ชายาไร้พ่ายแห่งจวนแม่ทัพ

ชายาไร้พ่ายแห่งจวนแม่ทัพ

last updateLast Updated : 2025-05-04
By:  JAOTUNTEECompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
9
2 ratings. 2 reviews
50Chapters
15.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"ต่อให้ท่านเป็นแม่ทัพปีศาจแล้วอย่างไร ข้าจะทำให้ท่านเห็นและต้องยอมรับให้ได้ว่า สตรีเช่นข้าก็มีความสามารถที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าบุรุษเช่นท่าน!

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1.1  หลี่ซิ่วเหมยกับการเกิดใหม่

「なぁ和也、今日は絵里と籍を入れる日だろ?すっぽかして、あいつ怒らねえの?」

「絵里が和也にベタ惚れなのは周知の事実じゃんか。和也が寧々のために行かなかったって知っても、怒る度胸なんてあるわけねえって」

「そうよ。絵里なんかが寧々に勝てるわけない。和也は昔っから寧々を溺愛してるんだから……」

……

彼らが口にする「寧々」という少女は藤原寧々(ふじはら ねね)、藤原和也(ふじはら かずや)の義妹だ。

ホテルの個室のドア前に立ち尽くす水原絵里(みずはら えり)は、全身の血液が凍りつくような感覚に襲われていた。

これが、長年愛し続けた男の正体だというのか。あまりにも浅ましい。

彼女は拳を固く握りしめる。爪が掌に深く食い込むが、胸を焼く絶望に比べれば、そんな生理的な痛みは万分の一にも満たなかった。

深く息を吸い込むと、扉を押し開けた。

バンッ!

喧騒に包まれていた個室が、瞬時に静まり返る。

「絵里……」誰かが息を呑んだ。

扉の前に立つその美貌に、誰もが目を奪われた。透き通るような白い肌、引き締まった腰のラインを強調するピンクのワンピース。ハーフアップにまとめた髪が、優美さを際立たせている。

だがその瞳は、氷のように冷徹だった。彼女の視線が、和也と寧々を射抜く。

「和也。これが、役所に行けない理由?」

和也の端正な顔に、一瞬だけ気まずさが走る。だがすぐに絵里のそばへ歩み寄った。

「入籍なんていつでもできるだろ。寧々が久しぶりに海外から帰ってきたんだ。兄として、歓迎会を開くのは当然のことだろう?」

絵里は冷ややかに笑う。

「一年に一度の交際記念日も、あなたにとっては『どうでもいい』ことなの?

今回を逃せば、来年まで待たなきゃいけないって分かってるくせに」

それは二人の約束だった。

交際記念日を結婚記念日にする。一石二鳥で、特別な意味を持たせるはずだったのだ。

だが明らかに、和也には結婚する気などない。

彼が真に娶りたいのは寧々なのだ。

彼の、幼馴染であり義妹である寧々を。

何かを感じ取ったのか、和也が絵里の腕を掴もうとする。

「騒ぐな。帰ってから説明するから」

絵里はその手を乱暴に振り払った。

その時、寧々が口を開いた。

「絵里、ごめんなさい。私が悪いの。今日が入籍日だなんて知らなくて……」

うつむいて謝るその姿は、いかにも被害者といった風情だ。

絵里は常日頃から彼女を嫌悪していたため、無視を決め込む。すると寧々は顔を上げ、涙を浮かべた瞳で訴えかけてきた。

「許して。私、絵里と兄さんの幸せを心から祝福してるのに……」

祝福?絵里は鼻で笑った。

「猫かぶるのはやめてくれない?本気で祝福してるなら、わざわざ戻って来たりしないでしょ」

和也の表情が曇る。

「そんな意地悪な言い方はやめろ」

「何よ、大事な大事な妹を言われて不機嫌?」

絵里の目は、他人を見るように冷え切っていた。

和也は顔をしかめ、低い声で叱責する。

「絵里、場所をわきまえろ。滅多なことを言うもんじゃない!」

見ろよ。どれほど妹を庇うのか。

彼がそこまで肩を持つのなら、望み通りにしてやろうね。

「やったことは事実でしょう?何を怖がってるの?」

寧々の目元が赤くなり、傷ついた表情を作る。

「私と兄さんはそんな関係じゃないわ。どうして昔みたいに誤解ばかりするの?

