ตอนที่ 20 งานแต่งที่ไร้ซึ่งความยินดี

ภายในห้องเงียบงัน ฉินชิงหร่านนั่งแน่นิ่ง ราวกับร่างไร้วิญญาณ แต่ในแววตากลับลุกโชนไปด้วยเพลิงแห่งความชิงชัง นางสาบานกับตนเองฉินเซียนหรู น้องสาวต่างมารดาผู้นั้น คือต้นตอของหายนะทั้งหมด และเป็นศัตรูที่ไม่มีวันอยู่ร่วมใต้ฟ้าเดียวกันได้

ตลอดหลายเดือนมานี้ ฟ้าดินดูราวกับตั้งใจลงทัณฑ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงแค่ความอัปยศจากการถูกบ่าวรับใช้ย่ำยีก็ทำให้หัวใจนางแทบแหลกสลายแล้ว ไหนเลยยังต้องทนมองสายเลือดต่ำต้อยเติบโตอยู่ในครรภ์ทุกวัน ฟ้าดินยังไม่สาแก่ใจ ถึงกับส่ง ซ่งห้าวหรานบุรุษเสเพลต่ำช้าแห่งเมืองหลวงมาเป็นคู่ครองของนางอีก

ความเคียดแค้นกัดกินหัวใจจนดวงตาที่ครั้งหนึ่งใสกระจ่างกลับขุ่นมัวเป็นสีดำสนิท ริมฝีปากที่เคยงามระเรื่อเอ่ยถ้อยคำสั่นพร่าเต็มไปด้วยพิษแค้น“นางแพศยา…เจ้าคิดจะจองเวรข้าไปจนถึงเมื่อใด หากเจ้ามีชีวิตอยู่ ข้าย่อมไร้ที่ยืน หากข้ายังหายใจ เจ้าก็อย่าหวังจะอยู่อย่างสงบสุข!”

แม้ใบหน้าของชิงหร่านยังคงงดงาม หากแต่ความแค้นชิงชังที่ฉาบอยู่ในแววตากลับทำให้ความงามนั้นอัปลักษณ์ยิ่งกว่ามารร้าย

เพียงไม่กี่วันให้หลัง พิธีแต่งงานระหว่างตระกูลฉินและตระกูลซ่งก็ถูกจัดขึ้นอย่างมโหฬาร หอพิธีถูกประดับด้วยแพรไหมสีแดงสดทอดยาวจากประตูใหญ่สู่แท่นพิธี โคมไฟรูปมังกรและหงส์แขวนเรียงรายส่องสว่างราวกลางวัน เสียงกลองพิธีและดนตรีบรรเลงขับขานดังสะท้อนทั่วทั้งนคร

อัครเสนาบดีซ่งกวงเหริน รักษาสัญญาที่ให้ไว้ต่อแม่ทัพฉิน เขาจัดงานนี้ให้หรูหราสมเกียรติยิ่งกว่างานใด ๆ ของปี ของขวัญแต่งงานล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งล้ำค่า ทั้งทองคำแท่ง และอัญมณีที่หาชมได้ยาก ถูกขนมาตั้งเรียงรายเป็นภูเขาเล็ก ๆ แขกเหรื่อผู้สูงศักดิ์จากราชสำนักล้วนได้รับเชิญให้มาร่วมงานอย่างพร้อมเพรียง

“ท่านแม่ทัพฉินเทียนหง…ข้าหวังว่าท่านคงจะพึงพอใจ เพราะในวันนี้ ข้าได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อย”

แม้จะเป็นบุรุษผู้มากด้วยเล่ห์เหลี่ยม แต่สำหรับวันมงคลของบุตรชาย เขากลับเต็มใจทุ่มทุกสิ่งไม่ออมแรง งานที่หรูหราโอ่อ่านี้คือหลักฐานแห่งชัยชนะของตระกูลซ่ง สำหรับซ่งกวงเหรินแล้วการได้ ฉินชิงหร่าน เป็นลูกสะใภ้ เปรียบเสมือนของขวัญจากสวรรค์ที่ฟ้าประทาน

แม่ทัพฉินเทียนหงนั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้า สีหน้าเข้มขรึมทว่าเริ่มคลายลงเล็กน้อย ความอับอายที่กัดกินหัวใจเขาตลอดหลายวันดูเหมือนจะถูกกลบฝังลงด้วยความโอ่อ่าของงานในวันนี้ชั่วขณะ

ทว่าภายใต้ใบหน้าที่พยายามสงบกลับแฝงไว้ด้วยความขมขื่นลึกสุดใจ เพราะเขารู้ดีผู้ที่ต้องแบกรับเคราะห์กรรมครั้งนี้มิใช่ตระกูล หากเป็นบุตรสาวที่เขาเคยภาคภูมิใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

แม่ทัพเอื้อนเอ่ยช้า ๆ เสียงต่ำหนักแน่น แต่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดลึกในใจ“ข้าหวังเป็นอย่างยิ่ง…ว่าบุตรชายของท่าน จะดูแลลูกสาวของข้าให้ดี”

ท่ามกลางเสียงฆ้องกลองและเสียงอวยพรที่ก้องสะท้อนทั่วหอพิธี ซ่งห้าวหราน กุมมือเรียวบางของเจ้าสาวไว้แน่น ดวงตาคมฉายแววลุ่มหลงราวกับจะกลืนกินความงดงามตรงหน้า รอยยิ้มพึงใจผุดขึ้นบนใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความภาคภูมิ

“วันนี้เป็นวันมงคลของเรา…เจ้าน่าจะยิ้มให้สมกับเป็นเจ้าสาวสักหน่อย” เขาเอ่ยวาจาอ่อนหวาน หากแต่แฝงด้วยความถือสิทธิ์ราวกับเจ้าของ

ทว่าถ้อยคำเหล่านั้นไม่ต่างจากมีดที่กรีดซ้ำลงบนหัวใจของ ฉินชิงหร่าน ดวงตาของนางหม่นหมองเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไม่ยอมไหลออกมา นางเชิดหน้าหนี แววตาแข็งกระด้างปฏิเสธการสบตากับบุรุษผู้ที่ถูกบังคับให้กลายเป็นคู่ครอง

ซ่งห้าวหรานหาได้โกรธเคืองไม่ ตรงกันข้าม แววตาของเขายิ่งเต็มไปด้วยความพึงพอใจ ริมฝีปากโค้งยิ้มกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ความหยิ่งทะนงของเจ้านี่เอง…ที่ยิ่งทำให้ข้าอยากได้ครอบครอง”

ซ่งห้าวหรานสังเกตเห็นแววตาของเจ้าสาว ที่ไม่เพียงแต่ดื้อรั้นกับเขาเท่านั้น แต่ยังจับจ้องไปยังสตรีอีกคนหนึ่งที่รูปลักษณ์งดงามยิ่งกว่าตัวเจ้าสาวเสียอีก

"หากข้าจำไม่ผิด สตรีนางนี้คงเป็นน้องสาวของเจ้าฉินเซียนหรูนางช่างงดงามจริงๆ" ซ่งห้าวหรานกล่าวชื่นชมความงามของหญิงอื่นอย่างเปิดเผย ทั้งที่นี่คืองานวิวาห์ของเขากับฉินชิงหร่าน

"หากเจ้าฉุดกระชากนางลงสู่ความต่ำตมได้ ตัวข้านั้นจะมีความสุขใจยิ่งนัก" ฉินชิงหร่านเอ่ยเสียงเย็น

"โอ้โห... ดูเหมือนความสัมพันธ์ของพวกเจ้านั้นจะไม่ค่อยดีเลยสินะ" ซ่งห้าวหรานแสร้งทำเป็นตกใจ พร้อมทั้งจ้องมองไปยัง ฉินเซียนหรู ซึ่งนั่งอยู่ร่วมโต๊ะอาหารกับพี่ชายของนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหลงใหลอย่างโจ่งแจ้ง

ด้าน ฉินหานเฟิง พี่ชายคนโตของฉินเซียนหรู เมื่อเห็นสายตาที่หยาบโลนจ้องมองมาทางน้องสาว เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองว่า "เจ้าหมอนี่มันสวะชัดๆ น้องฉินเซียนหรู ตัวเจ้าต้องระวังตัวให้มากๆ" เขากล่าวด้วยความเป็นห่วง

"ท่านพี่โปรดวางใจ คนพวกนี้ไม่ได้อยู่ในสายตาข้าหรอก"

ฉินเซียนหรู ยกจอกสุราขึ้นเล็กน้อย แววตาเรียบเฉยจ้องตรงไปยังคู่บ่าวสาว รอยยิ้มบางที่ประดับบนริมฝีปากคล้ายการทักทาย แต่ในความจริงกลับแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน ในนัยน์ตาของนางไม่มีทั้งความยินดีหรือเศร้าโศก  ซ่งห้าวหราน สบตานางแล้วหัวเราะเสียงต่ำ สายตาที่ฉายชัดถึงความกำหนัดแทบจะกลืนกินร่างงามนั้น “ฮ่าฮ่า…ข้าใคร่รู้จริง ๆ ว่าในใต้ใบหน้าเยือกเย็นนั้น น้องฉินเซียนหรูจะซ่อนเพลิงร้อนแรงเช่นใด หากได้ลองลิ้มรสด้วยตน…ช่างน่าตื่นเต้นนัก”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะตึงเครียดทันที ราวกับความชื่นมื่นในงานแต่งถูกสาดด้วยโคลนสกปรก แขกบางคนเบือนหน้าอย่างไม่อาจทนฟัง ขณะที่ ฉินชิงหร่าน เจ้าสาวกลับเชิดหน้าหนี สายตาของนางเต็มไปด้วยไฟโทสะและความเจ็บช้ำ ทว่าก่อนที่สายตาหยาบโลนของซ่งห้าวหรานจะยิ่งเหิมเกริมไปมากกว่านี้ เสียงหัวเราะก้องกังวานก็ดังแทรกเข้ามา

“ฮ่าฮ่า! ยินดีกับคุณชายซ่งด้วยนัก ไม่ทันไรเจ้าก็มีภรรยาแล้วเสียที!”

เสียงนั้นดังมาจากกลุ่มชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้ามา พวกเขาล้วนแต่งกายหรูหราทว่าอากัปกิริยาหยาบโลน ใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความสำราญ บุตรหลานขุนนางผู้มีชื่อเสียงแต่ไร้คุณธรรม ต่างเป็นสหายเก่าแก่ของซ่งห้าวหราน ผู้เคยเที่ยวโคมแดง ดื่มสุรา และก่อเรื่องเสเพลมาด้วยกันนับไม่ถ้วน

การปรากฏตัวของพวกเขา เปรียบดัง คราบโสมมที่โผล่ขึ้นมาท่ามกลางพิธีแต่งงานอันหรูหรา แขกผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่รอบงานเริ่มมองหน้ากันด้วยแววตาหนักอึ้ง บางคนกดเสียงซุบซิบต่ำอย่างไม่อาจปกปิดความขุ่นเคืองได้ ขณะที่ซ่งห้าวหรานกลับยืดอกเชิดหน้า ราวกับได้รับเกียรติอันใหญ่หลวงจากการมาเยือนของเหล่ากุ๊ยผู้สวมคราบคุณชายเหล่านี้