MasukShare
EP.16 จำใจ
Tanggal publikasi:
2026-04-03 21:45:51EP.16
(ปลดบล็อกดิ) “ก็ได้” คำสั่งของเตชทำให้พิ้งค์พลอยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วก็ต้องเข้าไปปลดบล็อกไลน์ให้กับโฬม ปลดล็อกยังไม่ถึงนาทีโฬมก็ส่งชื่อสถานที่ทั้งสองมาพร้อมกับโลเคชัน เธอรีบส่งข้อมูลต่อไปที่ไลน์ของเตชทันที “ขอบคุณนะพลอย” “พี่กลับไปได้แล้ว” “แต่พี่ยังอยาก…” “วันนี้ไม่พร้อมคุย พลอยไม่อยากเห็นหน้าพี่” “แล้วจะสั่งยาเท่าไร” “ไว้จะบอกอีกที วันนี้จะนอนแล้วขี้เกียจคุย” “ก็ได้” “เอาโทรศัพท์มา รับคำขอโทษเป็นเงินสดเท่านั้น” “พี่ให้ล้านหนึ่ง ถ้ามันทำให้พลอยสบายใจ” “ก็แล้วแต่” พิ้งค์พลอยทำเป็นเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ก็รอจนเห็นว่าโฬมโอนเงินมาให้เจ็ดหลักจริงๆ ซึ่งปกติแล้วเธอไม่เคยขอให้เขาเปย์ขนาดนี้มาก่อน แอบอมยิ้มเล็กน้อยที่หลอกเงินโฬมสำเร็จ ถือว่ามันเป็นค่าความเสียใจ ค่าเสียเวลา และค่าปลอบใจกับความวุ่นวายที่เธอต้องเจอมาตลอด “ขอบใจ กลับไปเถอะ พลอยจะนอน” “แล้วใครจะดูแลพลอย” “เวย์ไง” แต่พิ้งค์พลอยก็เห็นข้อความของเวหาแล้ว เวหาส่งมาบอกว่ากลับไปแล้ว ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้อยากให้โฬมดูแลต่อ อาจจะต้องเป็นเตชจริงๆ แต่เธอก็รู้สึกอึดอัดหากเตชจะต้องทำเช่นนั้นขึ้นมาจริงๆ “ก็ได้ ถ้ามันทำให้พลอยสบายใจ แต่ครั้งหน้าพี่ขอเป็นคนทำแบบนั้นนะ” “ค่ะ วันนี้กลับไปเถอะ” หลังจากโฬมออกไปเตชก็เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วไปล็อกประตูห้อง พิ้งค์พลอยเห็นเสื้อยืดที่เตชใส่อยู่มีเหงื่อซึมก็เผลอขำออกมาเบาๆ “คุณ ฉันสนุกอ่ะ แบบได้แสดงละครเวที” เตชหันมามองพิ้งค์พลอยด้วยสายตาเย็นชา พิ้งค์พลอยหุบยิ้มลงและกลอกตาอย่างเอือมระอา ไม่รู้เธอทำอะไรผิดอีกเขาถึงมีอาการเช่นนั้น “ไหนว่าจะไปเป็นดีไซเนอร์ที่ปารีส สรุปแล้วข้อมูลที่ฉันรู้มาเธอเรียนนิเทศ” “เรียนนิเทศอยากเป็นดีไซเนอร์ไม่ได้เหรอ” “มิจฉาชีพ” “คุณควรขอบใจฉันนะ ได้ข้อมูลดีๆทั้งนั้น” “อือ” เตชเดินไปที่ตู้เย็นหยิบน้ำในนั้นมาดื่มแก้กระหาย ระหว่างที่ดื่มก็นึกถึงวันนั้นขึ้นมา วันที่เขาดื่มน้ำโดยไม่พิจารณา หวังว่ามันจะไม่เป็นเช่นนั้นอีก เขาเข็ดหลาบ มันทำให้เขาต้องเบือนหน้าหนีจากพิ้งค์พลอยทันที ตบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อไม่ให้มีภาพอะไรแวบเข้ามาทวนความทรงจำได้อีก “ฉันนอนนะ” พิ้งค์พลอยเอนหลังลงเตียง เธอรู้สึกได้ว่าอาการไข้เริ่มกลับมาจากการใช้แรงไปมหาศาล เหนื่อยล้ามาตั้งนานแต่เธอเป็นมืออาชีพที่ต้องทำการแสดงให้จบถึงจะยอมพัก “ฉันจะไปนั่งทำงานตรงห้องรับแขก มีอะไรก็เรียก” “จะดูแลฉันจริงๆเหรอ” “อือ” “อือ แบบถอนหายใจ” “จะเอายังไงอีก” “เอาแบบนี้ คุณดูแลฉันนั่นแหละ แล้วก็ตั้งใจทำงานนะคุณ หวังว่าคุณจะต่อยอดจากสิ่งที่ฉันให้ได้เยอะๆ” “อือ” “คุณพูดคำว่าขอบใจได้ไหมเนี่ย” “…” “สงสัยจะขอมากไป อีโก้สูงขนาดนั้นคงหวังอะไรไม่ได้ นอนดีกว่า” “หลับให้สบายนะ” “ไม่รู้ต้องทำไงให้เขาเลิกอคติกับเราสักทีนะ ใครมีHOW TO ดีๆ ขอหน่อยสิ” เตชเดินไปที่เตียงแต่เขาไม่ได้มาหาพิ้งค์พลอย เขาเอาของที่โฬมนำมาให้พิ้งค์พลอย ไม่ว่าจะเป็นผลไม้ น้ำหรือของกินอื่นนำไปทิ้งถังขยะให้หมด เขาไม่ไว้ใจของพวกนั้นแม้แต่นิดเดียว หลังจากนั้นเขาก็รีบนำข้อมูลที่ได้มาประสานงานกับลูกน้องให้ช่วยกันคิดวางแผนต่อไป พิ้งค์พลอยนอนฟังเตชสั่งงานกับลูกน้องผ่านทางโทรศัพท์ มันไม่ได้รบกวนเธอสักนิด เสียงเข้มของเขาทำให้เธอเคลิ้มหลับไป รู้ตัวอีกทีเธอตื่นมาก็ไข้ขึ้นสูงจนพยาบาลต้องรีบเข้ามาดูแล เวลาผ่านไปอีกสองชั่วโมงจนถึงช่วงเวลาของอาหารค่ำ พิ้งค์พลอยก็ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งให้ทานข้าวทานยา ได้น้ำเกลือไปดีขึ้นเล็กน้อย เหมือนวนกลับมาเป็นเหมือนวันแรก เธอฝืนใจทานข้าวได้ไม่กี่คำ จากนั้นก็ทานยา “เหมือนคนไข้จะไข้ขึ้นนะคะ หลังทานข้าวทานยาแล้วเนี่ย ควรให้คนไข้เช็ดตัวเรื่อยๆ นะคะ แล้วถ้าตัวยังร้อนแปะเจลลดไข้ด้วยก็ได้นะคะ” “ครับ” เตชรับอุปกรณ์ที่ใช้ในการเช็ดตัวมาจากพยาบาลอย่างเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งพยาบาลเช็ดตัวให้บ้างแล้ว ต่อไปก็ถึงคราวเขา “ตอนแรกคุณหมอบอกว่าจะออกจากโรงพยาบาลได้พรุ่งนี้ ทีนี้คนไข้ไข้ขึ้นคงต้องดูอาการพรุ่งนี้ก่อนนะคะว่าดีขึ้นไหม ถ้าหมดน้ำเกลืออีกกระปุกแล้วไม่ดีอาจจะต้องอยู่ต่อ” “ครับ” “มีอะไรเรียกได้ตลอดนะคะ ขอตัวก่อนนะคะ” พยาบาลสาวยิ้มอย่างเป็นมิตร ก่อนที่เตชจะไปส่งหน้าห้อง แล้วเขาก็กลับมาดูพิ้งค์พลอยที่เตียง เขาถอนหายใจเบาๆ ที่เห็นว่าพิ้งค์พลอยนอนซม ไร้เรี่ยวแรง “แล้วเพื่อนเธอไปไหน” “กลับไปทำงานมันแล้ว