บทนำ(1)

17.00 น.

‘ซอยสี่’ ชื่อนี้เอ่ยออกไปไม่มีใครที่ไม่รู้จัก เพราะเป็นซอยที่อยู่ติดกับประตูด้านหลังของมหาวิทยาลัย เพียงแค่เท้าก้าวออกมา จากความเคร่งเครียดของการตรากตรำเรียนหนังสือมาทั้งวัน ก็เจอเข้ากับสถานที่ที่เรียกได้ว่าผ่อนคลายสุดติ่ง กับพื้นที่เศรษฐกิจเพราะเป็นแหล่งที่อยู่ของนักศึกษาเกือบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ซอยสี่ที่ว่านี้เป็นถนนทอดยาว ร้านค้า ร้านเหล้า ต่างๆ มีครบครัน และในเวลาที่แสงสว่างจ้าร้อนแรงของพระอาทิตย์หมดลง นักศึกษาก็เริ่มทยอยออกมาหา (ของ) กิน

และหนึ่งในร้านเด็ดหลังมอซอยสี่นี้ก็คือ ร้านบะหมี่เกี๊ยวที่อยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ

‘ที่เด็ดซอยสี่’ แค่ชื่อก็กินขาด กับตำนานความอร่อยที่ตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น น้ำซุปใส หอมหวานกลมกล่อม ลอยคลุ้งออกไปตามลมเรียกน้ำลายสอไหลหยดย้อยยิ่งกว่ายายกินลำไยแล้วน้ำลายยายไหล ลูกค้าเดินตามกลิ่นมา มีโต๊ะสิบชุดที่ตั้งเรียงรายพร้อมเก้าอี้สีแดง

ก๋วยเตี๋ยวว่าเด็ดอร่อยแล้ว แต่ก็ยังมีสิ่งที่เด็ดกว่า นั่นคือพ่อค้า ที่ใครๆ ต่างเรียกว่า ‘พี่กระทิง’ พ่อค้าหนุ่มในวัยสามสิบต้นๆ ที่ไม่ได้มีดีแค่ทำก๋วยเตี๋ยวอร่อยถูกปากวัยรุ่น แต่พี่กระทิงยังหล่อเหลากับตำแหน่งเดือนสถาปัตย์และเดือนมหาลัยเมื่อครั้งยังเรียนอยู่ที่มอแห่งนี้ ตำแหน่งการันตีความสามารถและความหล่อ แม้เวลาจะผ่านมานานเกือบสิบปี แต่ก็ยังไม่ซา

พ่อค้าร้านอื่นเป็นไงไม่รู้ อาจเป็นคุณลุง คุณป้า คุณอา หรือคุณน้าที่ร่างกายเหี่ยวย่นตามกาลเวลา แต่งกายมิดชิด และขอบอกเลยว่ามันช่างแตกต่างจากพี่กระทิง เพราะพ่อค้าคนนี้ นอกจากที่จะยังหนุ่มแล้ว พี่กระทิงยังมีชุดใส่ทำงานที่แสนสบายตัว แต่สร้างความปั่นป่วนต่อจิตใจของผู้คนที่พบเห็น มันก็ไม่มีอะไรมาก แค่กางเกงยีนหนึ่งตัว เสื้อกล้ามสีดำพอดีหนึ่งตัว พร้อมด้วยผ้ากันเปื้อนสีเข้มที่มัดอยู่ที่เอว...แค่นั้น (?)

แต่ใครเลยจะคิดว่าเพียงเท่านี้ก็หล่อกินใจจนแหว่ง วงแขนกล้ามเป็นมัดๆ เห็นทุกครั้งก็อยากที่จะกัดเล่นเบาๆ แผ่นอกที่ลู่แนบกับเสื้อเวลาที่พี่กระทิงเหงื่อออกเพราะไอน้ำจากหม้อก๋วยเตี๋ยวนั้นอีก

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นลูกค้าก็มาอุดหนุนเพราะความอร่อยแหละ อย่าคิดมาก ส่วนอาหารตาก็เป็นเพียงของสมนาคุณเล็กๆ น้อยๆ เอง

จากที่เกริ่นมาข้างต้นก็คงพอจะเดาออกว่าร้านนี้ลูกค้าคงเยอะน่าดูละสิท่า ใช่แล้วล่ะ ร้านที่เด็ดซอยสี่แห่งนี้คนเยอะ โดยส่วนมากจะเป็นลูกค้าผู้หญิง แต่วันนี้สิ่งที่แปลกไปชนิดที่ว่านานๆ ครั้งจะได้เห็นคงเป็นว่านอกจากคนจะเยอะเป็นเท่าตัว เก้าอี้นั่งสวนทางกับอุปสงค์แล้ว จำนวนลูกค้าผู้หญิงและจำนวนลูกค้าผู้ชายยังเยอะพอๆ กัน

ก็อย่างที่บอกว่าผู้หญิงมาดูพี่กระทิงกล้ามล่ำๆ ลวกเส้นก๋วยเตี๋ยวตักน้ำซุปใช่ม๊ะ ก็แสดงว่าวันนี้ที่ผู้ชายมาเยอะแน่นร้านก็ต้องมีสิ่งที่น่าดูเหมือนกัน

“โต๊ะเจ็ด”

“ครับ”

