั้น...”

“ข้ามียา มีผ้าพันแผล”

ฉู่จวินเช่อเอ่ยแทรกเรียบๆ พลันล้วงผ้าพันแผลและยาทั้งหมดในอกเสื้อโยนใส่ใจกลางอ้อมอกซูสือจิ่น

ซูสือจิ่นรับมาอย่างแผ่วเบา ในไม่ช้าก็จัดการพันแผลทีละแผลจนเสร็จสิ้น

ฉู่จวินเช่อถามขึ้นอีกว่า “ยังมีสิ่งใดอีก?”

“หนาวอยู่บ้าง”

ขณะที่กล่าวนั้น ซูสือจิ่นยังกวาดสายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแวบหนึ่ง

ฉู่จวินเช่อขมวดคิ้วมุ่น ย่อมเข้าใจความหมายของนางโดยปริยาย จึงถอดเสื้อตัวนอกโยนให้นางอีกครา

“เจ้าจงบอกข้อเรียกร้องของตัวเองออกมาให้หมดในคราวเดียวจะดีที่สุด!”

สตรีสมควรตายผู้นี้ หากว่าถอนพิษกู่ให้เขามิได้ล่ะก็ ที่แห่งนี้ย่อมต้องกลายเป็นหลุมฝังศพของนางอย่างแน่แท้!

เดิมทีคิดว่านางจะยังเรียกร้องสิ่งใดมากกว่านี้ ไม่คาดว่าหลังจากคลุมเสื้อของเขาแล้ว ซูสือจิ่นกลับผงกศีรษะเบาๆ “ไม่เลว เช่นนั้นก็เริ่มกันเถิด”

เพียงเท่านี้...ก็หมดข้อเรียกร้องแล้วหรือ?

ฉู่จวินเช่อไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่นัก ยามปกติพิษกู่บนร่างกายของเขา แม้แต่หมอหลวงในวังก็ล้วนแต่ถอนพิษมิได้!

ทว่าสตรีผู้นี้ไม่เพียงบอกว่าตนเองสามารถถอนพิษได้ อีกทั้งยังต้องการสิ่งตอบแทนน้อยนิดเพียงนี้...

นางคงมิได้ล้อเล่นกระมัง?

หรือจะบอกว่า นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเป็นผู้ใด?

หากว่ารู้เข้าล่ะก็ คงได้เปิดปากเรียกร้องสิ่งตอบแทนอย่างมหาศาลตั้งนานแล้ว...

ระหว่างที่กำลังจมสู่ห้วงความคิด ซูสือจิ่นก็ก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้เขาทีละก้าว “อ้าปาก”

“อะไรน่ะ?”

ฉู่จวินเช่อยังไม่ทันตั้งตัวได้ทันเลยด้วยซ้ำ

กลับเห็นซูสือจิ่นกรีดนิ้วมือเรียบร้อยแล้ว พลางเค้นโลหิตสดๆ ออกมาสายหนึ่ง หลังจากนั้นก็ยกมือขึ้นทันที พร้อมนำเอานิ้วมือแตะลงบนริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา...

ฉู่จวินเช่อปัดมือของนางออกในฉับพลัน แววตาเปี่ยมด้วยไอสังหารคุกรุ่น “เจ้าทำอันใดกัน?”

ซูสือจิ่นกล่าวอย่างอ่อนใจว่า “ถอนพิษกู่ให้ท่านอย่างไรเล่า! ท่านถูกพิษหนอนกู่โลหิต เพียงแค่ได้ลิ้มรสโลหิตหญิงพรหมจรรย์ หนอนกู่โลหิตก็จะรีบหนีออกมาในทันที วิธีถอนพิษกู่อันแสนง่ายดายปานนี้ ท่านกลับไม่รู้เชียวหรือ?”

ฉู่จวินเช่อ “…”

หนอนกู่โลหิต เขาย่อมทราบดีอยู่แล้ว

มันทรมานเขามาเนิ่นนานถึงหนึ่งปีเต็ม ภายในเมืองหลวงกลับหามีผู้ใดสามารถถอนพิษได้เลยแม้แต่คนเดียว!

หากมิใช่เพราะเหตุนี้ เขาเองก็คงไม่ถ่อมายังภูเขาหิมะแห่งนี้เพื่อตามหาหมอเทวดาผู้เร้นกายหรอก

ยิ่งไม่มีทางถูกลอบสังหารระหว่างทางเป็นแน่...

ทว่าท้ายที่สุด สตรีผู้นี้กลับบอกเขาว่า การถอนพิษกู่เพียงแค่ดื่มโลหิตของนางสักเล็กน้อยก็พอแล้ว...

