ตอนที่ 2: คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

ตอนที่ 2: คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

สายน้ำเย็นจัดพุ่งทะลักจากเซนเซอร์ก๊อกอัตโนมัติ กระทบก้นอ่างสเตนเลสจนเกิดเสียงดังซู่ซ่า กลิ่นฉุนรุนแรงของน้ำยาฆ่าเชื้อคลอร์เฮกซิดีนลอยคละคลุ้ง ผสมปนเปกับไอเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่พ่นความหนาวเหน็บลงมาปะทะผิวหนัง

ภัทรยืนสอดมือเข้าไปใต้สายน้ำ แขนเสื้อสครับสีเขียวเข้มถูกถกขึ้นไปถึงเหนือข้อศอก ปลายนิ้วหยาบกร้านที่ผ่านการจับมีดผ่าตัดมานับครั้งไม่ถ้วนกำลังขัดถูฟองสบู่ไปตามง่ามนิ้วและท่อนแขน จังหวะขัดถูเชื่องช้า... ทว่าหนักหน่วง นัยน์ตาคมกริบภายใต้หมวกคลุมผมสีเขียวและหน้ากากอนามัยไม่ได้จดจ่ออยู่กับฟองสีขาวบนผิวหนัง สายตาของเขาถูกตรึงไว้กับภาพสะท้อนบนกระจกเงาบานกว้างด้านหน้า

ถัดไปเพียงหนึ่งช่วงแขน ร่างโปร่งในชุดสครับสีเดียวกันกำลังก้มหน้าก้มตาขัดล้างมืออย่างเงียบเชียบ แพขนตางอนยาวหลุบต่ำ หยดน้ำเกาะพราวบนหน้าผากมนที่โผล่พ้นขอบหมวกคลุมผม ชลธรเอียงคอเล็กน้อยตอนลงน้ำหนักแปรงขัดซอกเล็บ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันนิดๆ ยามใช้สมาธิ

ทุกการขยับตัว ทุกท่วงท่า คุ้นตาเสียจนกระบอกตาของภัทรร้อนผ่าว

เจ็ดปีที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำไร้ก้น ถูกถมจนเต็มเพียงแค่อีกฝ่ายกลับมายืนอยู่ใกล้ๆ

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังแทรกความเงียบ บานประตูห้องเตรียมตัวถูกผลักออก หมอก้องก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ศัลยแพทย์รุ่นน้องเดินตรงมาหยุดยืนที่อ่างล้างมือฝั่งซ้ายของชลธร

“เมื่อคืนนอนหลับสบายไหมครับหมอชล” หมอก้องเอ่ยทักทาย น้ำเสียงเจือความสนิทสนมอย่างปิดไม่มิด “หน้าตาดูสดใสเชียว”

ชลธรชะงักแปรงในมือ เงยหน้าขึ้นสบตากับคนถามผ่านกระจก “ก็... หลับๆ ตื่นๆ ครับ สงสัยยังปรับเวลาไม่ค่อยได้”

“ถ้าคืนนี้ยังนอนไม่หลับ โทรหาผมได้นะครับ ผมมีวิธีแก้เจ็ตแล็กแบบเด็ดๆ เพียบเลย” หมอก้องหัวเราะร่วน ขยับตัวเข้าใกล้จนลาดไหล่แทบจะชนกับร่างโปร่ง

แกรก...

แปรงขัดเล็บในมือของภัทรถูกบีบอัดจนพลาสติกโค้งงอผิดรูป สันกรามคมขบเข้าหากันจนเห็นเส้นเลือดปูดนูน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ตวัดมองภาพสะท้อนของศัลยแพทย์รุ่นน้อง อุณหภูมิรอบตัวหัวหน้าทีมแพทย์ลดฮวบลงกะทันหัน พยาบาลส่งเครื่องมือที่เพิ่งเดินผ่านแผ่นหลังกว้างไปถึงกับชะงักฝีเท้า ลอบกลืนน้ำลายลงคอ

