เซี่ยจื้อโหยว

หานเหวินเห็นใจบุตรของสหายตนไม่น้อย ที่ต้องสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่เล็กจึงให้เข้ามาพักอยู่ภายในจวนตระกูลหานด้วย หานหมินจะได้มีสหายทบทวนตำราด้วยกัน ตัวหานหมินเองก็จะเข้าสอบในปีนี้ด้วย

“ข้ายังอยู่ที่เมืองหลวงอีกหลายเดือนขอรับ” เซี่ยจื้อโหยวแม้จะมีใบหน้างามไม่น้อย แต่ด้วยผิวที่เหลืองเหมือนคนอมโรคของเขาก็ทำให้ความงามหมองลงไปหลายส่วน

“แล้ววันนี้ผู้ใดกันที่เป็นผู้ชนะเล่าท่านพี่”

“จะใครเสียอีก ก็อาโหยวอย่างไรเล่า” หานเหวินมองเซี่ยจื้อโหยวอย่างชื่นชม

เขามาในตอนที่งานประชันเกือบจะเลิกแล้ว แต่หานเหวินที่เห็นว่ายังมีเวลาเหลือจึงลองให้เขาเขียนบทกลอนขึ้นมา

ไม่น่าเชื่อว่าบทกลอนของเซี่ยจื้อโหยวจะได้รับเสียงชื่นชมจากบัณฑิต คุณหนู และคุณชายในงานกันอย่างล้นหลาม

“จริงรึ เช่นนั้นตำแหน่งจอหงวนคงได้ตกเป็นของเจ้าแล้วอาโหยว” ซูซื่อยิ้มกว้างอย่างชื่นชม

เจียวจูนางกินมื้อเย็นที่เรือน แล้วก็เตรียมตัวเพื่อเข้านอน มิได้ออกไปนอกเรือนเลย นางรู้มาจากเสี่ยวเหมยเรื่องที่เซี่ยจื้อโหยวเดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้ว และได้เข้าร่วมงานประชันบทกลอนด้วย

“ได้ที่หนึ่งเลยรึ” นางไม่อยากจะเชื่อ ว่าเขาจะมีความสามารถเช่นนี้

เจียวจูเค้นความทรงจำเดิม นางจำไม่ได้ว่าเซี่ยจื้อโหยวได้เป็นจอหงวนหรือไม่ นางจึงไม่คิดว่าเขาจะมีความรู้เรื่องบทกลอนมากเพียงนี้

“เจ้าค่ะ มาในช่วงงานประชันใกล้จะเลิกแล้วด้วยเจ้าค่ะ นับว่ามีความสามารถไม่น้อย เพียงแต่ว่า...”

“แต่ว่าอันใด”

“ดูอย่างไรก็เหมือนคนป่วยหนัก บ่าวยังไม่อยากจะเชื่อว่าคุณชายเซี่ยจะมีแรงหยิบพู่กัน”

“เจ้าก็พูดเกินไปเสี่ยวเหมย” เจียวจูส่ายหัวกับบ่าวช่างพูดของนาง

เสี่ยวเหมยลอบสังเกตสีหน้าของเจียวจู เมื่อเห็นว่านางไม่ได้เศร้าหมองเรื่ององค์ชายรองจึงเอ่ยพูดเรื่องข่าวลือที่เกิดขึ้น

“คุณหนูเจ้าคะ เรื่องขององค์ชายรองและคุณหนูไป๋ ดูจะทำให้คุณชายเซี่ยไม่เป็นที่พูดถึงไปเลยเจ้าค่ะ”

“ว่าอย่างไรบ้าง” เจียวจูอมยิ้มถาม

เสี่ยวเหมยเริ่มเล่าสิ่งที่นางรู้มาจากสาวใช้ภายในจวน คนส่วนมากกล่าวโทษไป๋เยว่เล่อที่นางเป็นฝ่ายยั่วยวนองค์ชายรอง

“ไม่ว่าเมื่อใด สตรีก็ถูกตำหนิมากกว่าบุรุษ” เจียวจูถอนหายใจออกมา

ต่อให้ไป๋เยว่เล่อนางจะอย่างปีนขึ้นที่สูง แต่หากองค์ชายรองไม่ให้ความหวังนาง นางจะกล้าได้อย่างไร

สองนายบ่าวพูดคุยกันจนฟ้ามืด เสี่ยวเหมยเห็นใบหน้าของเจียวจูอ่อนเพลีย จึงช่วยประคองนางให้นอนลง ก่อนจะออกไปจากห้องของเจียวจู

เช้าวันต่อมา เสี่ยวเหมยที่เข้ามาช่วยเจียวจูล้างหน้าก็วางตลับยาเล็กๆ ลงตรงหน้าของเจียวจู

“ยาอันใดเสี่ยวเหมย” เจียวจูเปิดตลับยาขึ้นดมก็เห็นว่ามีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพร ไม่เหม็นฉุนที่นางเคยเห็นมา

“องค์ชายใหญ่ ส่งยามาให้คุณหนูเจ้าค่ะ”

“เอาไปเก็บ ข้าหายแล้ว” พอรู้ว่ามาจาก เลี่ยงรุ่ย โทสะของเจียวจูก็ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย

นางอยากจะโยนยาทิ้งไปให้ไกลจากสายตาเสีย แต่ก็กลัวว่าเสี่ยวเหมยจะนำความไปฟ้องมารดา จึงได้แต่วางลงไว้บนโต๊ะเช่นเดิม

“คุณหนูไม่ทารึเจ้าคะ เป็นยาดีที่องค์ชายใหญ่ได้มาจากชายแดนเหนือเลยนะเจ้าคะ” องครักษ์ของเลี่ยงรุ่ยที่นำมาให้ พูดบรรยายถึงสรรพคุณตัวยาเสียยาวเหยียด เสี่ยวเหมยนางจึงจำทั้งหมดมาบอกกล่าวให้เจียวจูได้ฟัง

“เจ้า...เห็นรึไม่ว่าข้าหายแล้ว” นางยื่นหน้าไปให้เสี่ยวเหมยดูใกล้ๆ

“จริงด้วยเจ้าค่ะ สงสัยแมลงมันไม่มีพิษ คุณหนูถึงได้หายเร็วเช่นนี้”

“เหอะ พิษร้ายแรงเลยข้าว่า” นางส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วย

ดูท่าแมลงตัวนี้จะกำจัดได้ยากกว่าแมลงตัวเก่าเสียอีก เจียวจูนางไม่เข้าใจว่าเหตุใดองค์ชายใหญ่ถึงเดินทางมาร่วมงานประชันบทกลอนได้ ทั้งที่เมื่อภพที่แล้ว เขาไม่ได้เข้าร่วมงาน

ทั้งยังไม่เคยเข้ามาพัวพันในเรื่องของนาง ชีวิตก่อนนางแทบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่านางและเขาเคยพูดคุยกันมากกว่าสองประโยครึเปล่า

เจียวจูเดินไปรับมื้อเช้าที่เรือนหลักตามปกติ ระหว่างทางนางได้พบกับเซี่ยจื้อโหยวที่กำลังเดินไปที่เรือนหลักเช่นกัน

“คุณหนู คุณชายเซี่ยเจ้าค่ะ”

เซี่ยจื้อโหยวที่เห็นนางเดินมาก็หยุดเพื่อรอเจียวจูอย่างสนใจ

“เจ้าคือเจียวจูใช่หรือไม่” เขาเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่น สว่างไสว ต่างจากใบหน้าที่ซีดเหลืองของเขาเสียจริง

“เจ้าค่ะ เจียวจูคารวะคุณชายเซี่ย” นางยิ้มตอบกลับด้วยไมตรี

“เมื่อวานเจ้าก็ไปที่งานประชันใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ แต่ข้ากลับก่อน จึงไม่ทันได้เห็นบทกลอนของท่าน”

“ไว้ข้าจะให้บ่าวนำไปมอบให้เจ้าดูดีหรือไม่”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” เจียวจูพิจารณามองเขาไปด้วย

รูปร่างสูงใหญ่ สมส่วน แต่เหตุใดถึงได้ดูเหมือนคนเป็นโรคร้ายไปได้ ใบหน้าซีดเหลืองจนนางอยากจะเชิญท่านหมอมาตรวจอาการ

“ท่านไม่สบายหรือเจ้าคะ”

“หึหึ ข้าป่วยมาตั้งแต่เล็ก ผิวกายจึงได้ซีดเหลืองกว่าผู้อื่นมากนัก”

