ตอนที่ 5 เด็กผู้น่าสงสาร

ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะต้องตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

หลังได้รับความทรงจำอันไม่คุ้นเคยจื่อหรานหันหน้าเข้ากำแพงครุ่นคิดว่าจะทำยังไงกับชีวิตต่อดี รวมถึงพยายามทำใจยอมรับว่าตัวเองได้รับชีวิตใหม่ ทั้งยังเข้ามาอาศัยอยู่ในร่างบุตรสาวคนโตของครอบครัวบัดซบ !

ทำไมเรียกว่าบัดซบน่ะเหรอ ?

เหอะ ๆ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง

เจ้าของร่างมีชื่อว่าจื่อหราน ชื่อเดียวกับเธอในโลกก่อน เด็กสาวผู้เกิดมาในครอบครัวชาวนาฐานะเรียกได้ว่าพอมีเงินประทังชีวิต ไม่ได้ขัดสนจนต้องกัดก้อนเกลือกิน แต่ก็ไม่ได้อู่ฟู่ถึงขั้นสามารถใช้ชีวิตได้อย่างใจนึก

จื่อหรานเป็นลูกคนโตซึ่งเกิดจากภรรยาคนแรก ก่อนมารดาแท้ ๆ ของเธอจะเสียชีวิตหลังเธอเกิดได้ไม่กี่ปี จากนั้นบิดาก็แต่งผู้หญิงคนใหม่เข้าบ้าน

ชีวิตในช่วงแรก ๆ ของจื่อหรานไม่ได้แย่อะไรมากนัก แม่เลี้ยงยังดีกับเธออยู่แต่หลังจากแม่เลี้ยงให้กำเนิดลูกชายความสำคัญของลูกสาวคนโตก็ลดลง จนถึงขั้นเกือบจะไร้ซึ่งความสำคัญ

เธอเริ่มต้นทำงานตั้งแต่ยังเด็ก ซักผ้า หุงหาอาหารให้คนในบ้าน งานไร่งานสวนทุกอย่างล้วนเคยหยิบจับทั้งสิ้น บอกได้เลยว่าไม่มีงานไหนที่จื่อหรานไม่เคยทำ

เธอต้องเผชิญความลำบากมากมายจนเติบโตขึ้น แม้จะบอกว่าเพราะครอบครัวไม่ได้มีมากจึงต้องลำบาก ทว่าความลำบากนั้นกับไม่ได้ถูกแบ่งปันไปให้ทุกคนอย่างเท่าเทียม ทุกครั้งที่บ้านมีเรื่องดี ๆ มีของดี ๆ อาหารอร่อย เสื้อผ้าดี ๆ เธอต้องเสียสละให้น้อง

คิดดูสิ น้องได้เสื้อผ้าใหม่ ได้กินของดี ๆ ได้ปิ่นปักผมสวย ๆ ส่วนเธอไม่ได้อะไรเลยนอกจากยืนห่างออกมาเงียบ ๆ มองใบหน้ายิ้มแย้มของพวกเขา จื่อหรานในตอนนั้นจะรู้สึกยังไง

นอกจากนี้ยังมีอีกหลายอย่างที่เรียกได้ว่าแทบจะพูดไม่ออก หนึ่งในนั้นคงเป็นตอนที่เธอป่วยหนังแต่ต้องตื่นมาทำอาหารให้ทุกคนในบ้านกิน

“คนอื่นไม่มีมือมีเท้าหรือไงถึงได้รอกินข้าวจากคน ๆ เดียว”

การถูกลดความสำคัญยังคงหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งแม่เลี้ยงเริ่มมองว่าเธอเป็นส่วนเกินของบ้าน แค่เห็นหน้าก็รู้สึกขัดหูขัดตา ถ้าไม่ใช่กลัวชาวบ้านนินทาคงไล่จื่อหรานออกจากบ้านไปนานแล้ว

ส่วนน้องทั้งสามคนก็ไม่ได้ให้ความเคารพเธอเลยสักนิด พวกเขาล้วนทำเหมือนจื่อหรานเป็นคนใช้ เป็นเพียงคนช่วยแบ่งเบางานของพวกเขา ถึงกระนั้นจื่อหรานก็ยังคงเงียบกัดฟันทนต่อความอยุติธรรมทุกอย่างที่ต้องเผชิญ

แล้วบิดาละ บิดาไม่คิดจะทำอะไรเลยหรือ ?

ถึงบิดาจื่อหรานจะไม่ได้ถึงขั้นมองเธอเป็นคนอื่น แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก อีกฝ่ายมักเกรงใจและเห็นด้วยกับคำพูดแม่เลี้ยงเสมอ แม้จะมีพูดเพื่อเธออยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็เงียบปล่อยให้แม่เลี้ยงจัดการตามที่ต้องการ

และความปล่อยปะละเลยก็มาถึงขีดจำกัด ในวันที่จื่อหรานบอกว่าป่วยต้องการพักผ่อน คนที่บ้านก็ไม่ได้ให้ความสนใจเหมือนอย่างเคย ด้วยความเชื่อผิด ๆ ว่าเดี๋ยวเธอก็ดูแลตัวเองจนกลับมาหายป่วยได้ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่แล้ว จื่อหรานที่ทำงานหนักมาตลอดจนร่างกายเริ่มไม่ไหว พอป่วยหนักก็ไม่ได้กินยาดี ๆ มีแค่ปล่อยให้หายเองตามธรรมชาติ

อาการป่วยซึ่งกดทับและสะสมมานานทำให้เธอไม่อาจทนความเจ็บป่วยครั้งนี้ไหว เสียชีวิตไปโดยที่ไม่มีใครรับรู้

เป็นเด็กที่น่าสงสารมาก พึ่งจะย่างเข้าวัยยี่สิบปีแต่ต้องมาตายเพราะความไม่ใส่ใจของครอบครัว