มันคิดว่าคุณจะดูแลฉัน” ลมหายใจร้อนพ่นออกมา น้ำเสียงก็อู้อี้ พิษไข้เล่นเอาซม รู้สึกเจ็บคอแต่เสียงกลับมาปกติ พิ้งค์พลอยนึกสงสารตัวเอง ไม่น่าเล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์ คำขอบคุณสักคำยังไม่ได้ แล้วต้องมานอนทรมานแบบนี้ คนดูแลยังทำเหมือนไม่อยากจะดูแล ไม่อยากคิดว่าจะต้องอ้อนวอนเตชขนาดนั้น “…” “ฉันทำงานให้คุณจนไข้ขึ้นเลยนะ” มือบางก่ายหน้าผาก ไม่มีตรงไหนไม่ร้อน อยากดึงมือเขามาสัมผัส แต่รู้สึกขี้เกียจเอื้อมไปเพราะเหมือนจะใช้แรงมาก “แต่ก็ยังมีแรงบ่นอีกนะ” “อยากจะไปไหนก็ไปเถอะค่ะ ไม่รบกวน” “ปากเก่ง” เตชนำผ้าและกะละมังสแตนเลสที่พยาบาลให้มา เดินเข้าไปในห้องน้ำ เธอนอนรออย่างใจจดจ่อหวังว่าเขาจะไม่ได้ให้เธอเช็ดตัวเอง พอเขาเดินออกมาจากห้องน้ำเธอก็ทำเป็นมองอย่างอื่น “ลุก” “ลุกทำไม นอนก็เช็ดตัวได้” “เออ ลุกเถอะ” “ไม่มีแรงแล้ว” เตชเก้ๆ กังๆ ไม่รู้จะทำยังไง แต่แล้วก็นำผ้าชุบน้ำแล้วบิดหมาดๆ ก่อนจะจัดแจงเช็ดแขนข้างขวาของพิ้งค์พลอย “โอ๊ยย! คุณ ฉันเป็นคนนะไม่ใช่พื้น ไม่ต้องถูแรงขนาดนั้นก็ได้” แม้เธอจะบ่นเขาก็ไม่เบามือ แล้วเปลี่ยนมาเช็ดแขนอีกข้างให้ทันที “แล้วมันจะสะอาดไหม ถามจริง นี่ไม่อาบน้ำมากี่วัน” ว่าจบเธอก็ถูกพลิกตัวให้นอนตะแคงข้าง เขาถกเสื้อด้านหลังจากนั้นนำผ้ามาขัดหลังเธอให้ “จะขัดขี้ไคลให้ด้วยรึไง” “บ่นทำไม เป็นใครวะ ฉันถึงต้องทำให้ขนาดนี้” “มือหนักชะมัด” “ไอ้โฬมมันก็อาสาจะดูแล ทำไมไม่ให้มันดูแลล่ะ” “ผัวคนอื่น บาป” “โสโครกด้วย ยังดีที่เธอรู้ผิดชอบชั่วดี ฉันล่ะเกลียดพวกผู้ชายเลวๆ แบบนั้น หวังว่าเธอจะคิดได้ ไม่กลับไปหลงรักคนชั่วแบบนั้นนะ” “ปวดฉี่อ่ะ” ก็ล่วงเลยมาหลายชั่วโมงที่ไม่ขับของเสียออกจากร่างกาย นอกจากเหงื่อที่ไหลเป็นเม็ดตอนไข้ขึ้น น่ารำคาญมากเพราะตอนนี้ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะลุก “ก็ไปดิ” “เหมือนจะไม่มีแรงเดินเลย” “เรื่องโคตรเยอะ ไม่ใช่ทาส ไม่ทำให้ขนาดนั้น” “ไปเองก็ได้” มาเฟียสาวกระฟัดกระเฟียด พยายามดันตัวลุกขึ้นจากเตียง ไหนจะเสาน้ำเกลือ ไหนจะต้องแบกร่างตัวเองไปห้องน้ำที่ไม่ได้ไกลเท่าไร แต่ความรู้สึกเหมือนมันไกลมากๆ ระยะทางของคนไม่สบายมันห่างไกลและทรมานมาก เพียงแค่เท้าสัมผัสพื้นเย็นเฉียบของโรงพยาบาล เธอก็รู้สึกเวียนหัว เหมือนจะทรงตัวไม่อยู่ “น่ารำคาญ” ราวกับฝันไปเพราะไม่คิดว่าเตชจะพุ่งเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ทัน ทั้งที่มือเธอกำลังกำผ้าปูเตียงเพื่อพยุงตัวไว้ และเขาก็ทำเรื่องที่ไม่น่าเชื่อนั่นคืออุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว พิ้งค์พลอยคว้ากอดลำคอหนาไว้อย่างทุลักทุเลเพราะกลัวจะหล่น เขาเล่นอุ้มเธอด้วยแขนข้างเดียว อีกข้างเขาคว้าเสาน้ำเกลือและพาเธอไปยังห้องน้ำ หัวใจเต้นแรงเพราะท่าอุ้มของเขามันรู้สึกไม่ปลอดภัย เธอกลัวตกเลยเกร็งไปทั้งตัว ใช้ปากกัดกับเสื้อเตชเป็นที่ยึดเหนี่ยวอีกแรง ถ้าไม่ใช่ร่างกายของคนที่ออกกำลังกายมาอย่างหนักอย่างเตชก็คงพาเธอเข้าห้องน้ำด้วยท่านี้ไม่ได้ “หาเรื่อง?” เตชมองแรง สายตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย จากที่สัมผัสตัวเด็กสาวก็รู้ว่าเธอไม่ได้สำออยจนเกินไป เขาจึงอาสาช่วยด้วยความเต็มใจ แต่เขาเลี่ยงที่จะมองดวงตาฉ่ำแฉะจากพิษไข้ของเด็กสาว เขาไม่ได้มองว่ามันน่าสงสาร เขาแค่ทำตามหน้าที่ที่ได้ลั่นวาจาออกไปก็แค่นั้น “มิบังอาจหรอกค่ะ” แรงแขนของเตชนิ่งกว่าที่เธอคิด เหมือนมันเป็นเรื่องปกติของชีวิตประจำวัน มันเป็นพิ้งค์พลอยคนเดียวที่เป็นฝ่ายกลัวตก แต่เริ่มรู้สึกปลอดภัยในอ้อมกอดเขาแล้ว น้ำหนักของเธอไม่ได้ทำให้จังหวะการก้าวขาของเขาเปลี่ยนไป ถ้าเขาไม่ทำหน้านิ่งหรือเก๊ก เธอก็อยากจะชมว่าเท่ แต่ก็คิดได้ว่าตำรวจคงฝึกหนักอย่างนี้ทุกคน เรื่องนี้จึงเป็นเรื่องธรรมดา คงไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่ทำแบบนี้ได้ หากปริปากชมดูเหมือนจะเป็นเรื่องสิ้นคิด เขาคงไม่เผลอยิ้มดีใจ หรือเอ่ยปากขอบคุณ นึกแล้วก็ยิ่งหมั่นไส้ พอเข้ามาในห้องน้ำเตชก็วางพิ้งค์พลอยลงที่โถส้วม เขาเผลอเท้าเอวยืนดูเด็กสาวว่าจะมีแรงดึงกางเกงลงเองไหม ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ควร “อย่าแอบดูนะ” “คิดว่าน่าดูมากรึไง” ว่าจบเตชก็หันหลังให้ ใจอยากจะออกไปรอด้านนอก แต่หากพิ้งค์พลอยล้มไปอีก คนที่น่าจะลำบากที่สุดอาจเป็นเขา และเขาได้ยืนรอเธอทำธุระส่วนตัวจนเสร็จ หลังจากนั้นเตชยังต้องจำใจดูแลพิ้งค์พลอยต่อไป โทษฐานที่เขาทำให้เธอเป็นแบบนี้ คนถูกดูแลก็เอาแต่ใจ ใช้นู่นใช้นี่จนคนดูแลเอือมระอา
Bab terbaru
ซาตานเล่ห์รัก THE END
