เข้าสู่ระบบกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
"พี่ใหญ่! พี่ใหญ่!" เสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นดีใจของหวงจิงดังลั่น "มาแล้ว! รถบรรทุกมาถึงแล้ว! คุณอาเหลียงคุน มาแล้วครับ!" "หวงจิง! เบา ๆ! ที่นี่โรงพยาบาลนะ!" อู๋ถิงที่วิ่งตามเข้ามาติด ๆ รีบกระซิบเตือนเพื่อนสนิททันที แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครสนใจความดังของเสียงในตอนนี้แล้ว ถังเยว
หลังจากที่เหลียงคุนได้ส่งต่อข้อความแห่งความหวังและให้คำมั่นสัญญากับสองพี่สะใภ้เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่ได้ปล่อยให้เวลาเสียเปล่าแม้แต่วินาทีเดียว เขาและทีมงานได้มุ่งหน้าตรงไปยังโรงพยาบาลประชาชนประจำเมืองทันที ด้วยการประสานงานล่วงหน้าจากกองบัญชาการทหาร และชื่อเสียงของกลุ่มบริษัทเหลียงกรุ
"คุณลุงถังคะ...หนูต้องการให้คุณลุงช่วยติดต่อไปที่ศูนย์บัญชาการที่หนานจิง เพื่อขอยืมอุปกรณ์หลักในการผ่าตัดจากโรงพยาบาลทหารและโรงพยาบาลประชาชนค่ะ" "ได้...แล้วเธอยังต้องการอะไรอีกไหมลุงจะจัดการให้" ถังเว่ยหมิ่นถามออกมา...แม้ว่าอาจจะมีความหวังน้อยนิดแต่ถ้าหากเขาช่วยเพื่อนร่วมรบได้เจ้าตัวก็เต
'ในเมื่อเรานำคนไข้ไปหาห้องผ่าตัดที่ดีที่สุดไม่ได้...' แววตาของเด็กสาวเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน (ถ้าอย่างนั้น...เราก็แค่สร้างห้องผ่าตัดที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้...ขึ้นมาซะเลย!) เธอคิดก่อนจะรีบนำเรื่องนี้ปรึกษากับเทพซูในความคิดอย่างเร่งด่วน







