Mag-log inกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
กระดานไวท์บอร์ดที่เคยว่างเปล่า บัดนี้เต็มไปด้วยแผนที่จีโนมของเชื้อโคโรนาไวรัส สมการทางเคมีที่ซับซ้อนและข้อมูลการระบาดจากทั่วทุกมุมโลก... ทุกค่ำคืนหลังเลิกงานหรือทุกวันหยุด เหล่าแพทย์ทั้งสองยุคจะมารวมตัวกันที่นี่พร้อมกับทุ่มเทสติปัญญาและพละกำลังทั้งหมดให้กับการวิจัย ไม่ว่าจะเป
เย็นวันศุกร์...หลังสิ้นสุดสัปดาห์แรกของการทำงานในฐานะแพทย์เต็มตัว ภายในภัตตาคารชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงปักกิ่งกลุ่มแพทย์ยุคทองทั้งสี่คน ซึ่งบัดนี้คือหัวหน้าแผนกผู้น่าเกรงขามได้พาลูกทีมน้องใหม่ในสังกัดของตนเองมาเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่...เพื่อเป็นการต้อนรับและเฉลิมฉลองการเริ่มต้นชีวิตการทำงานอย่างเป็นทางการ
รุ่งเช้าของวันจันทร์...วันทำงานวันแรกในฐานะแพทย์ภายในห้องพักของเกาซูอวี้ ทุกอย่างเงียบสงบ...หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็คสีดำกำลังยืนสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ซึ่งบนเตียงของเธอมีเสื้อกาวน์สีขาวตัวยาวที่ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อยวางอยู่ บนกระเป๋าเสื้อด้านซ้าย...มีด้ายสีน
หลิวซินและเหล่าคุณแม่คนอื่น ๆ ได้มอบของขวัญที่เตรียมไว้ให้ลูก ๆ ของตน มันคือปากกาหมึกซึมด้ามหรู...ที่สลักชื่อและตราสัญลักษณ์ของ PUMC เอาไว้...เป็นของขวัญที่จะอยู่ติดตัวพวกเขาไปตลอดชีวิตการเป็นแพทย์ แต่ของขวัญที่ทำให้เกาซูอวี้ประหลาดใจที่สุด...มาจาก ซ่งอวิ๋นเซิง เขาเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกั







