LOGIN“ใช่แล้ว ดื่มแล้วผิวพรรณผุดผ่อง เลือดลมเดินได้ดี และที่สำคัญทำให้อ่อนเยาว์ขึ้นด้วย” นี่คือเคล็ดลับของนาง และย่อมขายดีให้หมู่สตรีแน่ ๆ นางคิดเอาไว้เช่นนั้น “เช่นนั้นเจ้าดื่มเยอะ ๆ ดีหรือไม่ จะได้ยวนใจข้า บ่อย ๆ ดูสิข้าขยันไถนาทุกวัน เหตุใดเมล็ดพันธุ์ที่หว่านไถยังไม่งอกเงยเสียที” เขาเอามือลู
เสี้ยนหยางอ๋องหลบหน้าลูกสาวออกมา จนเมื่อได้เวลารับรางวัล เขาจึงต้องกลับมาประทานรางวัลให้ โดยผู้ชนะมีสุราชั้นดีสิบไห ไข่ไก่อีกหนึ่งร้อยฟอง เงินรางวัลยี่สิบตำลึง และได้รับขึ้นทะเบียนเป็นทหารสังกัดกองทัพรักษาเมืองเสี้ยนหยางทันที “เก่งมาก นี่โจวอวิ๋นจือเป็นรองแม่ทัพ ให้เขาช่วยชี้แนะเจ้าเถิด”
หลังจากนางรั้งสามีให้อยู่กับตัวเอง ก็คิดถึงอยากจ้างขอทานเหล่านั้นให้มาทำงานที่ในสวนปศุสัตว์ของหลิงเผิง และนางก็จะเปิดหอสุราเหอเหมยลู่และรับแรงงานอีกทาง “ท่านอ๋องเจ้าค่ะ ข้าจะเปิดหอสุรา รับคนงานพวกขอทาน พวกเขาจะได้ลืมตาอ้าปากได้” เสี้ยนหยางอ๋องที่กอดประคองภรรยาอยู่ในอ้อมกอด กดจมูกที่ขมับของน
ฤดูหนาวผ่านไปสวนปศุสัตว์ของหลิงเผิงเป็นรูปเป็นร่าง สองแฝดได้นำชื่อเข้าผังตระกูลเหอ และเป็นลูกชายและลูกสาวลำดับที่หนึ่งและสองของเขาอีกด้วย ทุกวันหลิงเผิงมักจะออกไปตรวจสวนปศุสัตว์เลี้ยงตระกูลเหอ ที่มีสัตว์แปลก ๆ มากมายพื้นที่ของปศุสัตว์ แห่งนี้มีถึงหนึ่งร้อยหมู่ นอกจากไก่ไข่ที่เป็นของขึ้นชื่
จากนั้นเมื่อรถหยุดพักทานอาหารเที่ยงริมลำธารนางจึงออกไปล้างหน้าล้างตา รู้สึกถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าทั้งที่อากาศเริ่มเย็นแล้วแท้ ๆ เมื่อมาถึงก็เห็นหน้าของสามีเคร่งเครียด โดยมี โจวฝานยืนรอรับบัญชาอยู่ใกล้ ๆ นางจึงเดินเข้าไปถามเขา “เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะท่านอ๋อง” “หวงตานตานหนีไป
คฑาหรูอี้หนึ่งคู่ทำจากทองคำประดับด้วยหยก สีเขียวมรกตสว่างยามต้องแสง วางประดับอยู่ในเรือนของ ทั้งคู่ แน่นอนว่าเป็นของขวัญล้ำค่าจากเหอฮองเฮาที่อยากอวยพรให้ทั้งคู่สมความปรารถนา เหอจื่อหยางและหยาง- หยู่เฟยยืนมองของขวัญที่ทั้งคู่ชื่นชอบและเก็บเอาไว้ใกล้ ๆ วันนี้ครบสามวันแล้วหลังจากแต่งงานงาน
เงียบ ๆ เช่นนั้น ยามโปรยเสน่ห์ไม่ว่าสตรีใดย่อมลุ่มหลง” นั่นสินะ นางควรมองท่านแม่ทัพอีกครั้งหรือไม่ หรือว่าที่จริงเขาเพียงโปรยเสน่ห์ใส่นาง หากแต่มิได้จริงจังกับนางดั่งคำที่เขาพูด ผ่านมาสองสามวันแล้วหลังจากเกิดเรื่องแม่ทัพเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ วันแรกคำสั่งของเขาคือยกน้ำ
ซือหลีหลี่ปรากฏตัวใกล้พวกเขา “เจ้าหมายความว่า...” “สายลับ!” เยียนเหรินกล่าวเสียงกระซิบ รู้สึกว่าตอนเขาเข้ามามีคนตามมาเช่นกัน แล้วเช่นนี้จะเป็นใครอื่นนอกเสียจาก...นาง “ทำอย่างไร” เหอจื่อหยางถาม “ไหลตามน้ำให้ตายใจ” เสียงกระซิบกันนั้นได้ยินเพียงสองคน การเคลื่อนไหวด้า
คำพูดของเขาบาดลึกในหัวใจ แม้พยายามกลบฝังอดีตแต่เมื่อถูกเขารื้อฟื้นน้ำตาที่เหือดแห้งไปนานแล้วพลันเอ่อคลอ ความเจ็บปวดใจในตอนนั้นลึกถึงแก่นวิญญาณ จนหลงทำผิดพลาดมาแล้วชาติหนึ่ง นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดชาตินี้ เหตุการณ์ถึงแปรเปลี่ยนไป เดิมเขาไม่ตามหาหรือสืบสวนเรื่องของนาง และเรื่องที่อันอ๋องก่อกบ
“ซื่อจื่อ...ตายแล้ว...ซื่อจื่อแบบนี้ตายแน่ ตาย ๆ” คำว่าตายดังมาไม่ขาดสาย ทำให้หยางหยู่เฟย เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น แต่นางไม่ได้วิ่งเพราะแม่ทัพเหออยู่ด้วย จะทำตัวเสียมารยาทไม่ได้ แต่ไม่ใช่เด็ก ๆ “ใครตายท่านป้า ผู้ใดตาย” หลิงเผิงรีบวิ่งไปหลังบ้านทันที พร้อมกับน้องสาวที่อยากรู้อยากเห็นเ







