ถูกแมลงมีพิษต่อย

สองพี่น้องพูดคุยเล่นหัวกันไม่นาน ฉู่เลี่ยงรุ่ยก็เดินเข้ามาเป็นคนแรก เขาหยุดมองสองพี่น้องนิ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตามาที่เจียวจู พร้อมทั้งกดยิ้มที่แฝงไปด้วยความหมายมองนาง

“องค์ชายใหญ่ พระองค์จะเข้าร่วมงานด้วยรึพ่ะย่ะค่ะ” หานหมินลุกขึ้นไปจัดแจงที่นั่งให้เลี่ยงรุ่ยเมื่อเห็นเขาพยักหน้ารับ

“คุณหนูหาน เจ้าปิดหน้าเพื่ออันใด หรือว่าเจ้าเสียใจเรื่องน้องรองกับสหายของเจ้าจนต้องปิดบังความอัปลักษณ์ไว้เสีย”

เจียวจูกัดฟันแน่น รังแกนางไว้ ยังมีหน้ามาเอ่ยถามนางเช่นนี้อีก

“หามิได้เพคะ หม่อมฉันถูกแมลงมีพิษต่อยเข้าที่ปาก กลัวว่าหากองค์ชายใหญ่เห็นเข้าจะทำให้ระคายเคืองพระเนตรได้เพคะ”

“จูจู เจ้าเป็นอันใด ให้เปิ่นหวางตามหมอมาดูดีหรือไม่” ฉู่เลี่ยงหวงที่เพิ่งเดินเข้ามาได้ยินสิ่งที่เจียวจูนางพูด จึงได้เดินเข้ามาดูอย่างร้อนใจ

หานหมินที่เห็นเลี่ยงหวงพุ่งตัวมาทางน้องสาวของตนจึงได้เดินเข้ามาบังตัวเจียวจูไว้ด้านหลัง ฉู่เลี่ยงรุ่ยเองก็เบี่ยงตัวเข้ามาขวางทางไว้อย่างแนบเนียนเช่นกัน

“ขอบพระทัยเพคะ หม่อมฉันมิเป็นอันใดมาก ไม่รบกวนองค์ชายรองให้ต้องลำบากเรียกหมอมาตรวจดู” นางก้มหน้าลงต่ำด้วยไม่อยากจะมองใบหน้าของฉู่เลี่ยงหวงให้เสียสายตา

แต่เขาดันคิดว่า นางเสียใจที่เห็นว่าเขาอยู่กับไป๋เยว่เล่อ ยิ่งทำให้สงสารนางเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม

“เจ้ายังโกรธเคืองเปิ่นหวางอยู่อีกรึ เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั้น เปิ่นหวางเพียงต้องการถามคุณหนูไป๋เพราะไม่เห็นเจ้าอยู่กับนาง”

“เหอะ น้องรองเจ้ากอดคุณหนูไป๋เสียแนบแน่น ยังจะแก้ตัวให้ผู้ใดฟังกัน” ฉู่เลี่ยงรุ่ยเลิกคิ้วอย่างยียวน ดวงตาดอกท้อของเขาจ้องมองเลี่ยงหวงอย่างดูแคลนที่กล้าแก้ตัวออกมาอย่างหน้าหนา

“พี่ใหญ่ ท่านหยุดพูดสักประเดี๋ยวจะได้หรือไม่” เขาเอ่ยเสียงเย็นอย่างหมดความอดทน

“ท่านพี่ ข้าอยากกลับจวนเจ้าค่ะ” เจียวจูดึงแขนเสื้อของหานหมิน พร้อมทั้งเอ่ยบอกเสียงเบา นางที่หมดสนุกแล้ว นางเบื่อจะต้องมาฟังสองพี่น้องถกเถียงกันไม่เลิกจึงคิดที่จะขอตัวกลับจวนเสียก่อน

“ได้ พี่จะไปส่งเจ้าก่อน ประเดี๋ยวค่อยย้อนกลับมาใหม่”

“เปิ่นหวางจะกลับแล้วเช่นกัน ประเดี๋ยวไปส่งคุณหนูหานที่จวนให้เอง” ฉู่เลี่ยงรุ่ยจะรีบกลับขึ้นมาทันที

“ไม่รบกวนพี่ใหญ่ เปิ่นหวางจะไปส่งนางเอง” ฉู่เลี่ยงหวงเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ยอม