二人の喧嘩の原因になるって分かってたら、私、帰って来なかった……」

寧々の涙声は、聞く者の庇護欲をそそるものだった。彼女が虐げられていると見た取り巻きたちが、一斉に絵里を非難し始める。

「絵里、それは言い過ぎだよ。和也と寧々は兄妹だぜ?そんなことにまで嫉妬するのか?」

「そうだよ。この三年間、あなたが寧々を受け入れないから、彼女は身を引いて出国したんだろ?また同じことを繰り返す気か?」

「調子に乗ってると、和也に捨てられるぞ!」

……

絵里は彼らの義憤に満ちた顔を、冷徹な目で見つめ返した。

かつては和也のために、こうした友人たちにも我慢を重ねてきた。どんな冗談を言われようと、陰で笑われようと、聞こえないふりをしてきたのだ。

だが、もう終わりだ。

絵里の言葉は鋭利な刃物のように響いた。

「妹が兄に毎日べったり張り付いてるのが、正当だとでも?

あんたたちの頭はどうかしちゃったの?それとも、そういう禁断の愛がお好み?

私が身を引いてあげるから、存分に見せつけてもらえばいいわ」

一同は呆気にとられた。

和也の前では従順だった絵里が、これほど辛辣になろうとは予想もしていなかったのだ。あまりにも言葉が過ぎる。

「絵里、どうしてそんなに私を侮辱するの?」

寧々は今にも泣き出しそうな顔で、あざといほどに哀れっぽく言った。

「私のことが嫌いなのは仕方ないけど、兄さんはあんなに絵里が好きなのに。こんなに尽くしてるのに、まだ不満なの?」

絵里は眉をひそめた。

他人は知らないだろうが、彼女は寧々の本性を熟知している。

和也と知り合って十年、交際して五年。

一年目の絵里の誕生日に、寧々は「事故に遭った」と嘘をついて和也を呼び出した。

二年目のバレンタインには「失恋した」と言い出し、自殺をほのめかして和也に泣きついた。

三年目、四年目……

寧々は無限に理由を作り出し、そのたびに和也は絵里を見捨てて駆けつけた。

そして三年前、寧々が突然出国を申し出た時も、周囲は「絵里が追い出した」と決めつけたのだ。

絵里の冷ややかな視線が、寧々をじっと捉える。

「まともな兄妹関係なら、入籍なんていう一大事を蔑ろにしたりしないわ。

どっちもどっちのクズとあばずれが、被害者ぶって私に寛容さを強要するなんて、笑わせないで。どの面下げて言ってるの?

恥を知りなさいよ」

寧々は顔を真っ赤にし、言い返すこともできずに涙をポロポロとこぼすだけだ。

和也は堪忍袋の緒が切れ、顔を紅潮させて怒鳴った。

「いい加減にしろ!自分が惨めだと思わないのか!

たかが入籍だろ。記念日が無理なら、お前の誕生日に変えればいいだけじゃないか。どうしてそれくらい大目に見られないんだ!」

大目に?

ええ、もちろん。

絵里の心は、凪のように静まり返っていた。

「和也。別れましょう」

室内がどよめく。

和也は数秒呆然とした後、苦々しい顔になった。

「また別れるとか言うのか?三年前もそうやって騒いで、寧々に気を遣わせて追い出したくせに。まだ飽き足らずに彼女を追い詰める気か?

