บทที่ 6 เนยทำพลาด

            “ปกติเสื้อผ้าก็แล้วแต่คุณหญิงจะจัดให้ นี่อะไรเธอช้อปจนเต็มสองมือแล้ว ยังไม่พออีกเหรอ?” น้ำค้างยังคงเรียกแม่ของเนยว่า ‘คุณหญิง’ ด้วยความเคยชินและสะดวกใจ

            เธอกวาดตามองร้านเสื้อผ้าที่ชั่วชีวิตก็ไม่คิดว่าจะซื้อ ‘ไม่ซื้อตอนนี้แล้วจะซื้อตอนไหน เสื้อตัวละสองสามพัน มีแบล็กการ์ดต้องกวาดให้เต็มที่’

            “ก็ตอนนี้หนูมีคู่หมั้นแล้ว ต้องแสดงตัวให้เต็มที่ยังไงล่ะ?”

จะเอาให้จริงเธออยากจะบอกว่า ‘ไหนๆ ก็กลับบ้านไม่ได้แล้ว ก็ใช้ชีวิตเศรษฐีให้เต็มที่ก่อนล่ะกัน ไม่งั้นได้บ้าตายแน่ๆ’

            เธอยิ้มกริ่ม เสื้อผ้าชุดใหม่และของใช้ที่เคยอยากได้เต็มท้ายรถ คราวนี้ก็มีใจจะไปสืบความลับกันแล้ว!

            แยมอ่านข่าวซ้ำไปซ้ำมาแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง

‘เนยทำพลาด ดันพลาดไปเข้าห้องพี่ใหญ่ โชคดีจริง...คืนนั้นฉันก็เกือบเข้าห้องคุณใหญ่ไปแล้ว ถ้ายายเนยไม่ถีบออกมาซะก่อน’

            ประตูห้องสีไม้โอ๊คบานใหญ่ที่เธอแย่งกันเปิดกับเนยในคืนนั้น กลายเป็นห้องของคุณใหญ่ไปซะได้

‘ทีแรกคิดว่าห้องคุณสองซะที อุตส่าห์ออกแรงแย่งกันแทบตาย’

เธอยังคิดว่าตัวเองทำผิดครั้งใหญ่ คุณพ่อคงจะด่าเธอป่นปี้ที่ปล่อยให้เนยคว้าเอาคุณสองไปได้ ที่ไหนกัน? ฮ่าๆ เธออยากจะหัวเราะออกมาดังๆ

            “แยม ทำอะไร ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว” เธอวางแท็บเล็ตขนาดแปดนิ้วลงบนโต๊ะทำงาน เมื่อชายหนุ่มผลักประตูกระจกเข้ามา

            “กำลังอ่านข่าวคุณใหญ่น่ะพี่โอ”

            โอภาสยิ้มให้ลูกพี่ลูกน้อง “โชคดีนะ เนยเข้าห้องผิดไปจนได้ คราวนี้โอกาสยังเป็นของเรา เธอต้องวางแผนใหม่อีกรอบ”

            “คงต้องรองานเลี้ยงรอบหน้าค่ะ นี่ไงคะ?” เธอยื่นบัตรเชิญสีทองให้พี่ชาย

            “แอมมี่ล่ะ เตรียมตัวหรือยัง?”

            “ป่านนี้ พี่แอมมี่คงไปหาชุดเตรียมไปงานแล้วล่ะค่ะ  ตั้งแต่กลับมาเธอก็พร่ำเพ้อถึงคุณใหญ่แทบจะทุกนาทีอยู่แล้ว”

            โอกาสส่ายหน้า “โรคคลั่งคุณใหญ่กำเริบเอาจริงๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้ รายนั้นทำตัวเป็นเทพบุตรสุดเอื้อมถึงนี่นา สาวๆ เลยเพ้อกันทั่วหน้า”

            “คุณใหญ่ขี้เก๊กจะตาย หน้าตาก็ไม่ค่อยจะยิ้ม แถมยังเก็บตัวอยู่ที่หลังปราสาทอีก”

            แยมนึกถึงปราสาทของมังกรกรุปที่ยิ่งใหญ่และซับซ้อน สร้างบนเนินเขาชานเมือง แถมยังมีลำคลองรอบล้อม เธอเคยไปสองสามครั้ง ด้านหลังปราสาทมีทางเดินเล็กๆ ซ่อนประตูไม้โอ๊คบานใหญ่ใต้ซุ้มปูนสูง แม่บ้านที่นั่นบอกเธอว่า ‘ห้องคุณใหญ่’ ผู้ซึ่งชอบความเป็นส่วนตัว และไม่ชอบให้ใครมาป้วนเปี้ยนแถวห้องพัก

