เรื่องย่อ + บทนำ

แผ่นดินตรึงเครียดด้วยศึกชิงราชบัลลังก์ เมื่อ ‘เฉินจื่อหลาน’ อ๋องใหญ่ผู้เคยถูกส่งไปเป็นองค์ชายตัวประกัน ณ ต่างแคว้น เร่งเดินทางกลับสู่เมืองหลวง ทว่าระหว่างทางกลับถูกซุ่มโจมตีกลางพายุหิมะอย่างอำมหิต โดยฝีมือของ ‘มู่หลิงเชียว’ อ๋องสามผู้เป็นน้องชายต่างมารดา—ผู้มีฮองเฮาและเสนาบดีคลังทรงอิทธิพลคอยหนุนหลัง มู่อ๋องผู้หล่อเหลาเหี้ยมเกรียมใช้กลอุบายปั้นข้อหาฝ่าฝืนพระราชโองการ ยัดเยียดโทษกบฏหมายเอาชีวิตพี่ชายให้มอดไวยามกลางลมหนาว

ท่ามกลางกระแสการเมืองอันบ้าคลั่ง ‘เชี่ย ผิงอัน’ บุตรสาวอนุภรรยาผู้เจียมเนื้อเจียมตัวในจวนตระกูลเชี่ย กลับถูกดึงเข้ามาเป็นหมากตัวสำคัญบนกระดานชิงอำนาจ นางต้องเผชิญหน้ากับมู่อ๋องผู้รักแรงคลั่งแรงที่หมายครอบครองนางไว้ในเงามืด ขณะเดียวกัน สายสัมพันธ์และปมในอดีตระหว่างนางกับอ๋องใหญ่เฉินจื่อหลานก็เริ่มเผยออกทีละน้อย

เมื่อความรักถูกใช้เป็นเครื่องมือ และคำว่าพี่น้องถูกทรยศด้วยการนองเลือด บนกระดานหมากที่มีแผ่นดินและหัวใจเป็นเดิมพัน ใครจะเป็นผู้คุมเกม... และใครกันที่จะยอมแลกทุกสิ่งเพื่อปกป้องคนที่ตนรักจนถึงที่สุด!

บทนำ

ยามค่ำคืนที่ลมพายุหมุนเกลื่อนฟ้า สายลมหนาวหวีดหวิวปะทะเงาร่างของขบวนเดินทางขนาดเล็กที่กำลังเร่งรีบมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง ม้าศึกส่งเสียงร้องฮี้ในลำคอด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเงาดำนับสิบร่างทยอยปรากฏขึ้นจากเงามืดของพงหญ้าและแมกไม้ที่ถูกหิมะปกคลุม

ตรงหน้าขบวน ร่างทรงอำนาจบนหลังม้าสีดำสนิทของ อ๋องสาม ( มู่อ๋อง,มู่หลิงเซียว) ค่อยๆ ย่างก้าวออกมาท่ามกลางเกล็ดหิมะที่โปรยปราย

อาภรณ์คลุมกายสีดำปักดิ้นทองลายพยัคฆ์เหิน สะท้อนกับแสงจันทร์ยามค่ำคืน ยิ่งส่งให้เรือนร่างสูงโปร่งของเขาน่าเกรงขาม ใบหน้าของอ๋องสาม หล่อเหลาหมดจดดุจรูปสลักจากหยกเนื้อดี โครงหน้าคมคายไร้ที่ติ สันจมูกโด่งโดดเด่นรับกับริมฝีปากบางเรียบที่ประดับด้วยยิ้มเหยียดตรงมุมปาก ทว่าความงดงามนั้นกลับถูกฉาบทาไว้ด้วยความเย็นชาเจ็บลึกถึงกระดูก

ดวงตาหงส์คู่งามคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ รัศมีแห่งความสูงศักดิ์และสง่างามแผ่ออกมาจากทุกการเคลื่อนไหว แต่ภายใต้รูปโฉมงดงามเปรียบประดั่งเทพบุตรกลับซ่อน รังสีมัจจุราชอันเหี้ยมโหด ไร้ซึ่งความผูกพันแห่งสายเลือด มีเพียงความทะยานอยากและความคลั่งแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้เงา

มู่อ๋องยกมือเรียวยาวขาวซีดดุจหิมะขึ้นข้างหนึ่งเป็นสัญญาณให้เหล่านักฆ่าในชุดดำกระชับอาวุธในมือแน่น เขาทอดสายตาคู่งามมองไปยังรถม้าและร่างของพี่ชายที่อยู่ท่ามกลางวงล้อม ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทว่ากังวานและเรียบเย็น ดุจเสียงพิณสวรรค์ที่บรรเลงบทเพลงสังหาร

"เสด็จพี่ใหญ่... ราชโองการจากบิดาให้ท่านเดินทางกลับในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า แต่นี่ท่านกลับเร่งเดินทางกลับมาก่อนกำหนดโดยไม่ได้รับอนุญาต การเดินทางกลับมาก่อนกำหนด ย่อมถือเป็นการฝ่าฝืนพระราชโองการอย่างร้ายแรง!"

เขานิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาหงส์ฉายประกายอำมหิตสุดขั้ว นัยน์ตาสีเข้มวาววับสะท้อนแสงดาบ ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยรอยยิ้มงดงามทว่าเหี้ยมเกรียม

"และผู้ใดที่ฝ่าฝืนพระราชโองการ ย่อมถือเป็นกบฏต่อแผ่นดิน... ในเมื่อเป็นกบฏ ราชสำนักย่อมไม่อาจละเว้น! ฆ่าทิ้งให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!"