お前はどうしてそんなに性格が悪いんだ。籍を入れてやるって言ってるのに、まだ寧々が許せないのか?これ以上悪辣な真似をするなら、俺だって考えがあるぞ!」

和也に庇われ、うつむいた寧々の口元が微かに歪み、勝ち誇った笑みを浮かべるのを、絵里は見逃さなかった。

それを目にした絵里は、まるで大輪の薔薇が咲いたような、艶やかな笑みを返した。

「ええ、いいわよ。入籍はやめましょう。結婚もなし」

言い捨てて、絵里は踵を返す。

背後から和也の怒号が飛んだ。

「今ここから出て行ってみろ。寧々にちゃんと謝らないなら、絶対に許さないからな!」

周囲は皆、絵里が折れて謝罪すると高を括っていた。

あれほど和也に惚れ込んでいたのだから。

だが、予想は裏切られた。絵里は足を止め、振り返って彼らを一瞥すると、宣言した。

「ちょうどいいわ、証人になって。私、水原絵里はここに誓います。今日限りで藤原和也とは他人。復縁なんて天地がひっくり返ってもありえない。

もし私がこの誓いを破ったら、その時は藤原和也が、一生女に縁がないまま、野垂れ死ねばいいわ!」

「……っ!」

捨て台詞を残し、絵里は呆気にとられる人々を尻目に、毅然と個室を後にした。

どうやってタクシーを拾ったのかも覚えていない。ホテルを離れた車内で、絵里はひたすら和也に関する連絡先を削除し続けた。

突然の着信音が、彼女の意識を現実へと引き戻す。

ディスプレイに表示された、見知らぬ、けれどどこか懐かしい番号を見て、心臓が止まりそうになった。

通話ボタンを押すと、鼓膜をくすぐるような、甘く低い声が響いてきた。

「結婚したいなら、俺を検討してみないか?」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Kom Kom
Kom Kom
อ่านจนจบ สนุกดีงามค่ะ
2025-06-30 08:59:26
1
0
Wachiraporn K.
Wachiraporn K.
สนุกดีค่ะ อ่านเพลิน อ่านจบแล้วต้องไปตามอ่านเรื่องอื่นของนักเขียนเพิ่ม
2026-05-16 08:08:27
0
0
50 Chapters
ตอนที่ 1.1  หลี่ซิ่วเหมยกับการเกิดใหม่
ตอนที่ 1.1 หลี่ซิ่วเหมยกับการเกิดใหม่เสียงฝนกระหน่ำกระทบกระจกหน้ารถยนต์ราวกับว่าสวรรค์กำลังร่ำไห้ หลี่ซิ่วเหมยกระชับพวงมาลัยแน่น เท้าเหยียบคันเร่งให้แล่นทะลุผ่านม่านฝนที่บดบังสายตา เดิมทีแล้วนี่ควรจะเป็นวันหยุดที่เธอได้นอนหลับพักผ่อน หลังจากเข้าฉากต่อสู้ที่กินพลังชีวิตมายาวนานตลอดสามเดือนเต็ม แต่เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เธอกลับได้รับโทรศัพท์จากผู้กำกับว่าเธอจำเป็นต้องเข้ากองด่วน เพราะ'นักแสดงนำหญิง'ของซีรีส์เรื่องที่ถ่ายทำนั้นเกิดอุบัติเหตุไม่สามารถมาถ่ายทำได้ และเธอในฐานะสแตนด์อินฉากบู๊จึงต้องมารับบทแทน.. ซึ่งนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก“ตลกชะมัด สุดท้ายชีวิตแกก็ไม่ต่างจากตัวประกอบจริง ๆ เลยนะซิ่วเหมย อะไรนะน้ำร้อนลวกมือแดงมาถ่ายทำไม่ได้! เหอะ! อ่อนแอเสียจริง! ใช้งานก็เยี่ยงทาส แต่รายได้นั้น.. เฮ้อ”ถึงแม้จะหงุดหงิดและไม่พอใจ แต่สุดท้ายหญิงสาวก็ทำได้เพียงเหยียบคันเร่งและมุ่งตรงไปข้างหน้าทั้งอย่างนั้น แต่เพราะวันนี้สภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยให้เธอสักเท่าไหร่ ทันทีที่ไฟหน้ารถกระทบกับเงาดำด้านหน้า แค่ชั่วเสี้ยววินาทีนั้นด้วยความตกใจ เธอได้เหยียบเบรกกะทันหันจนรถยนต์นั้นเสียหลักอยู่กลางถนน "กรี๊ดดดดดด