            งานเลี้ยงคืนนั้น เธอโดนฤทธิ์ไวน์ทำพิษ ไม่รู้ใครแอบเพิ่มอะไรลงไป ทำให้เธอรู้สึกมึนเมาผิดปกติ เดินโซเซตามหาห้องคุณสองจนไปชนกับเนยที่กำลังมึนเช่นกัน

            “เอ๊ะ! เธอจะมาทางเดียวกันกับฉันทำไม?” เนย ยายคุณหนูอันธพาลคนนั้นเริ่มหาเรื่องเธอก่อน

            “ฉันมาหาห้องคุณสอง” เธอยืนยันความตั้งใจ

            “ฉันก็มาหาห้องคุณสอง”

            เนยยังคงดันทุรังเหมือนเคย ‘แน่ล่ะ! พวกตัวร้ายก็แบบนี้ ทำตัวเหมือนในละครหลังข่าวไม่มีผิด’

            “นี่ไง? แม่บ้านบอกว่า ประตูไม้ใหญ่เป็นห้องคุณสอง” เธอเห็นแล้วรีบชี้ แต่คาดไม่ถึงว่า ยายเนยจะถลาเข้าใส่ประตูก่อน เธอไม่ปล่อยให้เนยได้เปิด พยายามผลักเนยออก แต่แรงที่คาดผิดกลับทำให้เธอถลาเข้าไปเกาะประตูแทนที่จะเกาะเนยไว้ ทำให้เนยเปิดประตูสองข้างออกอย่างแรงจะเธอเซตามแรงประตูไปปะทะผนัง

         ปึง!

แล้วประตูก็เด้งปิด ดันเอาเนยกระเด้งกระดอนเข้าไปในห้อง ส่วนเธอโดนอัดที่ประตูจนทรุดลงกับพื้น

            “ตายแล้ว คุณแยม มาๆ เดี๋ยวดิฉันพาไปพักห้องรับแขกนะคะ” เธอได้ยินเสียงเมดประจำปราสาทดังที่ข้างหู แล้วก็มีเสียงเรียกคนจ้าละหวั่นให้มาช่วยอุ้มเธอไปห้องรับรอง เธออ้าปากจะบอกเรื่องเนยที่พุ่งเข้าห้องคุณใหญ่ไปแล้ว แต่ก็หมดสติลงเสียก่อน

            “พี่แอมมี่รู้เรื่องเจ้าสาวของคุณใหญ่หรือยังคะ?”

            “ก็ยังน่ะสิ แยมช่วยบอกแทนพี่ที พี่กลัวแอมมี่โวยวาย”

            ใครๆ ก็รู้ว่า พี่แอมมี่ลูกสาวคนเล็กของลุงของเธอนั้น เป็นพวกคุณหนูร้อยเปอร์เซ็นต์ เธอโดนเลี้ยงดูแบบสุดโต่งมาตั้งแต่เด็ก เรียกได้ว่า เดินมาในทุ่งลาเวนเดอร์เลยทีเดียว หากสิ่งใดที่อยากได้ไม่เป็นดังหวัง หากไม่ดราม่ากันบ่อน้ำตาแตกก็โวยวายจนบ้านแทบพัง

            ส่วนเธอในฐานะลูกสาวคนเดียว นับว่าเป็นทายาทรุ่นเล็กของหยกฟ้ากรุป หลังเรียนจบในวัยเพียงยี่สิบปีก็ก้าวเข้ามาเป็นเลขานุการพี่โอภาส ช่วยเหลืองานครอบครัวคุณลุงอย่างเต็มกำลัง รวมทั้งข้อตกลงที่คุณลุงกับคุณพ่อ ต้องการส่งเธอให้เป็นสะใภ้คนรองของมังกรกรุป

            “งานนี้มันไม่โปร่งใสอยู่แล้ว ไม่แน่หรอกค่ะว่า คุณใหญ่จะเต็มใจแต่งงาน เราจะขัดขวางพี่แอมมี่ทำไมล่ะค่ะ?”