“หม่อมฉันจะกลับพร้อมพี่ชาย ไม่รบกวนองค์ชายทั้งสองเพคะ องค์ชายรอง...เรื่องในวันนี้หม่อมฉันมิได้ติดใจสิ่งใด ปิ่นปักผมที่พระองค์เคยมอบให้หม่อมฉันจะให้คนส่งกลับคืนเพคะ”

หานเหวินที่เข้ามาได้ยินสิ่งที่บุตรสาวพูดก็เอ่ยรั้งให้องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองอยู่ร่วมตัดสินบทกลอนที่บัณฑิต คุณหนู คุณชายแต่งขึ้น

“บุตรีกระหม่อมพูดถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ เรื่องที่เกิดขึ้นกระหม่อมไม่อาจก้าวล่วงได้ แต่ของแทนใจที่พระองค์เคยมอบให้บุตรีกระหม่อมคงต้องขอคืน หากไม่มีเรื่องใดเร่งด่วน ทั้งสองพระองค์อยู่ตัดสินบทกลอนกับกระหม่อมก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

ฉู่เลี่ยงรุ่ยจำต้องนั่งลงอย่างหัวเสียที่ไม่ได้ไปส่งเจียวจูกลับจวน แต่ก็นึกสะใจที่ฉู่เลี่ยงหวงถูกตอกหน้าต่อหน้าผู้อื่นเช่นนี้ เขาเบื่อที่จะต้องนั่งฟังเหล่าบัณฑิตพร่ำพรรณนาความงามของธรรมชาติ ดอกไม้ สาวงาม คนพวกนี้เคยพบเจอความโหดร้ายเช่นที่เขาเห็นในสนามรบเสียที่ไหน หัวคิ้วของเขาจึงขมวดอยู่ตลอดเวลา อย่างไม่น่ามอง

ฉู่เลี่ยงหวงก็แทบนั่งไม่ติด เขาต้องการจะตามเจียวจูไป เพื่อชี้แจ้งเรื่องที่เกิดขึ้นในสวนดอกไม้ให้นางฟัง แต่จะลุกออกไปก็มีสายตาของฉู่เลี่ยงรุ่ย และคำพูดถากถางที่เอ่ยขัดขึ้นมาตลอด

หานหมินเมื่อพาเจียวจูกลับไปส่งที่จวนแล้ว ตัวเขาก็ย้อนกลับมาร่วมงานอีกครั้ง

“จูจู นางเป็นเช่นใดบ้าง” หานเหวินเอ่ยถามบุตรชายเสียงเบา

“น้องสาวมิได้เป็นอันใดขอรับ แต่นางถูกแมลงมีพิษต่อยเข้าที่ปาก ลูกจะเรียกหมอมาดูอาการนางก็ไม่ยอม ลูกจึงให้หมอจัดเทียบยามาต้มให้นางแล้วขอรับ”

“ได้อย่างไรกัน แมลงมีพิษต่อยที่ปาก เจ้ายังไม่รีบตามหมออีกรึ” หานเหวินมองบุตรชายอย่างไม่พอใจ

“ท่านพ่อ แต่จูจูนางไม่ยอม จะให้ข้าทำเช่นใดเล่าขอรับ” เขาอ้อนวอนนางแล้วทั้งพานางไปที่โรงหมอ แต่นางก็ไม่ยอมให้หมอดูอาการ ได้แต่รับยากลับมาต้มกิน

“เปิ่นหวางมียาดี ได้มาจากชายแดนเหนือ ไว้จะส่งไปให้คุณหนูหานก็แล้วกัน” ฉู่เลี่ยงรุ่ยกดยิ้มมองหานเหวินอย่างเจ้าเล่ห์

“ขอบพระทัยองค์ชายใหญ่พ่ะย่ะค่ะ”

เจียวจูเมื่อกลับถึงเรือนของนาง นางจำต้องยอมกินยาต้มลงไป ไม่เช่นนั้นเสี่ยวเหมยนางก็ไม่ยอม จะไปแจ้งท่านแม่ให้ตามหมอมาดูนาง

“เจ้าไปพักได้แล้ว ข้าอยากจะพักเช่นกัน” เจียวจูโบกมือไล่เสี่ยวเหมยเมื่อนางดื่มยาเรียบร้อยแล้ว