Read more
ตอนที่ 1.2 หลี่ซิ่วเหมยกับการเกิดใหม่
ตอนที่ 1.2 หลี่ซิ่วเหมยกับการเกิดใหม่เขายืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยคำพูดไม่น่าฟังนั้นออกมา คำพูดแรกที่เขาเอ่ยนั้นทำให้ไป๋ลี่เซียนต้องแสยะยิ้ม ช่างเป็นการพบกันครั้งแรกที่น่าประทับใจเสียจริง“ข้าเองก็เสียใจจริง ๆ ท่านแม่ทัพ ข้าก็ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะดวงแข็งกว่าหินเช่นนี้ ทำให้ท่านผิดหวังแล้ว”ลี่เซียนกวาดสายตามองหลงเยี่ยนแล้วแค่นยิ้มส่งไปให้ เธอรู้สึกได้เลยว่าหัวใจที่เคยห่อเหี่ยวจากการถูกทอดทิ้งในชีวิตก่อน เวลานี้มันกลับร้อนรนขึ้นอีกครั้งด้วยความหงุดหงิด 'ผู้ชายอะไรช่างปากเสียชะมัด ความหล่อไม่ได้ทำให้หมาในปากสงบเสงี่ยมเลยหรือไง'นางคิดในใจก่อนจะยืดตัวขึ้นจากหน้ากระจก ชุดผ้าไหมสีนวลที่คลุมร่างสะท้อนให้เห็นถึงรูปร่างอ่อนช้อยสง่างาม แต่ในดวงตาของเธอนั้นกลับมีความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว ที่ดูแตกต่างจากสตรีที่เขารู้จักก่อนหน้านี้หลงเยี่ยนไม่สนใจคำพูดของนาง เขาทำเพียงจ้องมองใบหน้าเล็กนั้นนิ่ง ๆ ทว่าสำหรับหลี่ซิ่วเหมยแล้ว ความเงียบที่ไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมานั้น กลับดึงดูดให้เธอต้องยิ้มออกมาอีกครั้ง รอยยิ้มของนางแฝงไปด้วยความเย็นชาในแบบที่เขามั่นใจว่าไม่เคยเห็นมาก่อนเป็นแน่หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้
Read more
ตอนที่ 2.1 ท้าดวล
ตอนที่ 2ท้าดวลหลังจากที่ทานอาหารเช้าเพียงลำพังเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวที่กำลังนั่งเล่นในห้อง พลางคิดทบทวนถึงความเป็นไปในแต่ละวัน ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ค่อยมีอะไรแปลกใหม่ในชีวิตเท่าที่ควรจะเป็น ถึงแม้ว่าจะมาอยู่ในร่างของผู้อื่น แต่ก็ไม่ได้ดูมีอะไรที่ต้องทำเลยสักนิด วัน ๆ ทำเพียงแค่ ตื่นนอน ทานข้าว อาบน้ำ นั่งเล่น เดินเล่นในจวนวนอยู่เพียงเท่านี้ แม้จะดูผิวเผินเหมือนสบาย แต่สำหรับเธอแล้วมันช่างจืดชืดไร้ชีวิตชีวาเสียมากกว่าไป๋ลี่เซียนหันไปมองสาวใช้ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ปกติแล้วท่านแม่ทัพหลงเยี่ยนผู้นั้นไปที่ไหนในเวลานี้งั้นหรือ”สาวใช้เงียบไปครู่หนึ่ง เธอดูมีสีหน้างุนงงเล็กน้อยก่อนจะรีบตอบ“ท่านแม่ทัพมักจะไปอยู่ที่สนามฝึกทหารทุกเช้า เพื่อดูแลการฝึกซ้อมและตรวจตราผลการฝึกฝนทหารเจ้าค่ะ ท่านมีหน้าที่สำคัญในการดูแลกองทัพไม่ค่อยมีเวลาว่างไปที่อื่น คุณหนูจำไม่ได้หรือเจ้าคะ”ลี่เซียนชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มแห้ง ๆ ไปให้ แล้วพยักหน้ารับโดยไม่ตอบอะไร ใบหน้าของชายผู้นั้นฉายชัดในสมอง รูปร่าง ท่าทาง ก็เหมาะสมแล้วที่จะเป็นแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ 'การฝึกทหารในยุคสมัยจีนโบร
Read more
ตอนที่ 2.2 ท้าดวล
ตอนที่ 2.2 ท้าดวลเธอยืนประมวลผลเล็กน้อยก่อนจะนึกขึ้นได้ ลี่เซียนหันไปยิ้มให้กับสาวใช้ก่อนจะเริ่มเดินไปทางทิศเหนือตามที่นางบอก ยิ่งเดินนานมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากเท่านั้น มีหลายอย่างที่อยากจะรู้เกี่ยวกับที่นี่ เกี่ยวกับตัวตนของไป๋ลี่เซียน เกี่ยวกับตัวตนของหลงเยี่ยน แต่ในตอนนี้สิ่งที่เธออยากรู้มากที่สุดคือ การฝึกทหารของจริงที่ควบคุมโดยแม่ทัพปีศาจอย่างเขานั้นจะเป็นเช่นไรใช้เวลาค่อนข้างนานพอสมควรที่หญิงสาวเดินไปจนถึงสนามฝึกทหาร เมื่อมาถึงจึงพบว่าทหารยามที่คอยดูแลสนามฝึกนั้นยืนอยู่เป็นแถว ขัดขวางไม่ให้ใครเข้ามาใกล้ "ขออภัยแม่นางท่านนี้ ที่แห่งนี้ไม่ใช่สวนดอกไม้ ผู้ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้าขอรับ"“ข้าก็เข้าไม่ได้เหรอ”เธอเอ่ยถามออกไปด้วยความงุนงง หรือว่าไป๋ลี่เซียนนางจะไม่เคยมาที่นี่เลยอย่างนั้นหรือ ทหารเหล่านี้ถึงไม่รู้จักนาง"เกิดอะไรขึ้น"แต่ยังไม่ทันที่ทหารจะได้เอ่ยตอบ ก็มีชายหนุ่มรูปงามเดินมาจากด้านในมาหยุดยืนมองทหารเหล่านั้น เขาหันมามองที่ลี่เซียนก่อนจะเบิกตากว้างแล้วทำความเคารพ"พระชายา ข้าน้อยล่วงเกินแล้ว"“ขออภัยพระชายา ข้าคิดว่า.. เอ่อ..”“พวกท่านตามสบาย ข้าแค่อยากมาดูการ
Read more
ตอนที่ 3.1  ข้าขอท้าดวลกับท่านแม่ทัพหลงเยี่ยน
ตอนที่ 3.1 ข้าขอท้าดวลกับท่านแม่ทัพหลงเยี่ยนเสียงของทหารผู้นั้นดังกังวานไปทั่วสนามฝึก ทหารทุกคนต่างมองไปยังหลงเยี่ยนที่ยืนอยู่บนเวทีประลอง เขายืนตรงและมองไปรอบ ๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นเป็นระยะ บางคนมองหน้ากันด้วยความท้าทาย ขณะที่บางคนยิ้มอย่างมั่นใจราวกับว่าเขารอเวลานี้มานาน บางคนที่ดูร่างกายแข็งแกร่งและดูจะมีฝีมือก็เริ่มขยับตัวหมายจะขึ้นไปท้าทายแม่ทัพลี่เซียนยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับชายที่ขึ้นชื่อว่าสามีเริ่มมีมากขึ้น เธอรู้สึกได้ถึงพลังของเหล่าทหารที่ฮึกเหิมแผ่กระจายอยู่รอบตัวเขา