            “ก็แค่อย่าออกนอกหน้าให้มันมากนัก ทำเงียบๆ ก็ได้” โอภาสยิ้มน้อยๆ เขารู้ดีกว่า การจะทำให้แอมมี่เลิกชอบคุณใหญ่ยากกว่าการบอกเธอให้เลิกช้อปปิ้งเสียอีก

            “ถ้าแยมทำสำเร็จ แล้วพี่แอมมี่กลายเป็นสะใภ้ใหญ่แทนเนยก็ยิ่งดีไม่ใช่เหรอคะ?”

            โอภาสหย่อนตัวลงบนโซฟา “ก็ขอแค่คุณใหญ่ยินยอมก็แล้วกัน ทำอะไรต้องสังเกตสีหน้าด้วย เพราะคนอย่างคุณใหญ่ไม่เหมาะที่จะทำให้เคืองใจสักนิด พี่กลัวแอมมี่จะโดนเขารังเกียจเอาน่ะสิ”

            แยมรู้สึกหมั่นไส้ใบหน้ายโสโอหังของผู้ชายคนนั้นเหลือเกิน เธอเห็นเขายืนห่างๆ ในงานเลี้ยงครั้งที่แล้ว รูปร่างสูงสง่าที่พิงหลังอยู่กับเสาโรมันริมระเบียง ยืนจิบไวน์เงียบๆ มองดูหนุ่มสาวในงานที่แต่งตัวสวยงามพูดคุยกันเริงร่า แม้จะมีสาวๆ แวะเวียนไปคุยกับเขาอยู่ไม่ขาด เขาก็เพียงรักษามารยาท ที่จะยอมคุยบ้างก็ล้วนเป็นเพื่อนในวัยเด็กที่มีไม่กี่คน ‘กลัวดอกพิกุลจะร่วงหรือยังไงกัน?’

            “คุณใหญ่ก็คุยกับพี่แอมมี่ดีนี่คะ”

            “เขาเคยควงกันออกงานครั้งสองครั้งตามมารยาท”

            “คุณใหญ่เขาไม่ควงคนอื่นบ้างหรือไง?”

            “มีหลายคน แต่ไม่มีใครขึ้นอันดับแฟนได้เลย มีรายหนึ่งที่ดูจะมีความหวัง”

            “ใครคะ?”

            “เจนนิส”

            “อ้อ!” เธอนึกถึงรูปร่างเปรียวโปร่ง ผมสีทองสยาย ใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวสไตล์ลูกครึ่งของทายาทอินทรีกรุป “รายนั้นอยู่เมืองนอกนี่นา”

            “กลับมาแล้ว คนนี้ล่ะ เคยขึ้นชื่อว่า เป็นคู่ควงที่คุณใหญ่พาไปไหนด้วยบ่อยสุด”

            “แต่ก็ยังไม่ใช่แฟน”

            “ใช่ ไม่รู้ว่า แอบมีเมียเก็บไว้ในปราสาทหรือเปล่า? เมดที่ปราสาทหน้าตาสวย รูปร่างเป๊ะทั้งนั้น น่าสงสัยอยู่นะ”

            แยมนึกถึงบรรดาแม่บ้านวัยรุ่นในปราสาทมังกรกรุป จริงอย่างพี่ชายเธอพูด สาวๆ เหล่านั้นหุ่นสวย หน้าสวย ราวกับดาราวัยรุ่น ก็รายได้ดีขนาดนั้น จะคัดหน้าตาได้ก็ไม่แปลก แถมถ้าหากทำให้หนึ่งในสี่ทายาทรับเป็นภรรยาได้ ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่ต้องคิดทำมาหากินให้ลำบาก

            “มันก็เป็นไปได้ว่า ถ้าไม่มีเมียเก็บ ก็อาจจะมีความรักที่เปิดเผยไม่ได้” แยมทำหน้าครุ่นคิด “จะว่าไป คุณใหญ่ก็จวนจะสามสิบแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

            โอภาสพยักหน้า ขนาดเขาเพิ่งจะยี่สิบห้าปีนี้แม้จะมีสาวสวยมาให้ชมให้ชิมมากหน้าหลายตา แต่ก็ยังไม่มีใครที่ทำให้ติดใจถึงขนาดอยากจะตีตราจองสักคน

            “หรือไม่ก็เป็นแบบพี่ไง? มีมาเยอะ แต่ไม่มีคนไหนที่ติดใจสักคน ไม่แน่นะ อาจจะเป็นเนยก็ได้”

****************