“ถ้ามีเวลาว่างไปหาวิธีแก้เจ็ตแล็กให้คนอื่น...” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขัดขึ้น ภัทรกดข้อศอกลงบนปุ่มปิดน้ำ หันขวับมาเผชิญหน้ากับหมอก้องตรงๆ “ก็ช่วยเอาเวลานั้นไปทบทวนขั้นตอนการทำบายพาสให้แม่นๆ ด้วยนะก้อง วันนี้ฉันไม่อนุญาตให้มีความผิดพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว”

รอยยิ้มในดวงตาของหมอก้องเจื่อนลง ศัลยแพทย์รุ่นน้องค้อมศีรษะลงเล็กน้อย “ครับพี่ภัทร... ผมทบทวนมาอย่างดีแล้วครับ”

ชลธรบังคับสายตาตัวเองไม่ให้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนแผ่รังสีคุกคามอยู่ด้านขวา มือเรียวรีบล้างฟองสบู่ออกจนสะอาด ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นระดับอกตามหลักการปลอดเชื้อ ก่อนจะก้มหน้าเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องผ่าตัดโดยไม่ปริปากพูดอะไร

ภัทรปรายตามองแผ่นหลังบางที่เดินหนีไป ริมฝีปากใต้หน้ากากอนามัยเหยียดตึง เขาก้าวตามเข้าไปติดๆ ทิ้งให้หมอก้องยืนมองตามด้วยแววตาที่ลึกล้ำยากจะคาดเดา

บานประตูสวิงเปิดออกสู่ห้องผ่าตัด แสงสว่างจ้าจากโคมไฟแฮโลเจนสาดส่องลงมากลางเตียง เครื่องวัดสัญญาณชีพส่งเสียงร้องเตือนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด บรรยากาศภายในห้องเย็นเฉียบ อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นไอความเย็นของก๊าซทางการแพทย์

ผู้ป่วยสูงอายุนอนสลบไสลอยู่ใต้ผ้าคลุมสีเขียว บริเวณทรวงอกถูกเปิดออกเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการผ่าตัดที่ซับซ้อน

ภัทรยืนอยู่ตำแหน่งศัลยแพทย์มือหนึ่งฝั่งขวาของเตียง สองมือที่สวมถุงมือยางปลอดเชื้อกำมีดผ่าตัดแน่น สายตาคมกริบจดจ้องอยู่ที่ก้อนเนื้อสีแดงสดที่กำลังเต้นตุบๆ ในทรวงอกของผู้ป่วย

ชลธรยืนอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ของเครื่องเอคโคคาร์ดิโอแกรมทางหลอดอาหาร ถัดไปไม่ไกล นัยน์ตาสีอ่อนจับจ้องภาพการทำงานของลิ้นหัวใจที่แสดงผลบนหน้าจอ มือเรียวคอยปรับจูนภาพและส่งสัญญาณให้ทีมวิสัญญีเป็นระยะ

“มีดับเบิลลูเมนพร้อมแล้วนะ” ภัทรส่งเสียงบอกพยาบาลส่งเครื่องมือ

การผ่าตัดเริ่มต้นขึ้น ทุกจังหวะการลงมีด การเย็บ การผูกไหม ของภัทรเต็มไปด้วยความแม่นยำและเด็ดขาด มือหนาขยับรวดเร็วทว่านุ่มนวลราวกับกำลังสร้างสรรค์งานศิลปะ ชลธรลอบมองปลายนิ้วที่ชุ่มไปด้วยเลือดเหล่านั้น... นิ้วที่เคยลูบไล้เส้นผมของเขา นิ้วที่เคยกุมมือเขาไว้แน่นในวันที่ฝนตกหนัก

ขวับ...