แม้จะไม่ได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัวแต่การประกาศท้าดวลในลักษณะนี้ก็ดูเหมือนจะเป็นธรรมเนียมของที่นี่กระมังสองเท้าเล็กเดินเข้าไปใกล้อีกนิด แหวกกลุ่มทหารเข้าไปใกล้สนามฝึกเพื่อดูการท้าดวลนี้ให้เห็นด้วยตาของตัวเอง เธอก็อยากรู้นักว่าฝีมือระดับแม่ทัพที่ผู้คนต่างเกรงกลัวจะสักแค่ไหน ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่เธอสนใจก็เห็นจะเป็นของรางวัลที่เขาเอามาหลอกล่อเหล่าทหารนั้น“เหล้าฟรีสามเดือนงั้นเหรอ หรือในสมัยนี้เหล้ามันหายากขนาดนั้นเลยเหรอ”เธอพึมพำเบา ๆ ด้วยความสงสัย แต่พอพูดถึงเรื
Read more
ตอนที่ 3.2 ข้าขอท้าดวลกับท่านแม่ทัพหลงเยี่ยน
เขาประกาศเสียงดังให้ทหารทุกคนได้ยิน เหล่าทหารด้านล่างลานประลองต่างหูผึ่งอย่างตื่นเต้น“ข้าแค่ขอมีใครสักคนที่สามารถเข้ามาถึงตัวข้าได้.. แค่ครั้งเดียวแค่ครั้งเดียว!”เขาเงียบไปชั่วขณะก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงของคนที่ปลุกขวัญเหล่าทหาร“ข้าจะเลี้ยงสุราฮวาจื่อที่ขึ้นชื่อของเมืองนี้ฟรีสามเดือน!”คำพูดของเขานั้นเหมือนกับการปลุกไฟในสนามรบ ทหารทุกคนเริ่มมีความหวังขึ้นใหม่ เสียงฮือฮานั้นดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างพร้อมใจกันปลุกขวัญและกำลังใจอีกครั้ง เสียงของเหล่าทหารดังกว่าครั้งแรกที่เธอได้ยิน ทำให้ลี่เซียนนึกสงสัย เพียงแค่ได้ยินคำว่าสุราฮวาจื่อที่หากินได้แค่จากหอบุปผาและราคานั้น ทุกคนต่างมีกำลังใจที่ชื้นขึ้นเช่นนี้ หรือว่าสุราฮวาจงฮวาจื่ออะไรนั่นจะรสเลิศจริงงั้นเหรอ"น่าสนใจจริง ๆ"ไป๋ลี่เซียนยกยิ้มที่มุมปาก เพียงแค่นึกถึงรสชาติที่ห่างหายไปหลายวันก็ทำให้เธอนั้นอยากที่จะลองขึ้นไปต่อสู้กับเขาสักครั้ง เสียงอาวุธที่กระทบกันบนลานประลองยังคงดังต่อเนื่อง คนแล้วคนเล่าที่เข้าไปและถูกหลงเยี่ยนจัดการตกลงมา เธอแทรกตัวเข้าไปใกล้อีกนิดเพื่อประเมินสถานการณ์ สีหน้าของเหล่าทหารที่แพ้พ่ายดูห
Read more
ตอนที่ 4.1 เล่ห์เหลี่ยม
ตอนที่ 4เล่ห์เหลี่ยมเธอพูดออกมาเสียงดังพร้อมตั้งท่าเตรียมเผด็จศึก ไม่รู้หรอกว่าจะสามารถแตะต้องตัวเขาด้วยความสามารถที่มีได้ไหม แต่หากใช้ความสามารถไม่ได้.. ซิ่วเหมย ไม่สิ! ไป๋ลี่เซียนคนนี้ก็จะงัดมารยาหญิงออกมาใช้บ้างคงไม่ผิดกติกาหรอกมั้งนะสายตาของทหารทุกคนหันมามองที่เธอเป็นประกายอย่างคนที่มีความหวัง หลงเยี่ยนยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นการกระทำของพระชายาตนเอง