กลับมีวิธีถอนพิษที่แปลกประหลาดถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

เขาอดมิได้ที่จะเลียหยดโลหิตสดๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนริมฝีปากสักหน่อย

ไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ...

ความรู้สึกราวกับถูกปั่นหัวเอ่อล้นขึ้นมาในใจ ฉู่จวินเช่อสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง ไอสังหารในดวงตายิ่งมายิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ!

ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากพูด แผ่นอกพลันเกิดอาการปวดร้าวระบมรุนแรงขึ้นมาพักหนึ่ง จากนั้นเขาก็ไม่อาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป กระอักโลหิตสดๆ ออกมาคำหนึ่งในทันที!

โลหิตนั้นดำมืดดั่งน้ำหมึก หากพินิจดูอย่างละเอียด ราวกับยังมีบางสิ่งกำลังชอนไชอยู่ในนั้น...

ในเวลาเดียวกัน ร่างกายที่เดิมทียังคงปวดร้าวระบมอยู่ลึกๆ กลับหยุดเจ็บปวดลงราวกับปาฏิหาริย์ กระทั่งทั่วทั้งสรรพางค์กายล้วนแปรเปลี่ยนเป็นเบาสบายอย่างยิ่งในยามนี้ ประหนึ่งเรี่ยวแรงทั้งหมดได้หวนคืนมาอย่างไรอย่างนั้น...

พิษกู่ กลับถอนได้แล้วจริงๆ หรือ?

ฉู่จวินเช่อเบิกตากว้างอย่างไม่กล้าเชื่อสายตนเอง!

ยามเงยหน้าขึ้นจึงได้เห็น ซูสือจิ่นหันหลังเดินจากไปตั้งนานแล้ว...

“ขอบคุณสำหรับเสื้อของท่าน มันอบอุ่นยิ่งนัก แยกย้ายกันตรงนี้เถอะ”

เงาร่างของนางทั้งโดดเดี่ยวและอ้างว้าง ย่ำเหยียบลงบนหิมะขาว ค่อยๆ ห่างไกลออกไปทีละก้าวๆ...

ทันใดนั้น นางกลับเสียหลักซวนเซล้มพับลงไปในกองหิมะ

หลังจากนั้นเนิ่นนาน ก็มิได้หยัดกายขึ้นมาอีกเลย...

ฉู่จวินเช่อที่ยังไม่ทันสลัดความตื่นตะลึง ก็ถลาตัวไปตามสัญชาตญาณ ทว่าเวลานั้นเอง เบื้องหน้ากลับมีคนกลุ่มใหญ่ทะลักหลั่งไหลเข้ามา

“เป็นคุณหนูรอง! คุณหนูรองนางยังไม่ตาย!”

“รีบไปรายงานองค์รัชทายาทเร็วๆ เข้า ซูสือจิ่นยังมีชีวิตอยู่!”

“เหลือเชื่อเกินไปแล้ว ตกลงมาจากที่สูงชันปานนั้น นางกลับ...”

“หุบปากกันให้หมด!”

“"แบกคนกลับไปก่อน เร็วเข้า!”

“…”

กลุ่มคนปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ยามจากไปก็รวดเร็วเช่นเดียวกัน

ทว่าชั่วครู่สั้นๆ รอบด้านกลับหลงเหลือเพียงเงาร่างสีขาวสายนั้นอีกครา

ฉู่จวินเช่อทอดสายตามองคราบโลหิตบนพื้นหิมะปราดหนึ่งอย่างมีนัยลึกซึ้ง ภายในใจยังคงตื่นตะลึงไม่หาย

สตรีผู้นี้ แท้จริงแล้วคือผู้ใดกันแน่?

“นายท่าน เบื้องหน้ามีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง เข้าไปพักผ่อนสักครู่เถิดขอรับ!”

ชิงม่อกลับมาในที่สุด ทันทีที่กลับมาก็ถูกภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทำเอาตกใจแทบแย่

เกิดเรื่องอันใดขึ้น?

เหตุใดตนเองเพิ่งจากไปประเดี๋ยวเดียว เสื้อผ้าของผู้เป็นนายก็ถูกคนถอดออกไปเสียแล้ว...

“ไปสืบดูสักหน่อยว่า บนหน้าผาเกิดเรื่องอันใดขึ้น”

ฉู่จวินเช่อเอ่ยเสียงเรียบ

“ขอรับ”

ชิงม่อผงกศีรษะ เมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังตามหาหมอเทวดาผู้เร้นกายไม่พบ ก็อดมิได้ที่จะกล่าวอีกว่า “เช่นนั้นดินแดนสุญญตา...”

“ถอนพิษกู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องหาอีก”

อันใดนะ?

ถอนแล้ว!!

“…”