LOGIN
แผ่นดินตรึงเครียดด้วยศึกชิงราชบัลลังก์ เมื่อ ‘เฉินจื่อหลาน’ อ๋องใหญ่ผู้เคยถูกส่งไปเป็นองค์ชายตัวประกัน ณ ต่างแคว้น เร่งเดินทางกลับสู่เมืองหลวง ทว่าระหว่างทางกลับถูกซุ่มโจมตีกลางพายุหิมะอย่างอำมหิต โดยฝีมือของ ‘มู่หลิงเชียว’ อ๋องสามผู้เป็นน้องชายต่างมารดา—ผู้มีฮองเฮาและเสนาบดีคลังทรงอิทธิพลคอยหนุนหลัง มู่อ๋องผู้หล่อเหลาเหี้ยมเกรียมใช้กลอุบายปั้นข้อหาฝ่าฝืนพระราชโองการ ยัดเยียดโทษกบฏหมายเอาชีวิตพี่ชายให้มอดไวยามกลางลมหนาว
ท่ามกลางกระแสการเมืองอันบ้าคลั่ง ‘เชี่ย ผิงอัน’ บุตรสาวอนุภรรยาผู้เจียมเนื้อเจียมตัวในจวนตระกูลเชี่ย กลับถูกดึงเข้ามาเป็นหมากตัวสำคัญบนกระดานชิงอำนาจ นางต้องเผชิญหน้ากับมู่อ๋องผู้รักแรงคลั่งแรงที่หมายครอบครองนางไว้ในเงามืด ขณะเดียวกัน สายสัมพันธ์และปมในอดีตระหว่างนางกับอ๋องใหญ่เฉินจื่อหลานก็เริ่มเผยออกทีละน้อย เมื่อความรักถูกใช้เป็นเครื่องมือ และคำว่าพี่น้องถูกทรยศด้วยการนองเลือด บนกระดานหมากที่มีแผ่นดินและหัวใจเป็นเดิมพัน ใครจะเป็นผู้คุมเกม... และใครกันที่จะยอมแลกทุกสิ่งเพื่อปกป้องคนที่ตนรักจนถึงที่สุด! บทนำ บทนำ ยามค่ำคืนที่ลมพายุหมุนเกลื่อนฟ้า สายลมหนาวหวีดหวิวปะทะเงาร่างของขบวนเดินทางขนาดเล็กที่กำลังเร่งรีบมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง ม้าศึกส่งเสียงร้องฮี้ในลำคอด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเงาดำนับสิบร่างทยอยปรากฏขึ้นจากเงามืดของพงหญ้าและแมกไม้ที่ถูกหิมะปกคลุม ตรงหน้าขบวน ร่างทรงอำนาจบนหลังม้าสีดำสนิทของ องค์ชายสาม (มู่หลิงเซียว) ค่อยๆ ย่างก้าวออกมาท่ามกลางเกล็ดหิมะที่โปรยปราย อาภรณ์คลุมกายสีดำปักดิ้นทองลายพยัคฆ์เหิน สะท้อนกับแสงจันทร์ยามค่ำคืน ยิ่งส่งให้เรือนร่างสูงโปร่งของเขาน่าเกรงขาม ใบหน้าขององค์ชายสาม หล่อเหลาหมดจดดุจรูปสลักจากหยกเนื้อดี โครงหน้าคมคายไร้ที่ติ สันจมูกโด่งโดดเด่นรับกับริมฝีปากบางเรียบที่ประดับด้วยยิ้มเหยียดตรงมุมปาก ทว่าความงดงามนั้นกลับถูกฉาบทาไว้ด้วยความเย็นชาเจ็บลึกถึงกระดูก ดวงตาหงส์คู่งามคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ รัศมีแห่งความสูงศักดิ์และสง่างามแผ่ออกมาจากทุกการเคลื่อนไหว แต่ภายใต้รูปโฉมงดงามเปรียบประดั่งเทพบุตรกลับซ่อน รังสีมัจจุราชอันเหี้ยมโหด ไร้ซึ่งความผูกพันแห่งสายเลือด มีเพียงความทะยานอยากและความคลั่งแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้เงา องค์ชายสามยกมือเรียวยาวขาวซีดดุจหิมะขึ้นข้างหนึ่งเป็นสัญญาณให้เหล่านักฆ่าในชุดดำกระชับอาวุธในมือแน่น เขาทอดสายตาคู่งามมองไปยังรถม้าและร่างของพี่ชายที่อยู่ท่ามกลางวงล้อม ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ทว่ากังวานและเรียบเย็น ดุจเสียงพิณสวรรค์ที่บรรเลงบทเพลงสังหาร "เสด็จพี่ใหญ่... ราชโองการจากบิดาให้ท่านเดินทางกลับในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า แต่นี่ท่านกลับเร่งเดินทางกลับมาก่อนกำหนดโดยไม่ได้รับอนุญาต การเดินทางกลับมาก่อนกำหนด ย่อมถือเป็นการฝ่าฝืนพระราชโองการอย่างร้ายแรง!" เขานิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาหงส์ฉายประกายอำมหิตสุดขั้ว นัยน์ตาสีเข้มวาววับสะท้อนแสงดาบ ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยรอยยิ้มงดงามทว่าเหี้ยมเกรียม "และผู้ใดที่ฝ่าฝืนพระราชโองการ ย่อมถือเป็นกบฏต่อแผ่นดิน... ในเมื่อเป็นกบฏ ราชสำนักย่อมไม่อาจละเว้น! ฆ่าทิ้งให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!" ภายใต้เงาหมวกคลุมอาภรณ์สีดำปักดิ้นทอง มู่หลิงเซียว จ้องมองขบวนเดินทางขององค์ชายใหญ่ด้วยสายตาที่ลุ่มลึกยากแท้จะคาดเดา ริมฝีปากได้รูปเหยียดยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่งดงามราวรูปสลัก ทว่ากลับซ่อนกลิ่นอายพิษอันร้ายกาจไว้เต็มอก ในใจของเขารู้ดียิ่งกว่าใคร... การที่องค์ชายผู้เดินทางกลับจากการเป็นตัวประกันจะเดินทางมาถึงก่อนกำหนดนั้น มิใช่เรื่องผิดกฎหมายแต่อย่างใด ยิ่งสำหรับพี่ชายของเขาอย่าง เฉินจื่อหลาน ผู้เป็นที่รักและโปรดปรานของฮ่องเต้ต่างแคว้น หากเดินเข้าประตูเมืองหลวงไปได้ ต่อให้กลับมาก่อนกำหนดเป็นเดือน ฮ่องเต้และเหล่าขุนนางก็มีแต่จะจัดงานต้อนรับอย่างสมเกียรติและมองเป็นความกตัญญูด้วยซ้ำ ‘แล้วอย่างไรเล่า?’ มู่หลิงเซียวคิดในใจอย่างเหี้ยมเกรียม กฎหมายรัชศกหรือจะสำคัญเท่ากฎเกณฑ์ที่เขาเป็นผู้กำหนด? ในเมื่อเสด็จแม่ของเขาคือฮองเฮาผู้ครองตราหงส์ และเสด็จตาคือเสนาบดีคลังผู้คุมท่อน้ำเลี้ยงและอำนาจครึ่งค่อนราชสำนัก แผ่นดินนี้อีกไม่นานก็ต้องตกเป็นของเขา มู่หลิงเซียวผู้นี้! ความจริงจะเป็นอย่างไรไม่สำคัญ สำคัญที่ว่า 'คำกล่าวหา' นั้นหลุดออกมาจากปากของใคร ในสถานที่ร้างไร้ผู้คนกลางพายุหิมะเช่นนี้ ยามที่ไร้ประพฤติไร้พยาน ข้อหาฝ่าฝืนพระราชโองการจนกลายเป็นกบฏ ย่อมเป็นข้ออ้างที่งดงามและประเสริฐที่สุดในการ 'ฆ่า' พี่ชายร่วมบิดาให้พ้นทาง! มู่หลิงเซียวกำบังเหียนม้าแน่น นัยน์ตาหงส์คู่สวยสว่างวาบด้วยรังสีฆาตกร เขาไม่อาจปล่อยให้เฉินจื่อหลานก้าวเท้ากลับเข้าเมืองหลวงได้แม้แต่ก้าวเดียว การมีอยู่ของพี่ชายผู้แสนอบอุ่นและเป็นที่รักคนนี้ คือเสี้ยนหนามชิ้นใหญ่ที่สุดที่จะคลอนแคลนเก้าอี้รัชทายาทของเขา ข้อหากบฏแท้จริงเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่เขาเล่นขึ้นมาเพื่อความชอบธรรม... ชะตากรรมของเฉินจื่อหลานในคืนนี้ มิใช่การรับโทษตามกฎหมาย แต่คือการตกเป็นเหยื่อในเกมยึดอำนาจของเขาต่างหาก! สิ้นเสียงคำสั่งสั่งตาย คันศรนับร้อยก็ถูกง้างออกจนตึงแน่น พึ่บ! พึ่บ! พึ่บ! เสียงแหวกอากาศของห่าธนูดำมืดพุ่งแหวกสายฝนหิมะลงมาจากทั่วทุกทิศทาง