“เจ้าค่ะ” เสียงหัวเราะในลำคอของเขาทำให้เจียวจูถึงกับขมวดคิ้ว

นางคุ้นหูอยู่ไม่น้อย หรือจะเป็นด้วยความทรงจำเดิมของนาง เจียวจูสลัดความคิดแปลกๆ ออกจากหัวก่อนจะเดินตามเขาเข้าไปในห้องโถง

เมื่อทานมื้อเช้าเสร็จ บิดาของนางจึงเดินทางไปทำงาน ส่วนหานหมินพาเซี่ยจื้อโหยวเดินทางไปที่สำนักศึกษา เจียวจูที่ยังไม่ได้ออกจากห้องโถงไป ก็ถูกมารดารั้งตัวให้อยู่สอบถามเรื่องของฉู่เลี่ยงหวงกับไป๋เยว่เล่อ

“เป็นเรื่องจริงรึจูจู”

“ก็ตามข่าวลือเลยเจ้าค่ะ” นางตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“แล้วเจ้าไม่เสียใจรึ” ซูซื่อมองบุตรสาวอย่างเป็นห่วง สหายที่สนิทที่สุดของเจียวจูก็เห็นจะมีเพียงไป๋เยว่เล่อ เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้แล้วจะมองหน้าติดกันได้อย่างไร

“ไม่เจ้าค่ะ ข้าดีใจเสียอีก หากข้ารู้ภายหลังคงไม่ดีเป็นแน่”

“ก็จริงของเจ้า อาเล่อนางก็ไร้ยางอายเสียจริง ถึงกับกอดกับองค์ชายรองกลางวันแจ้งๆ เลยรึ”

“แล้วจะให้นางไปกอดกันยามค่ำคืนที่ใดได้เล่าท่านแม่ มีเพียงตอนฟ้าสว่างเท่านั้น ที่นางจะได้ออกมาพบองค์ชายรอง”

“เจ้านี่...พูดเรื่องน่าละอายออกมาได้อย่างไร”

“ข้าเพียงแค่พูดกับท่านเท่านั้นเจ้าค่ะ” เจียวจูเข้าไปกอดแขนมารดาอย่างออดอ้อน

เมื่อเห็นว่าบุตรสาวไม่ได้เสียใจเช่นที่คิด ซูซื่อก็ไม่เอ่ยถามเรื่องของเลี่ยงหวงและเยว่เล่ออีก

“แล้วปากเจ้าหายดีแล้วรึ”

“หายแล้วเจ้าค่ะ แมลงคงไม่มีพิษ เป็นลูกที่เข้าใจผิดไปเองเจ้าค่ะ”

เสี่ยวเหมยเบิกตากว้างมองคุณหนูของนาง เมื่อครู่คุณหนูนางยังบอกว่าแมลงมีพิษอยู่เลย เจียวจูนางไม่อยากให้มารดาเป็นห่วงจึงได้เอ่ยบอกไปเช่นนั้น ทั้งมองมาทางเสี่ยวเหมยเพื่อห้ามไม่ให้นางเอ่ยสิ่งใดออกมาอีกด้วย

“ดีแล้ว เช่นนั้นเจ้าไปพักเถิด แม่จะพักแล้วเช่นกัน”

เจียวจูกลับมาที่เรือนของนาง นางก็มิได้กลับเข้าห้อง แต่ให้เสี่ยวเหมยนำกระดาษพู่กันไปให้นางที่ศาลา

เจียวจูนางนั่งนึกถึงความทรงจำในภพเดิม พร้อมทั้งเขียนออกมาว่าเหตุการณ์ใด เกิดขึ้นเมื่อใดบ้าง เพื่อที่นางจะได้มีเวลาเตรียมตัว

ตำหนักขององค์ชายรอง ฉู่เลี่ยงหวงกำลังเตรียมตัวเพื่อเดินทางมาหาเจียวจูที่จวนตระกูลหาน แต่ถูกผู้ตรวจการไป๋เข้ามาขวางทางไว้เสียก่อน

“มีเรื่องอันใด” เลี่ยงหวง รู้อยู่แก่ใจว่าผู้ตรวจการไป๋มาด้วยเรื่องอันใด แต่ก็ยังจะเอ่ยถามออกมาไป

“กระหม่อมว่าองค์ชายรองคงรู้ดีว่ากระหม่อมมาด้วยเรื่องอันใดพ่ะย่ะค่ะ”