ภายใต้เงาหมวกคลุมอาภรณ์สีดำปักดิ้นทอง มู่หลิงเชียว จ้องมองขบวนเดินทางของอ๋องใหญ่ด้วยสายตาที่ลุ่มลึกยากแท้จะคาดเดา ริมฝีปากได้รูปเหยียดยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่งดงามราวรูปสลัก ทว่ากลับซ่อนกลิ่นอายพิษอันร้ายกาจไว้เต็มอก

ในใจของเขารู้ดียิ่งกว่าใคร... การที่องค์ชายหรืออ๋องผู้เดินทางกลับจากการเป็นตัวประกันจะเดินทางมาถึงก่อนกำหนดนั้น มิใช่เรื่องผิดกฎหมายแต่อย่างใด ยิ่งสำหรับพี่ชายของเขาอย่าง เฉินจื่อหลาน ผู้เป็นที่รักและโปรดปรานของฮ่องเต้ต่างแคว้น หากเดินเข้าประตูเมืองหลวงไปได้ ต่อให้กลับมาก่อนกำหนดเป็นเดือน ฮ่องเต้และเหล่าขุนนางก็มีแต่จะจัดงานต้อนรับอย่างสมเกียรติและมองเป็นความกตัญญูด้วยซ้ำ

‘แล้วอย่างไรเล่า?’

มู่หลิงเชียวคิดในใจอย่างเหี้ยมเกรียม

กฎหมายรัชศกหรือจะสำคัญเท่ากฎเกณฑ์ที่เขาเป็นผู้กำหนด? ในเมื่อเสด็จแม่ของเขาคือฮองเฮาผู้ครองตราหงส์ และเสด็จตาคือเสนาบดีคลังผู้คุมท่อน้ำเลี้ยงและอำนาจครึ่งค่อนราชสำนัก แผ่นดินนี้อีกไม่นานก็ต้องตกเป็นของเขา มู่หลิงเชียวผู้นี้!

ความจริงจะเป็นอย่างไรไม่สำคัญ สำคัญที่ว่า 'คำกล่าวหา' นั้นหลุดออกมาจากปากของใคร ในสถานที่ร้างไร้ผู้คนกลางพายุหิมะเช่นนี้ ยามที่ไร้ประพฤติไร้พยาน ข้อหาฝ่าฝืนพระราชโองการจนกลายเป็นกบฏ ย่อมเป็นข้ออ้างที่งดงามและประเสริฐที่สุดในการ 'ฆ่า' พี่ชายร่วมบิดาให้พ้นทาง!

มู่หลิงเชียวกำบังเหียนม้าแน่น นัยน์ตาหงส์คู่สวยสว่างวาบด้วยรังสีฆาตกร เขาไม่อาจปล่อยให้เฉินจื่อหลานก้าวเท้ากลับเข้าเมืองหลวงได้แม้แต่ก้าวเดียว การมีอยู่ของพี่ชายผู้แสนอบอุ่นและเป็นที่รักคนนี้ คือเสี้ยนหนามชิ้นใหญ่ที่สุดที่จะคลอนแคลนเก้าอี้รัชทายาทของเขา

ข้อหากบฏแท้จริงเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่เขาเล่นขึ้นมาเพื่อความชอบธรรม... ชะตากรรมของเฉินจื่อหลานในคืนนี้ มิใช่การรับโทษตามกฎหมาย แต่คือการตกเป็นเหยื่อในเกมยึดอำนาจของเขาต่างหาก!

สิ้นเสียงคำสั่งสั่งตาย คันศรนับร้อยก็ถูกง้างออกจนตึงแน่น

พึ่บ! พึ่บ! พึ่บ!

เสียงแหวกอากาศของห่าธนูดำมืดพุ่งแหวกสายฝนหิมะลงมาจากทั่วทุกทิศทาง ท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับถูกปกคลุมด้วยฝูงมัจจุราช ห่าธนูหัวเหล็กกล้าจำนวนมากพุ่งเป้าตรงไปยังรถม้าและกลุ่มขบวนเดินทางอย่างแม่นยำ

ฉึก!

เสียงลูกธนูดอกแรกพุ่งปักเข้าที่ผนังรถม้าอย่างแรงจนไม้เนื้อแข็งแตกกระจาย

"ปกป้องท่านอ๋อง! คุ้มกันท่านอ๋องใหญ่เดี๋ยวนี้!"

เสียงตะโกนลั่นของชู่เจาหัวหน้าองครักษ์ประดังขึ้นท่ามกลางความชุลมุน ดาบเหล็กกล้าถูกชักออกจากฝักพร้อมกัน เสียงโลหะปะทะกันดัง เก้ง! ก๊าง! ประสานไปกับเสียงหวีดร้องของม้าและเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของทหารผู้เคราะร้าย คมดาบของเหล่าองครักษ์ควงสว่างประกายไฟ คอยปัดแกว่งห่าธนูที่พุ่งเข้ามาดุจสายฝน เพื่อปกป้องชีวิตของผู้เป็นนายอย่างถวายหัว

ท่ามกลางคมธนูและเสียงฆ่าฟันที่ดังกึกก้องไปทั่วทุ่งหิมะ อ๋องสามทำเพียงยืนนิ่งอยู่บนหลังม้า นัยน์ตาคมคายจ้องมองภาพการนองเลือดด้วยความราบเรียบ ดุจกำลังรับชมการแสดงละครฉากหนึ่ง ก่อนที่ศึกเลือดท่ามกลางพายุหิมะจะเริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์