ท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับถูกปกคลุมด้วยฝูงมัจจุราช ห่าธนูหัวเหล็กกล้าจำนวนมากพุ่งเป้าตรงไปยังรถม้าและกลุ่มขบวนเดินทางอย่างแม่นยำ ฉึก! เสียงลูกธนูดอกแรกพุ่งปักเข้าที่ผนังรถม้าอย่างแรงจนไม้เนื้อแข็งแตกกระจาย "ปกป้ององค์ชาย! คุ้มกันองค์ชายใหญ่เดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนลั่นของชู่เจาหัวหน้าองครักษ์ประดังขึ้นท่ามกลางความชุลมุน ดาบเหล็กกล้าถูกชักออกจากฝักพร้อมกัน เสียงโลหะปะทะกันดัง เก้ง! ก๊าง! ประสานไปกับเสียงหวีดร้องของม้าและเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของทหารผู้เคราะร้าย คมดาบของเหล่าองครักษ์ควงสว่างประกายไฟ คอยปัดแกว่งห่าธนูที่พุ่งเข้ามาดุจสายฝน เพื่อปกป้องชีวิตของผู้เป็นนายอย่างถวายหัว ท่ามกลางคมธนูและเสียงฆ่าฟันที่ดังกึกก้องไปทั่วทุ่งหิมะ องค์ชายสามทำเพียงยืนนิ่งอยู่บนหลังม้า นัยน์ตาคมคายจ้องมองภาพการนองเลือดด้วยความราบเรียบ ดุจกำลังรับชมการแสดงละครฉากหนึ่ง ก่อนที่ศึกเลือดท่ามกลางพายุหิมะจะเริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์ ท่ามกลางหิมะปลิวว่อนที่ฉาบทาด้วยกลิ่นคมโลหะและคราบเลือด เฉินจื่อหลาน ในชุดอาภรณ์หรูหราขององค์ชายผู้สูงศักดิ์ ไร้ซึ่งเกราะเหล็กป้องกันตัว ด้วยคิดว่าการเดินทางกลับก่อนกำหนดอย่างลับๆ จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้และเดินทางถึงเมืองหลวงได้โดยปลอดภัย หากแต่บัดนี้ อาภรณ์เนื้อดีกลับชุ่มโชกไปด้วยหยาดเลือด ท่วงท่าการแกว่งดาบของเขายังคงคมกริบและสลัดสังหารศัตรูลงไปคนแล้วคนเล่าด้วยฝีมืออันสูงส่ง สมฐานะองค์ชายผู้ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี ทว่าน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ... เหล่าองครักษ์ผู้จงรักภักดีที่ร่วมเดินทางมาทยอยถูกล้อมสังหารล้มตายลงทีละคน จนกระทั่งเหลือเพียงเงาร่างขององค์ชายใหญ่ยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางวงล้อมของนักฆ่าอำมหิตนับสิบร่าง บาดแผลจากการรับมือศัตรูรอบทิศเริ่มบั่นทอนกำลังกาย แรงฮึดต่อสู้ถดถอยลงตามสายเลือดที่ไหลซึมผ่านอาภรณ์ลงสู่พื้นหิมะ ฉัวะ! จังหวะที่เขาเอี้ยวตัวฟันนักฆ่าด้านหน้า คมดาบเหี้ยมเกรียมของศัตรูจากด้านหลังก็ฟันฉับเข้ากลางแผ่นหลังอย่างจังเนื้อผ้าฉีกขาดพร้อมบาดแผลฉกรรจ์ เลือดสีแดงสดฉีดกระเซ็นย้อมหิมะขาวบริสุทธิ์ "อึก!" ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจ เฉินจื่อหลานกัดฟันแน่น ใช้ดาบยันพื้นหิมะไว้ไม่ให้ล้ม แต่แล้วนักฆ่าอีกหลายคนก็พุ่งเข้ามาซ้ำ แรงปะทะอันรุนแรงส่งร่างขององค์ชายใหญ่ทรุดลงกองกับพื้นหิมะอันเย็นยะเยือก ดาบในมือหลุดร่วงอย่างหมดแรง ความเย็นเยียบของหิมะกัดเซาะบาดแผล ขณะที่สติสัมปชัญญะของเฉินจื่อหลานเริ่มพร่ามัวลงเรื่อยๆ ก่อนที่เปลือกตาจะหนักอึ้งและภาพทุกอย่างจะตัดดับไป นัยน์ตาที่โรยแรงของเขาเหลือบมองขึ้นไปยังยอดเนินเขาเบื้องหน้า... ท่ามกลางความมืดมิด มีแสงคบเพลิงของกองทหารส่องสว่างโชติช่วง และตรงกลางนั้น มีเงาร่างของบุรุษสูงศักดิ์ผู้หนึ่งนั่งสง่างามอยู่บนหลังม้า แม้เงาร่างนั้นจะถูกความมืดและพายุหิมะบดบังจนมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน ทว่ารัศมีแห่งความเหี้ยมเกรียมและเงาร่างของ มู่หลิงเซียว กลับเด่นชัดอยู่ในความรู้สึก... ก่อนที่สติของเฉินจื่อหลานจะดับวูบลงกลางดงเลือดและพายุหนาวเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาจากผืนฟ้าสีหมึกอย่างไม่ขาดสาย ทว่าบรรยากาศภายในห้องบรรทมอันกว้างใหญ่ขององค์ชายใหญ่กลับเต็มไปด้วยไอความอบอุ่นจากเตาอังไฟและละอองน้ำอบปรุงกรุ่น กลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้นที่เคยอบอวลค่อยๆ ถูกทดแทนด้วยกลิ่นหอมหวานของชาดอกไม้หลังจากที่เฉินจื่อหลานได้รับ 'โอสถหิมะพันปี' พิษเย็นกัดกระดูกที่เคยกัดกินชีวิตของเขาก็จางหายไปจนหมดสิ้น ใบหน้าคมคายที่เคยซีดขาวไร้สีเลือด บัดนี้กลับมามีเลือดฝาดสดใสอย่างความมีชีวิตชีวาอีกครั้งผิงอันนั่งประคองถ้วยชาอุ่นร้อนอยู่ข้างเตียงนอนกว้าง นัยน์ตาคู่งามทอดมองร่างสูงใหญ่ของบุรุษเบื้องหน้าที่กำลังเอนกายพักผ่อนด้วยรอยยิ้มราบเรียบ ทว่าเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต การสละอำนาจและตำแหน่งทางการเมืองทั้งหมดเพื่อแลกกับนาง ทำให้เฉินจื่อหลานกลายเป็นเพียงองค์ชายผู้ทรงอิสระ ไร้ซึ่งภาระพันธนาการแห่งศึกชิงบัลลังก์ที่แสนเหน็ดเหนื่อยเฉินจื่อหลานค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองสตรีตรงหน้า นัยน์ตาคู่คมทอประกายความรักอันลึกซึ้ง ไร้ร่องรอยความหวาดระแวงหรือความเหี้ยมโหดทางการเมืองดังแต่ก่อน มือหนาเอื้อมออกไปคว้ามือเรียวเล็กของผิงอันมากุมไว้แน่น ก่อนจะกระช
กองกำลังทหารองครักษ์นับสิบในชุดเกราะพร้อมอาวุธหัตถ์ก้าวเดินอย่างเป็นระเบียบ เข้าปิดล้อมหน้าประตูจวนองค์ชายใหญ่ไว้ทุกทิศทาง บรรยากาศรอบบริเวณตึงเครียดหนักอึ้งดุจสายธนูที่ถูกรั้งจนตึงเปรี๊ยะ ทหารยามหน้าประตูจวนหน้าซีดเผือด รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปรายงานสถานการณ์ด่วนภายในจวนผิงอันซึ่งนั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงของเฉินจื่อหลาน ได้ยินความเคลื่อนไหวภายนอกก็พลันได้สติ นัยน์ตาคู่งามฉายแววเด็ดเดี่ยว นางรู้ดีว่าเวลานี้ไร้ซึ่งกำลังของเฉินจื่อหลานที่จะออกมารับหน้า หากเลือกที่จะประจันหน้ากันด้วยกำลัง มีแต่จะนำมาซึ่งเลือดและการสูญเสีย หญิงสาวจึงผุดลุกขึ้นแล้วออกคำสั่งเสียงเข้มแก่บ่าวรับใช้ ให้เปิดประตูจวนและต้อนรับองค์ชายสามเข้ามาอย่างเป็นทางการยามเมื่อบานประตูใหญ่เปิดออก และพบว่าคนที่ออกมาต้อนรับเขาด้วยตนเองคือผิงอัน... นัยน์ตาที่เคยดุดันขององค์ชายสามก็วูบไหว สายตาที่แฝงไปด้วยความห่วงใยสะท้อนออกมาอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มยกมือขึ้นเป็นสัญญาณสั่งให้ทหารปลดอาวุธลง และตั้งค่ายเฝ้ารักษาการณ์อยู่เพียงภายนอกจวน ก่อนจะออกก้าวเดินตามผิงอันเข้าไปภายในพร้อมองครักษ์สนิทเพียงผู้เดียวผิงอันนำทางองค์ชายสามมายังศา
