บทที่ 2

ไม่มีใครสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของฉัน ไม่มีใครสนใจหางตาที่แดงก่ำของฉัน

หลังจากน้องสาวพูดประโยคนั้นกับฉัน ทุกคนต่างก็คิดไปเองว่าเรื่องนี้จบแล้ว และคิดว่าฉันควรรู้กาลเทศะ

ต่างคนต่างก้มหน้ากินข้าวต่อ

ข้าวในชามของน้องสาวพูนสูงราวกับภูเขาลูกเล็กๆ

พ่อกับแม่มักจะต้องแข่งกันเอาชนะในทุกเรื่องที่เกี่ยวกับน้องสาวเสมอ

“โจวโจว กินเนื้อที่แม่ลวกให้สิ เนื้อที่พ่อทำสุกเกินไปแล้ว”

“โจวโจว อย่าไปฟังแม่ แม่เขาทำกึ่งสุกกึ่งดิบแบบนั้น กินเข้าไปเดี๋ยวท้องเสีย”

โจวโจว

โจวโจว...

เสียงเรียกแล้วเรียกเล่า

บางครั้งตอนที่พวกเขากำลังเคี้ยวอาหารอยู่ในปากแล้วพูด ฉันก็เผลอฟังผิดไป คิดว่าพวกเขากำลังเรียก “จาวจาว”

แต่พอเงยหน้าขึ้นมา กลับไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมองฉัน

เดิมทีน้องสาวชื่อฉีซิน ตามธรรมเนียมการตั้งชื่อของตระกูลฉีในรุ่นนี้ที่ต้องมีอักษร “รื่อ” ประกอบอยู่ในชื่อ

ปีที่พ่อกับแม่หย่ากัน แม่ยอมออกจากบ้านตัวเปล่าเพื่อเปลี่ยนชื่อน้องสาวให้ใช้นามสกุลเดียวกับเธอ

แม่กับพ่อถึงขั้นลงไม้ลงมือกันอย่างรุนแรงหน้าสำนักงานทะเบียนราษฎร์

ฉันตัวเล็กๆ พยายามเข้าไปห้าม “แม่ หนูยอมใช้นามสกุลแม่ เปลี่ยนชื่อหนูก็ได้ พวกแม่อย่าทะเลาะกันอีกเลย”

แม่ดึงตัวฉันออกอย่างรำคาญ “ฉันไม่ต้องการให้แกใช้นามสกุลเดียวกับฉัน”

ฉันถูกเธอสะบัดจนล้มลงไปนั่งกับพื้นอย่างเหม่อลอย

สุดท้ายก็เป็นเพราะน้องสาวร้องไห้ด้วยความตกใจ พวกเขาถึงยอมถอยให้กันคนละก้าว

น้องสาวไม่ได้เปลี่ยนนามสกุล แต่ใช้ชื่อที่มีคำว่าโจว ซึ่งเป็นนามสกุลของแม่แทน

ฉีโจวโจว

ชื่อที่เต็มไปด้วยความรักและความลำเอียงของพ่อแม่

หลังจากกินข้าวเสร็จ แม่คล้องแขนน้องสาวแล้วพูดกับฉัน

“น้องจะย้ายหอ พ่อเป็นผู้ชายจะเก็บของก็ไม่ค่อยละเอียด แม่ต้องไปช่วยหน่อย พรุ่งนี้ลูกนั่งรถประจำทางไปลงทะเบียนเองนะ”

ฉันเรียกแม่ไว้ “แม่ ค่าเทอมปีนี้แม่ยังไม่ได้ให้หนูเลย”

แม่ตอบโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ค่าเทอมของน้องแม่จ่ายให้แล้ว ส่วนของลูกให้พ่อจ่ายก็แล้วกัน”

พ่อจ้องแผ่นหลังของแม่ด้วยความไม่พอใจ “แม้แต่เรื่องจ่ายค่าเทอมเธอก็ยังต้องมาแย่งกับฉัน เดิมทีควรเป็นฉันที่จ่ายให้น้องโจวโจว”

เขาโอนเงินให้ฉันอย่างไม่เต็มใจ พลางมองฉันด้วยสายตาเคลือบแคลง “นิสัยทื่อๆ หัวแข็งแบบเธอ แถมเรียนก็ไม่ได้ดีอะไร คงไม่เท่าไหร่หรอกมั้ง”

“จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้หรือเปล่า อย่าเอาเงินที่ฉันกับแม่หามาอย่างยากลำบากไปทิ้งเปล่าๆ ล่ะ”

ฉันพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์

ผลการเรียนอันโดดเด่นที่ฉันติดสามอันดับแรกของระดับชั้น ผู้ปกครองของเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้อง มีเพียงพ่อกับแม่ของฉันเท่านั้นที่ไม่รู้

เมื่อก่อนพวกเขาไม่เคยสนใจ ต่อจากนี้ก็ไม่จำเป็นต้องสนใจอีกแล้ว