Masukกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
เวลาผ่านไปอีกเกือบสองเดือน...ทุกอย่างดำเนินไปตามคำแนะนำของหวงเจิ้งหรงอย่างไม่ผิดเพี้ยน เกาเจี้ยนกั๋วเดินหน้าเต็มกำลังในแบบฉบับของตัวเอง...นั่นคือการแสดงความจริงใจอย่างเสมอต้นเสมอปลาย เขายังคงมาที่บ้านพักของสองแม่ลูกบ่อยเท่าเดิม รวมถึงยังได้เพิ่มการแสดงความใส่ใจในรูปแบบอื่นด้วย อีกทั้งยัง
เช้าวันใหม่ ซึ่งวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์หลังจากที่หลิวซินได้รับเงินเดือนก้อนแรกในชีวิต บรรยากาศภายในบ้านพักหลังใหม่ของสองแม่ลูกจึงอบอวลไปด้วยความสุขเป็นพิเศษ หลิวซินที่ตอนนี้สามารถเงยหน้าอ้าปากได้อย่างเต็มภาคภูมิแล้ว ตั้งใจจะเข้าครัวแสดงฝีมือทำอาหารมื้อพิเศษให้ ลูกสาวสุดที่รักของเธอได
หลิวซินที่เดินตามออกมาถึงกับชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นนายทหารตรงหน้าเพราะเธอมั่นใจว่าไม่เคยเห็นหรือว่ารู้จักกับเขามาก่อน "ส่วนนี่ เกาเสี่ยวเฟย ลูกชายของลุงเอง" เขากล่าวต่อ นี่คือครั้งแรกที่หลิวซินได้พบกับร้อยเอกเกาเจี้ยนกั๋ว ซึ่งเธอกับลูกก็ไม่คิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาสองครอบ
"หนูซูอวี้จ๊ะ นี่ไข่ไก่ที่บ้านนะ ป้าเอามาฝาก" "พี่ใหญ่ซูอวี้ครับ นี่ผลไม้จากสวนของคุณปู่ พ่อผมให้เอามาให้ครับ" "นี่แป้งสาลีนะจ๊ะหนู เอาไปทำขนมกินนะ" ของกำนัลเหล่านี้แม้จะเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อย แต่ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยน้ำใจถูกส่งมาให้เธอแทบทุกวัน หานซูอวี้รับไว้ด้วยความเกรงใจเพราะเคยปฏิเสธ