ภัทรปรายตาขึ้นมองผ่านแว่นตาป้องกันสารคัดหลั่ง นัยน์ตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาสีอ่อนที่ลอบมองอยู่ก่อนแล้ว ชลธรสะดุ้งเล็กน้อย รีบหลบตาหันกลับไปจดจ่อกับหน้าจอมอนิเตอร์ตรงหน้า ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนตึง

ภัทรหรี่ตาลง มุมปากใต้หน้ากากกระตุกขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้มลงทำงานตรงหน้าต่อ ทว่าตลอดการผ่าตัด ทุกครั้งที่เขาขยับเปลี่ยนเครื่องมือ หรือรอพยาบาลส่งเข็มเย็บแผล สายตาของศัลยแพทย์มือหนึ่งจะตวัดไปจับจ้องคนร่างโปร่งที่ยืนอยู่หลังจอมอนิเตอร์เสมอ คล้ายกับกำลังสร้างอาณาเขตล่องหน ล้อมรอบตัวชลธรเอาไว้ไม่ให้ใครหน้าไหนกล้าล้ำเส้น

“ความดันเลือดกำลังลดลง” ชลธรเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเร่งด่วน “MAP ตอนนี้อยู่ที่ห้าสิบห้า... ลิ้นหัวใจรั่วมากขึ้นตอนที่เปิดช่องอก”

“เพิ่มนอร์อีพิเนฟริน” ภัทรสั่งการทันทีโดยไม่ต้องละสายตาจากแผลผ่าตัด

“ดริปนอร์อีพิเนฟรินแล้วค่ะคุณหมอ” วิสัญญีแพทย์ขานรับ

เสียงเตือนจากจอมอนิเตอร์กลับดังถี่ขึ้น... ติ๊ดติ๊ดติ๊ดติ๊ด!

“หัวใจเต้นผิดจังหวะ! วีเอฟ!” ชลธรส่งเสียงเตือน ดวงตาเบิกกว้าง ร่างกายขยับเข้าใกล้เตียงผ่าตัดโดยสัญชาตญาณ

สถานการณ์พลิกผันในเสี้ยววินาที เลือดสีสดทะลักท้นขึ้นมาบังทัศนวิสัยในช่องอก หมอก้องที่ยืนเป็นผู้ช่วยฝั่งตรงข้ามชะงักไปชั่วครู่ มือที่ถือท่อดูดเลือดสั่นเล็กน้อยจนปลายท่อพลาสติกขูดกับขอบกระดูกสันอก

“ก้อง! ซักชันตรงนี้!” ภัทรตวาดลั่น นัยน์ตาดุดันตวัดมองรุ่นน้อง

หมอก้องรีบจ่อท่อดูดเลือดลงไป แต่ตำแหน่งกลับคลาดเคลื่อนไปจากจุดเลือดออกหลัก ภัทรสบถในลำคอ หันขวับมาทางชลธร

ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปาก มีเพียงสายตาสองคู่ที่สอดประสานกันเหนือหน้ากากอนามัย

เสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน

ภัทรมองลึกเข้าไปในดวงตาสีอ่อน ชลธรอ่านสายตาคู่นั้นออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ราวกับว่ากำแพงเจ็ดปีที่คั่นกลางถูกทลายลงด้วยสัญชาตญาณที่ฝังรากลึกในจิตวิญญาณ

ไม่ต้องรอให้อ้าปากสั่ง ชลธรพุ่งตัวไปคว้าแป้นกระตุ้นไฟฟ้าหัวใจชนิดใช้ภายในจากรถเข็นฉุกเฉิน มือเรียวส่งด้ามจับใส่มือของพยาบาลส่งเครื่องมือที่ยังคงยืนงงอยู่

“ชาร์จยี่สิบจูลพร้อมแล้ว!” ชลธรตะโกนบอก

พยาบาลส่งเครื่องมือรีบส่งแป้นกระตุ้นไฟฟ้าให้ภัทร ศัลยแพทย์หนุ่มรับมาทาบลงบนกล้ามเนื้อหัวใจที่กำลังสั่นพลิ้วอย่างรวดเร็ว

“เคลียร์!”