“เจ้าค่ะ บ่าวจะอยู่หน้าห้อง หากคุณหนูมีสิ่งใดร้องเรียกบ่าวเลยนะเจ้าคะ” เสี่ยวเหมยมองคุณหนูของนางอย่างเป็นห่วง

“เข้าใจแล้ว เจ้าไปเถิด” พอเสี่ยวเหมยออกไป เจียวจูก็ถอดผ้าปิดหน้าของนางออก ก่อนจะรีบไปส่งกระจกเพื่อดูว่ามันยังบวมอยู่หรือไม่

“บ้าจริง” นางหงุดหงิดไม่น้อย เมื่อเห็นรอยฟันที่ฉู่เลี่ยงรุ่ยใช้ขบปรากฏอยู่ที่ริมฝีปากล่างของนาง

หากเป็นเช่นนี้วันนี้นางคงได้รับมื้อเย็นที่เรือน ถ้าหากไปรับมื้อเย็นกับครอบครัว ได้ถูกสงสัยแน่ด้วยดูอย่างไรมันก็เป็นรอยฟันคน ไม่ใช่รอยถูกแมลงต่อยเช่นที่นางได้บอกไป

ไป๋เยว่เล่อ เมื่อกลับถึงจวน นางก็รีบไปบอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้ผู้เป็นบิดากับมารดารับรู้

“งามหน้านัก!!!” ผู้ตรวจการไป๋ขว้างแก้วน้ำชาลงพื้น เมื่อไป๋เยว่เล่อนางเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ฟัง

“ท่านพี่ ใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ”

“ท่านพ่อ เช่นนี้ก็ดีแล้วเจ้าค่ะ องค์ชายรองจะได้รับลูกเข้าตำหนัก แต่ท่านจะต้องช่วยเรียกร้องความเป็นธรรมให้ลูกด้วย”

“เหอะ เจ้าพูดเสียว่ามันง่าย”

“หรือว่าท่านไม่ต้องการจะได้บุตรเขยเป็นเชื้อพระวงศ์เจ้าคะ ยามนี้ยังไม่มีการแต่งตั้งองค์รัชทายาท ไม่แน่ว่า...หากองค์ชายรองได้ตำแหน่งองค์รัชทายาทขึ้นมา ต่อไปตำแหน่งขุนนางในราชสำนักของท่านคงไม่หยุดเพียงแค่ผู้ตรวจการ ท่านเห็นด้วยกับข้ารึไม่เล่า ท่านพ่อ”

ผู้ตรวจการไป๋มองใบหน้าของไป๋เยว่เล่ออย่างครุ่นคิด สิ่งที่บุตรสาวพูดมาเป็นเรื่องจริงทั้งหมด หากวันหนึ่งองค์ชายรองได้นั่งบัลลังก์ ตระกูลไป๋ย่อมจะต้องรุ่งเรืองไปด้วย

“ได้ พ่อจะไปเข้าเฝ้ากับองค์ชายรองเอง” ผู้ตรวจการไป๋ยกยิ้มให้กับความฉลาดของบุตรสาว

ไป๋เยว่เล่อ นางไม่สนใจแล้วว่าคนทั้งเมืองหลวงจะมองนางเช่นไร ในเมื่อนางได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ต่อให้องค์ชายรองจะไม่พอใจเพียงใด ก็ต้องแต่งนางเข้าตำหนักอย่างที่นางหวัง

งานประชันบทกลอนจบลง ผู้คนต่างไม่ได้พูดถึงความสามารถของบัณฑิตผู้ชนะการประชันในงานครั้งนี้ แต่กลับพูดถึงเรื่องขององค์ชายรองและ ไป๋เยว่เล่อแทน

“จูจูเล่า นางไม่กินมื้อเย็นรึ” หานเหวินที่กลับมาถึงเรือนทันมื้อเย็นพอดี ไม่เห็นเจียวจูจึงได้เอ่ยถามออกมา

“นางยังเจ็บปากไม่หายเจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่ต้องห่วง ข้าไปดูนางมาแล้ว” ซูซื่อเอ่ยบอกผู้เป็นสามี

“ข้าจะแนะนำให้รู้จักอาโหยวเสียหน่อย”

เซี่ยจื้อโหยว บุตรชายของสหายหานเหวิน เขาเดินทางมาเพื่อเข้าสอบจิ้นซื่อที่ใกล้จะถึงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า