บทที่ 4

“ท่านส่งข้าย้อนกลับไปตอนสิบหกหนาวพอดีใช่หรือไม่ ท่านยายหนิงข้างบ้านก็เพิ่งเสียชีวิต ข้าเองหมดที่พึ่งแล้ว ชีวิตแรกช่วงเวลานั้น สามีน่าตายผู้นั้นของข้าก็ปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับปลุกปลอบ ทำเหมือนข้าเป็นน้องสาวที่เขาเอ็นดูหวงแหนจนข้าตกหลุมพราง”

“...” เขาจำสามีคนนั้นของนางจากบันทึกความทรงจำวิญญาณได้ คนไร้คุณธรรมเช่นนั้นจะลืมได้อย่างไร

“แต่ชีวิตนี้ข้าไม่ได้ตกหลุมพรางของสามีน่าตายผู้นั้น เขาจึงรามือจากข้าและไปเกี้ยวบุตรสาวของพ่อค้าเขียงหมูแทน ส่วนข้าก็มีความคิดที่จะเปิดร้านขายของป่า ดั่งที่เคยวางแผนไว้ในชาติภพแรก น่าเสียดาย…”

“เจ้าโดนพ่อค้าทาสจับไป หรือโดนโจรปล้นล่ะ”

“ท่านรู้ได้อย่างไร” หนิงอันอ้าปากค้างมองยมทูตหนุ่ม ซึ่งตอนนี้นางรู้สึกเหมือนเขาใกล้ชิดราวกับสหาย

“เพิ่งออกจากหมู่บ้าน หญิงสาวตัวคนเดียวไร้ญาติขาดมิตร ซ้ำยังมีชีวิตต่อมาอีกหลายปี หากไม่กลายเป็นทาส ก็คือกลายเป็นภรรยาโจร”

“ท่านเดาผิดแล้วนายท่าน”หนิงอันยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนจะพึมพำ“แม้จะใกล้เคียงก็ตาม..”

“เช่นนั้นแล้วอย่างไร ใยจึงบอกตนเองใช้ชีวิตคุ้มค่า ตอนที่ฝึกฝนเพื่อเป็นภรรยาของขุนนางในชีวิตแรก ก็ถือว่าได้ความรู้มาไม่น้อยมิใช่หรือ” 

“ก็นั่นแหละ ข้าเล่าต่อดีกว่า ท่านคงอยากรู้จะแย่แล้ว”

“...” ยมทูตหนุ่มกลอกตา ไม่ใช่แค่ตนอยากรู้ คาดว่านักอ่านก็คงอยากรู้จะแย่แล้วเช่นกัน

“ข้าเป็นหญิงสาวตัวคนเดียวออกจากหมู่บ้านมาไม่ไกลก็ดันถูกโจรปล้น โชคดีที่ท่านลุงโจรพอมีคุณธรรม นำข้าไปขายในหอนางโลมโดยที่ไม่ได้แตะต้องตัวข้าเพราะสงสารเห็นใจ”

หนิงอันไม่ได้เล่าว่าตอนแรกท่านลุงโจรก็จะมอบนางให้แก่ลูกน้องเหมือนกันนั่นแหละ แต่พอนางเล่าเรื่องชะตาอาภัพของตนที่ต้องสูญเสียครอบครัวพ่อแม่พี่น้องไปจนหมด ท่านลุงโจรก็รู้สึกเห็นใจขึ้นมา กล่าวว่าเขาก็เคยมีบุตรสาวที่ตายไปแล้ว เห็นแก่ที่นางเป็นบุตรสาวไร้ที่พึ่งเช่นกัน เขาจะส่งนางไปที่ที่ดีหน่อยก็แล้วกัน จากนั้นก็นำนางไปขายในหอนางโลม

“นำเจ้าไปขายหอนางโลมยังเรียกว่าสงสารเห็นใจได้หรือ” สำหรับหญิงสาวนี่เท่ากับเหยียบย่ำศักดิ์ศรี แต่หนิงอันไม่ถือสาเพราะนางมองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็ว

“เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือเจ้าคะ ข้ายังมีอีกหนึ่งชีวิต คราวนี้แม้ต้องจบลงที่หอนางโลม ก็เพียงแค่ต้องเก็บเกี่ยวความรู้มาให้มากที่สุด ข้าได้รับรู้ข่าวบ้านข่าวเมืองมากมายตลอดเวลาที่ทำงานอยู่หอนางโลม ได้รู้จักกับพ่อค้า คหบดี ได้แลกเปลี่ยนแนวคิดกับผู้คนหลากหลายอาชีพ ศาสนา ได้ล่วงรู้ความลับของผู้คนมากมาย ยังได้เรียนรู้ศาสตร์และศิลป์อีกต่างหาก”

“เจ้าไม่รู้สึกแย่เช่นนั้นหรือ นางโลม…” นางโลมทำงานอะไรไยยมทูตหนุ่มจะไม่รู้

“ฮ่าๆ ๆ ท่านยมทูตคิดมากเกินไปแล้ว นางโลมเองก็แบ่งเป็นหลากหลายระดับ ตัวข้านั้นเพราะมีความสามารถในการเดินหมาก ชงชา และอ่านออกบ้าง จึงถูกฝึกฝนจนกลายเป็นนางโลมขายศิลป์ ก่อนที่ข้าจะตายยังมีคนเรียกข้าว่านางโลมอันดับหนึ่งอีกด้วยนะเจ้าคะ”

“หน้าตาท่าทางของเจ้าก็ไม่เลว” ยมทูตหนุ่มพูดจากใจจริง

“ขอบคุณนายท่านที่เอ่ยปากชมข้า” ครั้งนี้นางกลับมาด้วยลักษณะของหญิงสาวช่างเอาใจจริง ๆ สมแล้วที่ฝึกฝนในหอนางโลมมากว่าห้าปี

“แล้วอย่างไรต่อ ทำไมจึงตายเร็วนักเป็นถึงนางโลมอันดับหนึ่งแล้ว”