ทว่า ความคิดว้าวุ่นสับสนทั้งหมดในหัวพลันลอยหายไปในอากาศ ยามเมื่อเสียงทุ้มหวานอันแสนคุ้นเคยดังก้องขึ้นที่หน้าประตูห้อง เอ่ยเรียกนามของนางด้วยน้ำเสียงหวานนุ่มนวลชวนให้หัวใจกระตุก"ผิงอัน..."ผิงอันที่ความเขินอายเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย พลันสะดุ้งเล็กน้อย ทว่าด้วยความปากแข็งและกลบเกลื่อนอาการ นางจึงรีบปรับสีหน้าให้เรียบตึง ก่อนจะเดินตรงไปเปิดประตูบานหนาออก เบื้องหน้าคือร่างสูงใหญ่ของเฉินจื่อหลานที่ยืนส่งยิ้มพราวระยับมาให้ แม้หัวใจดวงน้อยของผิงอันจะพองโตและเต้นระทึกด้วยความปิติเพียงใด แต่นางก็ต้องแสร้งทำเป็นเงียบครึม เย็นชา กลบเกลื่อนความขินอายไว้สุดกำลังเฉินจื่อหลานที่อ่านความคิดของสตรีตรงหน้าออกจนหมดเปลือก เหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างรู้ทัน เขาถือวิสาสะก้าวเท้ายาวๆ แทรกตัวเดินเข้ามาภายในห้องหอของนาง นัยน์ตาคู่คมกวาดมองสำรวจไปรอบๆ ห้องพักขนาดปานกลาง ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบทว่าแฝงความเจ้าชู้เอาแต่ใจ"ข้าดูแล้ว... ห้องนี้มันเล็กและอุดอู้นัก มิสู้เจ้าย้ายไปอยู่ที่ห้องบรรทมของข้าจะไม่ดีกว่ารึ ห้องนั้นออกจะกว้างใหญ่ ข้านอนอยู่คนเดียวแล้วรู้สึกเหงายิ่งนัก"ผิงอันฟังเหตุผลข้างๆ คูๆ
ยามค่ำคืนที่ควรจะสงบเงียบและเงียบสงัด กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวายสายตัวแทบขาด เหล่านางกำนัลและบ่าวรับใช้ในจวนองค์ชายใหญ่ต่างวิ่งวุ่นชนกันให้เกลื่อน เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังก้องไปตามระเบียงไม้คดเคี้ยวผิงอันที่นั่งเงียบอยู่ภายในห้องหอ พลันสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบาของนางกำนัลสองคนที่วิ่งกระหืดกระหอบผ่านหน้าประตูห้องของนางไป"แย่แล้ว... อาการองค์ชายใหญ่น่ากลัวยิ่งนัก หลังจากขึ้นมาจากสระบัว พระองค์ก็ทรงหนาวสั่นสลบไสลไปทั้งตัว พิษเย็นเข้าสู่กระดูกหมดแล้ว!""หมอหลวงหลายคนที่ถูกเรียกตัวมาด่วนต่างก็ปวดหัวจนปัญญา พากันหาวิธีรักษาอาการตัวเย็นเยือกดุจน้ำแข็งไม่ได้เลย ยามนี้ทำได้เพียงให้ประองค์แช่อยู่ในอ่างน้ำอุ่นภายในห้องบรรทมเพื่อประคองพระชนม์ชีพไว้เท่านั้น!"ถ้อยคำเหล่านั้นประดุจสายฟ้าฟาดลงกลางอกของผิงอัน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีปะทุขึ้นบดบี้ความดื้อรั้นจนสิ้น... ความสงสารและละอายใจแล่นเข้ามาจับขั้วหัวใจ ยามนึกย้อนไปว่าเขาโง่เขลายอมทำตามคำสั่งอันบ้าคลั่งของนางโดยไม่เสียดายชีวิตตนเองแม้ในใจลึกๆ นางจะยังคงมีความโกรธแค้นต่อเขาอยู่เต็มอก... แต่ความห่วงใยและความผูกพันที่ซุกซ่อนอยู่กลับเ