มีเสียงของพี่กระทิงตะโกนขึ้น ก่อนจะตามด้วยเสียงขานรับที่หวานและสดใสกว่าทุกวันที่ผ่านมา จนความสงสัยที่มีก็ถึงบัตรคิวต้องร้องอ๋อ...เพราะวันนี้ ‘น้องตี๋หิด’ ลูกน้องของพี่กระทิงไม่อยู่ แต่มีคนอื่นมาช่วยร้านแทน

“ได้แล้วครับ” วางชามก๋วยเตี๋ยวสีชมพูที่ลูกค้าโต๊ะเจ็ดสั่งแบบพิเศษ ตามด้วยเสียงสดใสของเด็กเสิร์ฟเฉพาะกิจ ทำเอาลูกค้าหนุ่มที่เป็นรุ่นพี่วิศวะปีสี่ต้องยิ้มสดใส ตามด้วยเสียงบอก

“ขอบคุณครับน้องเกี๊ยว”

“โต๊ะพี่ได้ครบแล้วใช่ไหมครับ สองชามเนาะ”

“ครบแล้วครับ” ใบหน้าที่เคยโหดเหี้ยมเมื่อครั้งรับบทเป็นพี่ว๊ากตอนนี้ยิ้มออกมาจนตาหยี ยังไม่ได้กินก๋วยเตี๋ยวก็รู้สึกอิ่มยังไงไม่รู้ จนเด็กเสิร์ฟยิ้มรับ ก่อนจะขอตัวเดินออกมา เมื่อมีเสียงของเถ้าแก่เจ้าของร้านเรียกขึ้นเสียงดังคล้ายไม่พอใจ

“เกี๊ยว! โต๊ะสาม!” คนถูกเรียกรีบเดินเข้าไปหา มือจับลงที่ชามก๋วยเตี๋ยวใบโตสีฟ้าเพราะลูกค้าสั่งแบบธรรมดา ทว่าใบหน้าและสายตากลับมองคนที่กำลังยืนหน้าเตา สาละวนวุ่นวายด้วยใบหน้าบึ้งตึง ก็รู้ว่าพี่กระทิงเป็นอะไร แต่เกี๊ยวก็ยังถาม

“เป็นอะไรครับ” กระทิงได้ยินชัด เสียงที่ดังออกมานั้นไม่ใช่การตอบคำถามของร่างเล็กที่ยืนข้าง

“เอาไปเสิร์ฟ!”

“ดุจัง เกี๊ยวอุตส่าห์มาช่วยนะ ไหนว่าพี่ตี๋ขอลาหยุด”

“เอา-ไป-เสิร์ฟ” น้องเกี๊ยวกระเส่าแหย่คนรักสักพัก ครั้นพอเสียงไม่พอใจกรุ่นกว่าเดิม ซ้ำใบหน้าหล่อแม้ในยามที่ถมึงทึงหันมาก็ต้องยอมแพ้

“ครับๆๆ”

ร้านเปิด 17.00-22.00 น. หยุดทุกเสาร์-อาทิตย์ ตามที่ติดไว้ด้วยสติ๊กเกอร์ตัวหนังสือสีแดงที่ด้านหน้า วันนี้ลูกค้าเยอะตั้งแต่ตอนตั้งร้านยังไม่เสร็จด้วยซ้ำ ทั้งกระทิงและเกี๊ยวจ้าละหวั่นแทบไม่ได้พักอยู่หลายชั่วโมง จนตอนนี้เวลาแค่สองทุ่มกว่า ของก็เริ่มหมดเพียงพอแค่ลูกค้าที่นั่งรอที่อยู่โต๊ะ จนต้องปิดประกาศบอก ส่งผลให้เด็กหนุ่มที่กำลังเดินมาหน้าร้านต้องถามเกี๊ยว

“เอ้า ร้านปิดสี่ทุ่มไม่ใช่เหรอครับน้องเกี๊ยว”

“วันนี้ของหมดแล้วครับพี่ๆ”

“โคตรเสียดาย วันนี้น้องเกี๊ยวมาเสิร์ฟทั้งที”

“ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะครับ เอาไว้วันหลังมาใหม่น๊า (ยิ้ม^^)” เสียงพูดคุยดังขึ้นที่หน้าร้าน พ่อค้าคนหล่อเหลือบตามอง มือวางข้าวของเสียงดังตามด้วยเสียงกระแอมไอขัดจังหวะ

“อะแฮ่ม!” เกี๊ยวยิ้มให้ลูกค้า ก่อนจะเดินกลับมาหาเจ้าของร้าน แล้วถามออกมา

“มีอะไรครับ พี่กระทิงจะเอาอะไร” น้องเกี๊ยวถาม พี่กระทิงก็ไม่ตอบอีกตามเคย จนทำได้เพียงยืนมองและยิ้มกรุ้มกริ่ม

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเมื่อลูกค้าคนสุดท้ายกินเสร็จและลุกเดินออกไป เกี๊ยวก็เดินไปเก็บชาม ปัดกวาดเช็ดถูโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว ส่วนกระทิงนั้นก็เก็บของทุกอย่างด้วยเช่นกัน คิดว่าอารมณ์ขุ่นมัวที่เป็นอยู่คงเริ่มทุเลาลงบ้าง แต่ก็เปล่าเลยเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเจอ

“อีเด็กนี่!”