เขาไม่มีความคิดเลยว่าเธอนั้นจะสามารถเข้ามาแตะต้องเขาได้ ภาพของสตรีที่แม้แต่เดินยังล้มแบบเธอจะเอาอะไรมาเข้าถึงตัวเขากัน แต่หากนางยังอยากจะเป็นขี้ปากของเหล่าทหารเขาก็ไม่คิดจะขัดข้อง“เจ้ามั่นใจหรือ”เขาถามออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา น้ำเสียงนั้นแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเขากำลังสบประมาทเธออยู่ ลี่เซียนไม่ตอบอะไรเขาอีก ทำเพียงกำดาบในมือให้แน่นขึ้นเป็นคำตอบ"มั่นใจ!"เสียงหวานคำรามก้องพร้อมยกยิ้มที่มุมปากด้วยความมั่นใจ สองเท้ากระโดดเข้าไปหาเป้าหมายอย่างรวดเร็วเธอตวัดดาบในมือใส่หลงเยี่ยนไม่ยั้งด้วยความรู้ที่เรียนมา การเคลื่อนไหวของเธอรวดเร็วและแม่นยำราวกับท่วงท่าที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก กระบี่ของเธอพุ่งตรงไปยังจุดที่คาดว่าจะเจาะไปยังร่างของเ
Read more
ตอนที่ 4.2 เล่ห์เหลี่ยม
ตอนที่ 4.2 เล่ห์เหลี่ยม"แล้วไม่ดีหรือ หากข้าลงมือกับเจ้าป่านนี้ลงไปนอนข้างสนามแล้วกระมัง""ใครอยากให้ท่านออมมือกัน! ไร้สาระ!"เธอพูดเสียงดังแล้วเริ่มลงมืออีกครั้ง มือเล็กกำดาบพร้อมตวัดไปข้างหน้า เธอรู้แล้วว่าฝีมือของเธอนั้นไม่มีทางสู้หลงเยี่ยนได้เลย แต่เมื่อนึกถึงสุราฮวาจื่อที่เลื่องชื่อนั้นเธอก็มีแรงฮึกขึ้นมาอีกครั้ง"เพื่อสุราฮวาจื่อ! สู้โว๊ย!"หลงเยี่ยนมองท่าทางที่ไม่ยอมแพ้ของเธอแล้วทำให้เขาเปลี่ยนความคิดเล็กน้อย เดิมทีคิดว่านางอาจจะแค่มาก่อกวนหรือเล่นสนุก แต่ท่าทางของนางในเวลานี้กลับดูจริงจังกับการต่อสู้นี้มาก ฝีมือนางก็ถือว่ามีฝีมืออยู่บ้าง หากนางได้ประมือกับเหล่าทหารมั่นใจได้เลยว่านางเอาชนะได้สบาย เพียงแต่เมื่อมาอยู่ตรงหน้าเขานางเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่งเท่านั้น"งั้นข้าจะเล่นกับเจ้าอีกหน่อยละกัน"เขาเปลี่ยนจากป้องกันเป็นเริ่มโจมตีนางเล็กน้อย และสิ่งที่เขารู้สึกได้เลยก็คือนอกจากที่ลี่เซียนนั้นจะโจมตีเป็นขั้นตอนเป็นจังหวะแล้ว การตั้งรับและป้องกันก็ถือว่าใช้ได้ ถึงแม้ว่าเรี่ยวแรงนั้นจะบางเบาไปเสียหน่อยเพราะเป็นเรี่ยวแรงสตรี แต่หากต่อสู้จริง ๆ นางก็ถือว่าออกรบได้สบายเขาขยับเข้าไปใกล้
Read more
ตอนที่ 5.1 ข้าจะนอนกับท่าน
