Se connecterPartager
บทที่ 311
Date de publication:
2025-09-07 19:30:48
Dernier chapitre
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 322
กลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 321
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 320
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 319
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 318
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 317
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 302
และแล้ว...ในที่สุดเขาก็ได้เห็นเธอผู้ที่เป็นทั้งเพื่อนและหญิงสาวที่ตลอดเวลามักจะมาคอยดูแลตัวเองในตอนที่บาดเจ็บหนัก ในตอนนั้นแม้ว่าเขาจะพูดจากลับเธอไม่ดีเท่าไหร่นักเนื่องจากอาการบาดเจ็บถาโถมและความกลัวต่อร่างกายที่อาจจะกลับมาไม่เหมือนเดิม ทว่า...เยว่ฉีเธอก็ยังคอยดูแลเขาด้วยความเข้าใจอยู่เส
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 301
หนึ่งปีต่อมา...ฤดูใบไม้ผลิ ปี 2000 หลังจากที่พายุร้ายแห่งโรคระบาดได้พัดผ่านไป...ทิ้งไว้เพียงตำนานและความทรงจำ...บัดนี้...คือช่วงเวลาแห่งการเฉลิมฉลอง ภายในห้องจัดเลี้ยงที่หรูหราของโรงแรมแห่งหนึ่งในกรุงปักกิ่ง...บรรยากาศภายในกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะรวมถึงคำอวยพร
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 300
"เราถอดรหัสพันธุกรรมสำเร็จแล้วครับ...ยืนยันว่าเป็นเชื้อฮันตาไวรัสแต่เป็นสายพันธุ์ไม่แพร่เชื้อจากคนสู่คนครับท่าน!" สิ้นเสียงรายงานของเขา...ปลายสายก็เงียบไปนาน...นานจนอู๋ถิง เกือบจะคิดว่าสายหลุดไปแล้ว... ก่อนที่เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกอย่างที่สุด...จะดังลอดออกมา "ขอบคุณพระเจ้า.
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 298
"เริ่มเดินเครื่อง ECMO!" เลือดสีคล้ำที่ปราศจากออกซิเจน...ได้ไหลออกจากร่างของผู้ป่วย ผ่านเข้าไปในเครื่องออกซิเจนเนเตอร์...แล้วแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสดของเลือดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตก่อนจะถูกปั๊มกลับเข้าสู่ร่างกายอีกครั้ง... ทุกคน...ทั้งในห้องผู้ป่วยและที่ฐานทัพลับต่างก็จับจ้องไป