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านลานกว้างหน้าเรือนหลัก หิมะขาวบริสุทธิ์เริ่มโปรยปรายลงมาแผ่วเบา เป็นเกล็ดบางเบาตกกระทบพื้นไม้ ท่ามกลางความเยือกเย็นของอากาศยามราตรี องค์ชายใหญ่กลับมีพระบัญชาให้นำตัวเหล่าหญิงงามและนักดนตรีฝีมือดีจากหอคณิกาชื่อดังเข้ามาในจวน เสียงพิณและผีผาก้องกังวานสอดประสานกับท่วงท่าการร่ายรำอันชดช้อยยั่วยวน ดึงดูดสายตาและสร้างบรรยากาศร่ำสุราให้อบอูลไปด้วยความบันเทิงเริงใจทว่า ความสำราญที่แท้จริงของเฉินจื่อหลานกลับมิใช่เหล่าสาวงามตรงหน้า หากแต่เป็นสตรีร่างบอบบางที่นั่งอยู่ข้างกายเขา... ผิงอัน ถูกบังคับให้มานั่งร่วมโต๊ะ จ้องมองหญิงงามในชุดเนื้อบางเบาหมุนเวียนกันเข้ามาปรนนิบัติ คอยรินสุราและป้อนผลไม้ถึงปากองค์ชายใหญ่เรือนร่างอ่อนช้อยของคณิกาสาวที่ก้าวขึ้นมานั่งบนตักหนา ออเซาะฉอเลาะอย่างใกล้ชิด เริ่มบดขยี้ความอดทนของผิงอันทีละน้อย นัยน์ตาคู่งามที่เคยแช่แข็งเย็นชา บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความขุ่นเคือง วิตกกังวล และรังสีแห่งความหึงหวงที่ปักอกอย่างไม่อาจซ่อนมิดเฉินจื่อหลานหัวเราะร่าด้วยความสุขล้นอก... มิใช่เพราะความเปรมปรีดิ์จากสุราหรือคณิกาชั้นเลิศ แต่เป็นเพราะแววตาประชดประชันและหึงหวงจ
หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งความอึดอัดและตึงเครียดมาตลอดทั้งวัน องค์ชายใหญ่และชูเจาต่างเงียบเสียงลง รอคอยข่าวคราวจากองค์ชายสามอย่างเงียบเชียบ ทว่าในที่สุด ยามที่อาทิตย์เริ่มอัสดง สิ่งที่คาดไว้ก็มาถึงจนได้...เสียงเอะอะโวยวายของเหล่าทหารยามดังระงมมาจากบริเวณประตูหน้าจวน นายทหารคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาคุกเข่าถวายรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก"เรียนองค์ชายใหญ่! องค์ชายสามนำกำลังทหารมาล้อมหน้าจวนพะยะค่ะ ยามนี้เสด็จมาถึงที่หน้าประตูใหญ่แล้ว!"เฉินจื่อหลานที่นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมคายเรียบเฉย ไร้ซึ่งความตระหนกตกใจ เขาหันไปสั่งการองครักษ์สนิทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและนิ่งสงบ"ชูเจา... นำตัวผิงอันไปซ่อนไว้ในเรือนลับด้านหลัง อย่าให้ใครพบเห็นเป็นอันขาด""รับด้วยพระบัญชาพะยะค่ะ!"ชูเจารับคำสั่งก่อนจะรีบแยกตัวออกไปดำเนินการทันทีเฉินจื่อหลานปรับอาภรณ์ให้เข้าที่ แล้วก้าวเท้าเดินตรงไปยังหน้าประตูจวนด้วยท่าทางสง่าผ่าเผยและทรงอำนาจ ยามเมื่อประตูจวนเปิดออก สายตาคู่คมของเขาก็จับจ้องไปยังร่างของ มู่หลิงเชียว ที่ยืนรออยู่ด้านหน้ามู่หลิงเชียวในชุดขุนนางเลิศรสที่บัดนี้ยับยู่ย







