ตอนที่ 1: จังหวะชีพจรที่ผิดเพี้ยน 2

ภัทรโน้มตัวลงมา วางฝ่ามือหนาลงบนพนักพิงเก้าอี้ของชลธร ปลายนิ้วเฉียดผ่านไหล่บางเพียงมิลลิเมตร ทว่ากลับสร้างกระแสไฟฟ้าแล่นริ้วไปตามไขสันหลังของคนถูกคุกคาม

“...ความรับผิดชอบคือสิ่งสำคัญที่สุด” ภัทรกดเสียงให้ต่ำลงอีก นัยน์ตาคมกริบจดจ้องเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างของอดีตคนรัก “หวังว่าคุณจะมีความรับผิดชอบมากพอ... ที่จะไม่ทิ้งเคสหนีหายไปกลางคันเหมือนที่ผ่านมา”

ประโยคนั้นราบเรียบ ทว่าเชือดเฉือนและทิ่มแทงลงไปกลางความเงียบ แพทย์คนอื่นในห้องต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากสอดแทรกสงครามเย็นที่กำลังก่อตัว

ชลธรเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด สองมือจิกเข้าหากันเพื่อเรียกสติ เขาเลือกที่จะเดินกลับมาลงนรกขุมนี้ด้วยตัวเอง เพื่อสืบหาความจริงที่ถูกฝังกลบเมื่อเจ็ดปีก่อน จะมาพังทลายเพียงแค่อีกฝ่ายใช้คำพูดประชดประชันไม่ได้

ใบหน้าหวานเชิดขึ้น ค่อยๆ หันกลับไปสบตากับคนร่างสูง ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของกันและกัน

“ผมเป็นหมอ...” ชลธรเอ่ยเสียงเรียบ พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมจังหวะการหายใจ “และผมรู้หน้าที่ของตัวเองดีครับ... หัวหน้า”

สรรพนามที่ห่างเหินราวกับคนแปลกหน้า ทำให้กระแสกรามของภัทรขบเข้าหากันจนเห็นสันนูนเด่นชัด นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ไปด้วยพายุอารมณ์และความเจ็บปวดที่ถูกกระชากขึ้นมาตรงหน้า

“ก็ดี” ภัทรแค่นยิ้มหยัน “พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ ว่าคุณมีค่าพอที่จะยืนอยู่ตรงนี้”

ร่างสูงผละออกไปอย่างรวดเร็ว ภัทรเดินกลับไปทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้หัวโต๊ะของตนเองตามเดิม คว้าแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดพลิกหน้ากระดาษอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง

ชลธรพรูลมหายใจออกมายาวๆ ราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำ แผ่นหลังบางเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบปากกาบนโต๊ะ

“หมอชล... กาแฟไหมครับ” หมอก้องกระซิบถามพร้อมรอยยิ้ม เลื่อนแก้วกาแฟอุ่นๆ ส่งมาให้ตรงหน้า

“ขอบคุณครับ” ชลธรยิ้มตอบบางๆ รับแก้วกาแฟมาถือไว้เพื่ออาศัยไออุ่นซ่อนอาการมือสั่น

ภาพความสนิทสนมนั้นตกอยู่ในสายตาของหัวหน้าทีมแพทย์ทั้งหมด ภัทรก้มหน้ามองตัวอักษรในแฟ้มที่ไม่เข้าหัวเลยสักตัว แววตาที่เคยวางเฉยบัดนี้มืดมิดและเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

“เอาล่ะ เรามาเริ่มการประชุมกันเลยดีกว่า” ผู้อำนวยการโรงพยาบาลกระแอมเบาๆ เพื่อทำลายความอึดอัด หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่เลื่อนลงมาจากเพดาน แสงสว่างจ้าฉายภาพฟิล์มเอกซเรย์ทรวงอกของผู้ป่วยวีไอพี “เคสนี้เป็นผู้ป่วยชายอายุหกสิบห้าปี มีภาวะลิ้นหัวใจรั่วขั้นรุนแรงร่วมกับโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ เราต้องการความเห็นจากทั้งฝั่งศัลยกรรมและฝั่งอายุรกรรมหัวใจ”

ชลธรปรับสีหน้ากลับเข้าสู่โหมดการทำงานอย่างรวดเร็ว สายตากวาดมองฟิล์มเอกซเรย์และตัวเลขผลการตรวจเลือดบนหน้าจอ ปลายปากกาจรดลงบนสมุดโน้ต จดบันทึกรายละเอียดอย่างเป็นระบบ ท่าทีสุขุมและเป็นมืออาชีพราวกับว่าเหตุการณ์บีบคั้นหัวใจเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