ตอนที่ 5ข้าจะนอนกับท่านหลังจากที่เขาสั่งให้ทหารไปนำเหล้าจากหอบุปผา ซึ่งเป็นหนึ่งในกิจการของสกุลหลง รอเพียงไม่นานก็มีรถจากหอบุปผานำสุรามาส่งพร้อมสาวงามอีกหลายคน พอให้เหล่าทหารได้กระชุ่มกระชวย"ให้พวกนางกลับไปเถอะ"เขาหันไปบอกกับสตรีที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของพวกนาง เมื่อได้รับคำสั่งสาวงามเหล่านั้นจึงได้พากันนั่งรถม้ากลับไปทันที"เหตุใดท่านไม่ให้นางอยู่ต่ออีกหน่อยเล่า หรือท่านกลัวว่าจะอดใจไม่ไหวงั้นหรือ"สองเท้าของนางเดินเข้าไปใกล้หลงเยี่ยนเล็กน้อย มือเล็กยกขึ้นโบกให้สตรีเหล่านั้นที่นางหันกลับมามอง"เจ้าอย่ามาทำให้เหล่าทหารของข้าต้องมีกิเลส นั่นสุราที่เจ้าอยากได้ข้านำมาให้แล้ว"เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ไม่ได้บ่งบอกว่าเขากำลังสบอารมณ์หรือไม่ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอสนใจเสียเท่าไหร่ ลี่เซียนหันหลังก่อนจะเดินเข้าไปร่วมวงสังสรรค์ทันที เธอยกจอกเหล้าขึ้นและดื่มอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ชีวิตในโลกปัจจุบันเธอเป็นนักดื่มอยู่แล้วนี่จึงไม่ใช่ปัญหา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ ความหวานที่เป็นธรรมชาติและความขมปร่าที่ปลายลิ้น ทำให้เธอนึกถึงเหล้าผลไม้ที่ชื่นชอบอย่างช่วยไม่ได้“ท่านแม่ทัพ”เธอเ
Read more
ตอนที่ 5.2 ข้าจะนอนกับท่าน
ตอนที่ 5.2 ข้าจะนอนกับท่านหลงเยี่ยนพูดพลางยกเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง เขาไม่เข้าใจว่าเธอนั้นร้องว่าอะไร แต่เสียงของนางนั้นดึงดูดให้เขาสงบลง รู้สึกได้เลยว่าหัวใจที่ฟุ้งซ่านนั้นสงบขึ้น“ข้าไม่อยากกลับ.. ข้าชอบที่นี่มากกว่า”ลี่เซียนพูดพลางขยับตัวไปมาบนม้านั่งไม้ เธอเริ่มเอียงหัวไปข้าง ๆ พยายามพิงไหล่ของหลงเยี่ยนเหมือนเด็กที่เหนื่อยล้า“เจ้าเมามากแล้ว กลับกันเถอะ”เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย“ไม่เอา ข้าไม่อยากกลับ ไป ๆ เจ้ามันเป็นแม่ทัพเลือดเย็น ออกไปห่าง ๆ ข้าเลย”เธอทำท่าหงุดหงิดเหมือนเด็ก ๆ แต่ท่าทางนี้กลับทำให้หลงเยี่ยนต้องขมวดคิ้ว เขาพยายามจับเธอให้ยืนขึ้น แต่ร่างกายของลี่เซียนกลับทิ้งดิ่งไม่ยอมทำตามที่เขาต้องการ เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเลือกเขาจึงตัดสินใจที่จะไม่พูดอะไรต่อ มือแกร่งตวัดไปข้างหลังและยกเธอขึ้นอย่างไม่ลังเล“หยุดดิ้น.. หากเจ้ายังดิ้นอีกข้าจะโยนทิ้งข้างทาง”เขากล่าวก่อนจะย่อตัวลงและพาดลี่เซียนไว้บนหลัง หญิงสาวผวาแล้วกอดรอบคอเขาไว้แน่น"ไป๋ลี่เซียน! ปล่อยคอข้าเดี๋ยวนี้หายใจไม่ออก!""อืม.."เธอครางออกมาเบา ๆ ก่อนจะคลายอ้อมแขนนั้นออกช้า ๆ แม่ทัพหลงเยี่ยนเพียงแ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status