ตอนที่ 5.1 ข้าจะนอนกับท่าน

ตอนที่ 5

ข้าจะนอนกับท่าน

หลังจากที่เขาสั่งให้ทหารไปนำเหล้าจากหอบุปผา ซึ่งเป็นหนึ่งในกิจการของสกุลหลง รอเพียงไม่นานก็มีรถจากหอบุปผานำสุรามาส่งพร้อมสาวงามอีกหลายคน พอให้เหล่าทหารได้กระชุ่มกระชวย

"ให้พวกนางกลับไปเถอะ"

เขาหันไปบอกกับสตรีที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของพวกนาง เมื่อได้รับคำสั่งสาวงามเหล่านั้นจึงได้พากันนั่งรถม้ากลับไปทันที

"เหตุใดท่านไม่ให้นางอยู่ต่ออีกหน่อยเล่า หรือท่านกลัวว่าจะอดใจไม่ไหวงั้นหรือ"

สองเท้าของนางเดินเข้าไปใกล้หลงเยี่ยนเล็กน้อย มือเล็กยกขึ้นโบกให้สตรีเหล่านั้นที่นางหันกลับมามอง

"เจ้าอย่ามาทำให้เหล่าทหารของข้าต้องมีกิเลส นั่นสุราที่เจ้าอยากได้ข้านำมาให้แล้ว"

เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ไม่ได้บ่งบอกว่าเขากำลังสบอารมณ์หรือไม่ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอสนใจเสียเท่าไหร่ ลี่เซียนหันหลังก่อนจะเดินเข้าไปร่วมวงสังสรรค์ทันที เธอยกจอกเหล้าขึ้นและดื่มอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ชีวิตในโลกปัจจุบันเธอเป็นนักดื่มอยู่แล้วนี่จึงไม่ใช่ปัญหา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ ความหวานที่เป็นธรรมชาติและความขมปร่าที่ปลายลิ้น ทำให้เธอนึกถึงเหล้าผลไม้ที่ชื่นชอบอย่างช่วยไม่ได้

“ท่านแม่ทัพ”

เธอเรียกเขาเบา ๆ ขณะที่หันไปยกไหสุรามาสองไห มือเล็กตบลงที่พื้นข้าง ๆ สองสามครั้งเป็นการสื่อให้หลงเยี่ยนนั้นนั่งลงข้างเธอ ชายหนุ่มมองเธออย่างไม่เข้าใจก่อนจะขมวดคิ้ว ใบหน้าของพระชายาขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตาที่เด็ดเดี่ยวเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนบัดนี้กำลังฉ่ำเยิ้ม

“ท่านแม่ทัพ เหตุใดท่านถึงไม่ดื่มสุราที่ข้าชนะการดวลของท่านกัน หรือว่าท่านยังแค้นเคืองข้าในใจอย่างนั้นหรือ”

หลงเยี่ยนมองเธออย่างพิจารณา สลับกับมองไหสุราที่นางกอดเอาไว้แน่น ก่อนจะปรายตาไปมองอีกไหที่นางยื่นให้

"ไหนี้ข้าให้ท่าน! มาดื่มกัน!"

ลี่เซียนยื่นให้เขาอีกครั้ง หลงเยี่ยนเอื้อมมือไปรับไหสุรามาก่อนจะยกขึ้นดื่ม หญิงสาวตบที่พื้นข้างนางอีกครั้งทำให้แม่ทัพนั้นเดินไปนั่งลงข้าง ๆ เขามองนางที่มีท่าทางไม่คุ้นตาด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เขาไม่เคยเห็นนางในด้านนี้มาก่อน

“เจ้าก็ดื่มให้น้อยหน่อย สุราฮวาจื่อเหมือนจะไม่แรง แต่มันสามารถล้มม้าได้ทั้งตัวเชียวนะ”

"รู้แล้วน่า"

ผ่านไปหลายชั่วยาม ที่ภายในสนามฝึกนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เมื่อเหล้าเข้าปาก ความครึกครื้นก็เริ่มต้นขึ้น เธอฟังเหล่าทหารที่ร้องเพลงที่เธอไม่รู้จัก แต่เมื่อได้ฟังกลับรู้สึกได้ว่ามีพลังเป็นอย่างมาก

"นี่คือเพลงอะไรงั้นหรือ"

"เพลงของกองทัพ ร้องเพื่อปลุกใจเหล่าทหารก่อนออกศึก"

"เช่นนั้นหรือ"

และดูเหมือนว่าพระชายาอย่างเธอนั้นจะเข้ากับเหล่าทหารในกองทัพได้ดี ผ่านไปจนเกือบเข้ายามจื่อที่หลงเยี่ยนนั้นฟังเธอพูดคุยกับเหล่าทหารอย่างเป็นกันเอง หัวเราะกันอย่างสนุกสนานจนทหารบางส่วนเริ่มขอตัวกลับไปยังที่พัก

“พระชายา นี่ก็ดึกมากแล้วเมื่อไหร่เจ้าจะกลับจวน”

“ท่านแม่ทัพ.. นานทีข้าจะได้มีความสุขเช่นนี้ เหตุใดท่านต้องมาพรากความสุขไปจากข้ากันเล่า”

ลี่เซียนพูดพลางยิ้มจนตาหยีขณะยกไหขึ้นดื่ม เขาเหลือบตาไปมองไหสุรากว่าสี่ไหที่นางดื่มเพียงคนเดียว ไม่เคยรู้มาก่อนว่าสตรีเช่นนางนั้นดื่มเก่งเพียงนี้

"เจ้าเมาแล้ว"

"ไม่! เอ้า.. ชนนนนนน"

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ความจริงแล้วเขาไม่ต้องอยู่ตรงนี้ก็ได้ แต่เมื่อเห็นว่านางยังอยู่ที่นี่เขาก็ไม่กล้าที่จะไปไหน ทั้งสองมองดูเหล่าทหารที่ล้มลงเพราะฤทธิ์ของสุราไปทีละคนสองคน

"ฮ่าฮ่า ทหารเหล่านี้คออ่อนเสียจริง"

หลังจากนั้นไม่นาน ลี่เซียนเริ่มร้องเพลงที่เธอเคยฟังในโลกปัจจุบันออกมา แม้ว่านางจะเมาแต่เสียงก็ยังมีความไพเราะและเป็นธรรมชาติ ท่ามกลางการร้องเพลงของเธอ ถือเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ชายหนุ่มนั่งฟังพร้อมยกไหเหล้ามาดื่ม

“แม้ข้าจะฟังไม่รู้เรื่อง แต่เพลงที่เจ้าร้องไพเราะมาก”