ร่างของผู้ป่วยกระตุกขึ้นเล็กน้อยตามแรงอัดประจุไฟฟ้า สายตาของภัทรและชลธรยังคงประสานกันนิ่งงันผ่านเตียงผ่าตัด จังหวะการเต้นของหัวใจสองดวงสอดประสานกันท่ามกลางความเป็นความตายของคนไข้ตรงหน้า

กราฟบนจอมอนิเตอร์กระตุกแรงหนึ่งครั้ง ก่อนจะกลับมาทิ้งตัวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

“กลับมาเป็นไซนัสริทึมแล้วครับ” ชลธรพรูลมหายใจออกยาว นัยน์ตาที่เคยกังวลคลายความตึงเครียดลง “ความดันเริ่มคงที่... ทำบายพาสต่อได้เลย”

ภัทรลดแป้นกระตุ้นไฟฟ้าลง ส่งคืนให้พยาบาล นัยน์ตาคมกริบยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวาน การประสานงานเมื่อครู่ลื่นไหลและไร้รอยต่อจนน่าขนลุก ไม่ต้องรอให้เขาสั่ง ชลธรก็รู้ว่าเขาต้องการอะไร ไม่ต้องรอให้เขาอธิบาย ชลธรก็มองเห็นปัญหาเดียวกับที่เขามองเห็น

พวกเขาทำงานร่วมกันราวกับเครื่องจักรที่ถูกออกแบบมาเพื่อกันและกัน... เหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

หมอก้องที่เพิ่งตั้งสติได้ลอบมองบรรยากาศแปลกประหลาดระหว่างหัวหน้าทีมและแพทย์คนใหม่ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

การผ่าตัดดำเนินต่อไปอีกกว่าสี่ชั่วโมง ทุกครั้งที่ภัทรต้องการข้อมูลจากหน้าจอ เขาไม่ต้องเอ่ยปากถาม เพียงแค่ปรายตามอง ชลธรก็จะขานตัวเลขและประเมินสถานการณ์ให้ทันที ทุกครั้งที่ชลธรเห็นความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ ภัทรก็จะปรับเปลี่ยนน้ำหนักมือแก้ไขมันได้ก่อนที่ชลธรจะทันได้อ้าปากเตือน

“เย็บปิดแผลเรียบร้อย...” ภัทรวางเข็มเย็บแผลลงบนถาด โลหะกระทบกันเสียงดังคลิก “ขอบคุณทุกคนมาก”

บรรยากาศตึงเครียดในห้องผ่าตัดคลายตัวลง เสียงถอนหายใจยาวของทีมแพทย์และพยาบาลดังขึ้นพร้อมกัน

“สุดยอดไปเลยครับพี่ภัทร หมอชลด้วย” หมอก้องเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มกว้าง เดินอ้อมเตียงมายืนข้างชลธร “เมื่อกี้ตอนที่เกิดวีเอฟ ผมใจหายแวบเลย แต่พี่ภัทรกับหมอชลแก้สถานการณ์ได้เร็วมาก... เหมือนรู้ใจกันมาเป็นสิบปีเลยนะครับเนี่ย”

ชลธรตัวแข็งทื่อ รีบก้าวถอยหลังรักษาระยะห่างจากหมอก้อง “มันเป็นหน้าที่ที่ต้องสแตนด์บายอยู่แล้วครับ... ผมขอตัวไปเขียนเรคคอร์ดคนไข้ก่อนนะครับ”

ร่างโปร่งหันหลังเดินออกจากห้องผ่าตัดไปอย่างรวดเร็วราวกับคนกำลังหนี ภัทรปรายตามองหมอก้องด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนจะสาวเท้าก้าวตามชลธรออกไปติดๆ

อ่างล้างมือในห้องเตรียมตัวกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ชลธรดึงหน้ากากอนามัยออก โยนทิ้งลงถังขยะติดเชื้อ มือเรียวที่สวมถุงมือเปื้อนเลือดกำลังจะดึงขอบยางออก เงาดำขนาดใหญ่ทาบทับลงมาจากด้านหลัง

เสียงฝีเท้าหยุดลงห่างไปไม่ถึงคืบ

ชลธรสะดุ้งสุดตัว กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเครียด กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจากร่างสูงใหญ่ลอยมากระทบจมูก

ภัทรยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แผ่นอกกว้างแทบจะแนบชิดกับแผ่นหลังบาง สองมือหนายื่นออกมากั้นขนาบข้างลำตัวของชลธร วางทาบลงบนขอบอ่างสเตนเลส กักขังอดีตคนรักไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ

“ทำได้ดีนี่...” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหู ลมหายใจร้อนรดรินบนลาดไหล่ที่โผล่พ้นคอเสื้อสครับสีเขียว

ชลธรเม้มริมฝีปากแน่น บังคับมือที่กำลังสั่นให้ดึงถุงมือยางออก เสียงยางดีดกระทบผิวเนื้อดังแปะเบาๆ ในความเงียบ “มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ”

“หน้าที่?” ภัทรแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองภาพสะท้อนของพวกเขาในกระจกเงา “หน้าที่ที่ต้องคอยมองผมตลอดเวลา หรือหน้าที่ที่ต้องคอยหลบสายตาผมกันแน่”

“ผมมองที่จอมอนิเตอร์ ไม่ได้มองคุณ” ชลธรเถียงกลับเสียงแข็ง พยายามเบี่ยงตัวออกจากการกักขัง ท่อนแขนแกร่งกลับเกร็งแน่นขึ้น ไม่ยอมเปิดทางให้หนี

“โกหก” ภัทรกระซิบชิดใบหูมากขึ้นจนปลายจมูกโด่งเฉียดผ่านเส้นผมนิ่ม “ตอนที่คุณมองผมเหนือหน้ากากอนามัย... แววตาคุณมันฟ้องทุกอย่าง ชลธร แววตาที่บอกว่าคุณยังจำทุกสัมผัส จำทุกจังหวะของเราได้ดี”

หัวใจของชลธรเต้นระรัวจนแทบจะทะลุอก ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาว เขาหลับตาลงแน่น กัดฟันข่มความรู้สึกที่กำลังตีตื้นขึ้นมา “กรุณาถอยไปด้วยครับ ผมจะไปทำงานต่อ”

“ถ้าผมไม่ถอยล่ะ” ภัทรท้าทาย ขยับกายเข้าประชิดจนแผ่นหลังของชลธรแนบสนิทกับอกแกร่ง อุณหภูมิความร้อนแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าบางเบา

“คุณภัทร...” ชลธรเค้นเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายเป็นครั้งแรก นัยน์ตาสีอ่อนลืมขึ้นสบตากับคนในกระจก แววตาเต็มไปด้วยความรวดร้าวที่พยายามปิดบัง “เราจบกันไปตั้งเจ็ดปีแล้ว อย่าทำแบบนี้เลยครับ”

สันกรามของภัทรขบเข้าหากันจนขึ้นรอยนูน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะและความหึงหวงที่ถูกสะกดกลั้นมาตลอดการผ่าตัด ภาพที่หมอก้องเดินเข้าไปยืนใกล้ชิด ภาพรอยยิ้มที่ชลธรมอบให้คนอื่น ฉายวนซ้ำในหัวจนสติแทบขาดผึง

มือหนาข้างขวาละจากขอบอ่าง เลื่อนขึ้นมาคว้าหมับเข้าที่ปลายคางมน ออกแรงบีบบังคับให้ใบหน้าหวานหันกลับมาเผชิญหน้าตรงๆ

“เจ็ดปีที่คุณหนีไปเสวยสุข... ทิ้งให้ผมเป็นไอ้โง่จมอยู่กับอดีต” ภัทรกดเสียงต่ำ นัยน์ตาดุดันกวาดมองริมฝีปากสีสดที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ “คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งว่าผมควรทำหรือไม่ควรทำอะไร ชลธร... ไม่มีสิทธิ์เลยสักนิด”

“ปล่อยผม...” ชลธรพยายามบิดหน้าหนี แต่แรงบีบที่ปลายคางกลับเพิ่มมากขึ้นจนรู้สึกเจ็บ

“แล้วจำเอาไว้” ภัทรโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากแทบจะชนกัน “อย่าไปส่งยิ้มแบบนั้นให้ไอ้ก้อง หรือใครหน้าไหนในโรงพยาบาลนี้อีก”

“ผมจะยิ้มให้ใครมันก็เรื่องของผม!” ชลธรตวาดกลับ ความน้อยใจที่ถูกกดทับไว้ระเบิดออก “คุณไม่ใช่เจ้าของชีวิตผมอีกแล้ว!”

