ตอนที่ 1  หลุดพ้น

เจินไป๋เจียกำลังนอนรอวาระสุดท้ายของชีวิตด้วยใจที่สงบสุข 

ในที่สุดเธอก็กำลังจะหลุดพ้น

ก่อนหน้าที่อดทนเพราะบุตรชายที่ยังเล็ก ตอนนี้เห็นลูกมีครอบครัวมีคนดูแลแล้วเธอก็สบายใจไร้ห่วงไร้กังวล

“ท่านแม่ไม่ต้องห่วงลูกจะใช้ชีวิตให้ดีสมกับที่ท่านได้มอบให้” 

บุตรชายของนางย่อมรู้ถึงความเจ็บซ้ำของมารดา

“แม่รู้ แม่รู้ หรงเอ๋อร์ต่อไปต้องดูแลตัวเองให้ดี  ชิงเอ๋อร์ดูแลกันและกันและลูก”

“ค่ะ ท่านแม่พวกเราสัญญา”  

จวบจนวันนี้หรงหรงก็ยังไม่เห็นหน้าบิดา  

เจินไป๋เจียกลับไม่อยากให้คนคนนั้นมาสักนิด  คนที่ทำให้ชีวิตเธอพังพินาศ  

ทำให้เธอกลายเป็นโลกใบที่สอง เธอไม่เคยรู้ความจริงเลยว่า สามีที่เธออยู่กินมาด้วยจวบจนลูกได้ 3-4  ขวบ จวบจนวันที่จะพาลูกเข้าโรงเรียนเธอถึงได้รู้ว่าสามีมีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอยู่แล้ว

เธอโดนภรรยาเอกประจานครั้งแล้วครั้งเล่า  แม้จะเลิกรากันไป ทว่าลูกน้อยก็ยังต้องมีพ่อ   อาชีพเภสัชกรของเธอก็ไม่เจริญก้าวหน้าเพราะเมียเอกตามราวีเธอไปทุกที่  

ทั้งที่เธอไม่ใช่คนผิดและทุกคนเหมือนจะเข้าใจ แต่สายตาที่มองล้วนทำให้เกิดภาวะหลอน  สุดท้ายเธอก็ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า   เกือบจะฆ่าตัวเองตายก็หลายครั้ง 

หากไม่มีลูกชายเธอคงไม่มีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้  

เมื่อใจป่วยร่างกายก็ป่วย  จนวันนี้เธอจะได้หลุดพ้นเสียที  และแล้วเธอก็รู้สึกว่ากำลังล่องลอย  เสียงร้องให้เหมือนฟ้าถล่มแว่วอยู่ไกล ๆ  ทว่าเท้ากำลังค่อยเดินขึ้นไปเรื่อย ๆ

สายทางเดินที่ทอดยาวพาเธอมาพบกับผู้นำวิญญาณ

“เจินไป๋เจีย  อายุ  56  ปี เสียชีวิตด้วยอาการป่วย  เจ้ามีอะไรที่ปรารถนาหรือไม่”

“ข้าขอเรียกร้องความเป็นธรรม ทั้งชีวิตข้าไม่เคยก่อกรรมทำเข็ญ ทำไมให้ข้าต้องมาเจออะไรแบบนี้”

“บุญกรรมย่อมมีหลายชาติพัวพัน  ชาตินี้เจ้าได้ชดใช้กรรมแล้วชาติถัดไปจะได้เสวยสุข”      

“ท่าน แล้วข้าจะลืมเลือนอดีตชาติหรือไม่”

“เจ้าอยากจดจำอดีตได้??  การลืมเลือนเป็นสิ่งที่ดีการจดจำอาจจะทำให้ชะตาเจ้าเปลี่ยนไป”  

“ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะได้เสวยสุข ข้าไม่อยากจะเดินทางผิดอีกครั้ง”  

“ฮ่า  ฮ่า   ในเมื่อเราต้องการเช่นนั้นข้าจะมอบความทรงจำเดิมให้เจ้า  ตลอดชีวิตเจ้าไม่เพียงแต่ชดใช้เวรกรรมแต่ยังได้สร้างบุญกุศลอย่างต่อเนื่อง  ความดีไม่ใช่สิ่งที่ทำยาก แต่มันคือสิ่งที่เล็กน้อยที่ทำในช่วงชีวิตลำบากต่างหาก"  

“เอาล่ะเจ้าไปได้”