บทที่ 2316

ขณะนี้บนถนนหลวงนอกวังสายหนึ่ง ซูจิ่งสิงกำลังพาทัพใหญ่เร่งเดินทาง

พื้นที่ตรงนี้แห้งแล้ง น้ำในกระบอกของพวกเขากินหมดไปนานแล้ว

แต่ละคนยืนอยู่กลางแดดจ้าเหงื่อท่วมดั่งฝนตก เลียริมฝีปากอย่างยากเย็นพร้อมเงยหน้ามองฟ้า

“ทำไมฝนยังไม่ตกอีก แดดจะเผาพวกเราจนตายเลยหรือ”

“อดทนอีกหน่อย เดินออกจากบริเวณนี้ก็จะดีขึ้นเอง” แม่ทัพที่เป็นผู้นำหันไปปลอบทุกคน

ด้านหน้า ซูจิ่งสิงราวกับมีจิตใจที่เชื่อมโยงกัน รู้สึกปวดหนึบที่หน้าอกอย่างฉับพลัน

เขากุมหน้าอกตามสัญชาตญาณ ทำให้รองแม่ทัพที่อยู่ด้านข้างมองอย่างตึงเครียด

“ฝ่าบาททรงเป็นอะไร? พระวรกายไม่สบายหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ซูจิ่งสิงส่ายหน้า กล่าวเสียงเข้ม “ไม่รู้ทำไม เมื่อครู่รู้สึกว้าวุ่นใจกะทันหัน หน้าอกปวดหน่วงไปหนึ่งที ไม่มีอะไรหรอก เดินทางกันต่อเถอะ”

รองแม่ทัพพยักหน้าแล้วรีบกล่าว “คาดว่าน่าจะเป็นเพราะช่วงนี้ตรากตรำเดินทาง อีกทั้งเพิ่งกลับจากทะเล ฝ่าบาทคงจะทรงเหน็ดเหนื่อย ถ้าอย่างไรวันนี้อย่าเพิ่งเร่งเดินทาง ตั้งค่ายค้างแรมกันสักคืน พรุ่งนี้ค่อยเร่งเดินทางก็ยังไม่สายพ่ะย่ะค่ะ”

เขาเป็นห่วงร่างกายของซูจิ่งสิง แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหน้า

“ไม่ต้อง เราอยากรีบกลับวัง”