ภัทรดึงร่างโปร่งให้หันกลับมาเต็มตัว กระแทกแผ่นหลังบางเข้ากับขอบอ่างสเตนเลสอย่างแรง มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของชลธรตรึงไว้ด้านหลัง ก่อนจะก้มลงบดขยี้ริมฝีปากที่เอาแต่พ่นคำพูดดื้อรั้นอย่างดุดันและหิวกระหาย

จูบที่ไม่มีความอ่อนโยนเจือปน มีเพียงความโกรธแค้น หึงหวง และความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี ฟันคมขบกัดกลีบปากล่างอย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้ช่องปากเปิดรับเรียวลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างเอาแต่ใจ

ชลธรเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตกใจ เสียงประท้วงอู้อี้ดังอยู่ในลำคอ พยายามดิ้นรนหนีจากการเกาะกุม ยิ่งดิ้น ภัทรก็ยิ่งบดเบียดร่างกายเข้าหา สัมผัสถึงความแข็งแกร่งและแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนน่ากลัว

รสเลือดผสานกับความหวานที่คุ้นเคยปลุกปั่นสัญชาตญาณในตัวภัทรให้ลุกโชน มือหนาที่ตรึงข้อมือบางไว้คลายออก เปลี่ยนมาสอดประสานเข้ากับท้ายทอย ล็อกใบหน้าหวานไม่ให้หันหนี ป้อนจูบที่ลึกซึ้งและเว้าวอนมากขึ้นจนชลธรแทบขาดอากาศหายใจ

หยาดน้ำใสเอ่อคลอที่หางตาของชลธร สองขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ ร่างกายที่เคยต่อต้านเริ่มโอนอ่อนตามแรงดึงดูด มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ ยกขึ้นกำเสื้อสครับบริเวณหน้าอกของภัทรไว้แน่น

ภัทรผละริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังก้องในห้องที่เงียบสงัด หน้าผากยังคงแนบชิดกัน ภัทรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอ่อนที่ฉ่ำปรือและสั่นไหว นัยน์ตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่มืดมิดและอันตราย

“อย่าท้าทายผม ชลธร...” ภัทรกระซิบเสียงพร่า ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยคราบเลือดที่ริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นย้อนแย้งกับการกระทำอันป่าเถื่อนเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง “เพราะผมอาจจะทนไม่ไหว จับคุณขังไว้ในห้องนี้ไม่ให้ออกไปเจอใครอีกเลย”

ชลธรสะท้านไปทั้งตัว รีบผลักแผ่นอกกว้างออกสุดแรง ภัทรยอมปล่อยมือ ร่างโปร่งถอยกรูดไปจนชิดกำแพง หอบหายใจตัวโยน นัยน์ตามองคนตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่นและสับสน

“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือในการผ่าตัดครับ... หัวหน้า” ชลธรเค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัววิ่งออกจากห้องเตรียมตัวไปอย่างรวดเร็ว

ภัทรยืนนิ่งอยู่กับที่ ทอดสายตามองบานประตูที่ปิดลง รสชาติความหวานและกลิ่นคาวเลือดที่ปลายลิ้นยังคงตราตรึง สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นอีกครั้ง

ความสัมพันธ์ที่แหลกสลายไปแล้ว กำลังจะถูกประกอบขึ้นใหม่ด้วยเศษซากของความแค้นและความคลั่งรักที่ไม่มีวันดับมอดลงง่ายๆ