ภัทรปรายตามองการกระทำนั้นเงียบๆ แสงจากโปรเจกเตอร์สาดกระทบเสี้ยวหน้าหวานที่กำลังจดจ่ออยู่กับงาน ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ชลธรเก่งเสมอ... เก่งในการสร้างกำแพง เก่งในการซ่อนความรู้สึก และเก่งที่สุดคือการทำเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุ

“จากผลเอคโคคาร์ดิโอแกรม...” ชลธรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงกลับมามั่นคงและหนักแน่น “การบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้ายลดลงเหลือเพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าจะทำการผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจ ความเสี่ยงเรื่องหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันหลังผ่าตัดจะสูงมาก ผมเสนอให้ปรับยาลดความดันและยาขับปัสสาวะเพื่อประเมินอาการก่อนสักหนึ่งสัปดาห์”

“แต่คนไข้มีอาการน้ำท่วมปอดซ้ำซาก” ภัทรแทรกขึ้นทันที น้ำเสียงดุดันและทรงอำนาจ “ถ้ามัวแต่รอปรับยา ระหว่างสัปดาห์นั้นคนไข้เกิดหัวใจวายคาเตียงขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ ทีมศัลยกรรมพร้อมเปิดหน้าอกพรุ่งนี้เช้า เราทำบายพาสพร้อมกับเปลี่ยนลิ้นหัวใจได้ในคราวเดียว”

“ร่างกายคนไข้ทนการดมยาสลบที่ยาวนานขนาดนั้นไม่ไหวหรอกครับ” ชลธรหันขวับมาสบตา นัยน์ตาสีอ่อนไม่หลบเลี่ยงอีกต่อไป “การผ่าตัดใหญ่ไม่ใช่ทางออกเดียวเสมอไป เราต้องประเมินสภาพความพร้อมของผู้ป่วยเป็นหลัก ไม่ใช่ประเมินจากความมั่นใจของศัลยแพทย์”

ความเงียบทับถมลงกลางห้องประชุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าหายใจแรงเมื่อแพทย์เฉพาะทางมือใหม่กล้าโต้แย้งหัวหน้าทีมศัลยกรรมทรวงอกที่ขึ้นชื่อเรื่องความเผด็จการที่สุดในโรงพยาบาล

ภัทรเหยียดยิ้ม นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกหลวมๆ “คุณกำลังจะสอนผมทำงานงั้นสิ ชลธร”

“ผมแค่เสนอความเห็นตามหลักวิชาการครับ” ชลธรตอบกลับเสียงเรียบ วางปากกาลงบนโต๊ะ “ถ้าหัวหน้าคิดว่าทีมศัลยกรรมควบคุมความเสี่ยงทั้งหมดได้... ผมก็ยินดีจะเตรียมทีมอายุรกรรมเพื่อดูแลหลังการผ่าตัดให้ดีที่สุด”

หมอก้องที่นั่งฟังอยู่รีบแทรกตัวเข้ามาไกล่เกลี่ย “ผมว่าเราลองนำแผนของหมอชลไปพิจารณาร่วมกับผลตรวจเลือดพรุ่งนี้เช้าดีไหมครับพี่ภัทร ปลอดภัยไว้ก่อนก็น่าจะดีกับคนไข้วีไอพีรายนี้”

สรรพนาม ‘พี่ภัทร’ ที่หมอก้องใช้เรียกอย่างสนิทสนม และท่าทีที่ออกหน้าปกป้องชลธรอย่างชัดเจน ทำให้เส้นความอดทนของภัทรขาดผึง

“เลิกประชุม” ภัทรผุดลุกขึ้นยืน รวบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะอย่างลวกๆ “พรุ่งนี้เช้าเก้าโมง ผมต้องการเห็นแผนการรักษาที่รัดกุมกว่านี้บนโต๊ะทำงาน... หวังว่าคุณจะทำได้นะ หมอชลธร”

พูดจบ ร่างสูงก็หมุนตัวเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างรวดเร็ว บานประตูไม้โอ๊กปิดกระแทกตามหลังเสียงดังสนั่น ทิ้งความเงียบงันและบรรยากาศอึดอัดไว้เบื้องหลัง

ภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวที่ดูสมบูรณ์แบบ มือหนายังคงกำแน่นอยู่ในกระเป๋ากางเกง รอยเล็บจิกฝังลึกจนเลือดซึม เสียงหัวใจที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งในอกดังก้องเสียจนเขาแทบจะควบคุมมันไม่ได้ ภาพของคนใจร้ายที่หวนกลับมาพร้อมรอยยิ้มที่มอบให้ชายอื่น กำลังสุมไฟริษยาในอกของศัลยแพทย์หนุ่มให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง