เข้าสู่ระบบกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
หยางเทียนไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว! เขารีบเปิดกระเป๋าฉุกเฉินหยิบ Tourniquet ออกมา แล้วจัดการรัดห้ามเลือดที่ต้นขาของหลี่หู่เหนือบาดแผลขึ้นไปอย่างรวดเร็วและถูกหลักการ เขาบิดแกนหมุนจนแน่น...เลือดที่เคยพุ่งออกมาเป็นจังหวะได้หยุดลงแล้ว...แต่มันก็แลกมาด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างสุดแสนของหลี่หู่
เขาชี้ไปยังปากซอยแคบที่อยู่ไม่ไกล... "แต่เรามีเจ้าหน้าที่ถูกยิงสองนายอยู่ตรงนั้น! เลือดออกมาก! พวกเขารอไม่ได้!" "ผมต้องการทีมที่เร็วที่สุดเข้าไป...นำตัวพวกเขาออกมา...พวกคุณทำได้ไหม" มันคือคำถาม...ที่เป็นเหมือนบททดสอบความกล้าหาญ เกาซูอวี้และหยางเทียนสบตากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่
ยังไม่ทันที่ข่าวด่วนบนหน้าจอโทรทัศน์จะจบลง...โทรศัพท์สายตรงของแผนกฉุกเฉินก็ได้ส่งเสียงร้องดังขึ้น...พยาบาลซือรีบวิ่งไปรับสาย...และสีหน้าของเธอก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที "อาจารย์จางคะ!" เธอวางสายแล้วรีบรายงาน "แจ้งเหตุจากที่เกิดเหตุปล้นธนาคาร! มีผู้บาดเจ็บหลายราย...และมีเจ้าหน้าที่ตำรวจ
และหลังจากที่ทุกคนหยุดพักจากการออกกำลังกายแล้ว กลุ่มของพวกเขาก็ได้พากันย้ายมานั่งอยู่ภายใต้ร่มไม้ "หัวหน้าห้อง...เรื่องงานวิจัยโรควัวบ้า...ทีมของพวกเรา...น่าจะมาถึงทางตันแล้ว" หยางเทียนกล่าว อู๋ถิงผู้เงียบขรึมและรับผิดชอบการรวบรวมข้อมูลเป็นหลักอธิบายต่อ "พวกเราได้รวบรวมและวิเ