งานแต่งพิ้งค์พลอยมองดูตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่ ชุดของเธอเป็นทรงเมอร์เมด แนบลำตัวตั้งแต่ช่วงอกลงมาถึงสะโพก บานออกตรงชายกระโปรง ผ้าลูกไม้บางสีงาช้างทาบไปกับผิว ไม่ปิดบังสัดส่วน แต่ไม่ได้โป๊จนเกินไปช่วงอกเป็นผ้าซีทรูโปร่งบางลายลูกไม้จากไหล่ลงมาถึงเอว ด้านหลังเปิดลึกเล็กน้อย พอให้เห็นแผ่นหลังเรียวด้วยความมั่นใจ ชุดนี้มันถูกจริตเธอมาก เพราะมันเป็นชุดเจ้าสาวที่ให้ความรู้สึกแซ่บตลอดเวลา“โอ้โห หลานสาวปู่สวยมาก” พายุเข้ามากอดหลานสาว แพคทริคเองก็เดินมาถ่ายรูปลูกสาวแสนสวยของเขา วันนี้แพคทริคปิดโรงแรมของตัวเองเพื่อลูกสาว เพื่อความปลอดภัยในตอนที่มีคนมารวมตัวกันเยอะๆ เตชเองก็ต้องการให้งานออกมาอลังการตามที่คิด ความหรูหราที่เหมาะกับพิ้งค์พลอย เตชได้เนรมิตไว้ในงานแต่งแล้ว“สวยทุกวันอยู่แล้วค่ะ”“วันนี้อาๆมากันครบ คงต้องถ่ายรูปรวมครอบครัวใหญ่ของเราแล้วเนอะ”“ได้ค่ะ พลอยจะได้แถลงการณ์ขอออกจากวงศ์ตระกูลด้วย” พิ้งค์พลอยพูดติดตลก“สรุปจะเปลี่ยนนามสกุล? ไหนว่าเจ้าเตชจะเปลี่ยนมาใช้ของเรา”“พี่เตชใช้นามสกุลเดิม เตก็ใช้แล้ว เหลือพลอยนะ”“ตามใจ ปู่ไม่ได้ว่าอะไร แล้วทำไมเจ้าเตชถึงยอมให้พลอยกับลูกและตัวเตชเองใช้
ซาตานเล่ห์รัก EP.79 ความภาคภูมิใจของเมีย
EP.79 สองเดือนต่อมา เตมินทร์นั่งบนบ่าของเตช โยกตัวไปตามเสียงเพลง เพราะมีที่ครอบหูป้องกันไว้แล้วพิ้งค์พลอยและเตชเลยพาลูกเที่ยวงานวัดได้อย่างสบายใจ สองมือของเตมินทร์เกาะหน้าผากเตชแน่น แล้วเตชก็จับเอวลูกชายไว้ไม่ปล่อย “คึกจังเลยไอ้เด็กคนนี้ คอพ่อจะหักแล้วมั้ง” พิ้งค์พลอยลูบขาลูกชายเบาๆ แต่ลูกชายก็ไม่ได้สนใจ ตาเป็นประกายเวลาเห็นไฟสีต่างๆ“คึก~ ไฟ~” เตมินทร์กรี๊ดออกมาตามประสาเด็กที่เห็นอะไรแปลกใหม่ “ขนาดเมียก็ยกมาแล้ว ยกลูกขึ้นบ่าแค่นี้สบาย” เตชเขย่าเตมินทร์ด้วยมือข้างเดียวเบาๆ แล้วอีกมือหนึ่งของเตชก็เอื้อมมากุมมือพิ้งค์พลอย“ยิงปืนไหม” เตชพาลูกชายและแฟนสาวเดินผ่านโซนซุ้มเกมมากมาย เสียงปืนลมดังปะปนกับเสียงเชียร์จากร้านปาเป้า แล้วพิ้งค์พลอยก็หยุดที่ร้านยิงปืน เพราะของรางวัลที่ล่อตาล่อใจทำให้พิ้งค์พลอยต้องคว้ามันมาเป็นของลูกชายให้ได้“เสา~ ยัก เสา” เตมินทร์ชี้ไปที่ตุ๊กตาไดโนเสาร์ที่แขวนอยู่ พิ้งค์พลอยเลยทำมือว่าโอเค หมายถึงว่าจะนำมันมาให้ลูกให้ได้ จากนั้นจ่ายเงินยี่สิบบาท เพื่อซื้อกระสุนปลอมมาหนึ่งตะกร้า พอนำมาโชว์ให้เตมินทร์ดูเตมินทร์ก็ปรบมือเบาๆ“แมะ~ ฉู้ๆ”“สู้!” พิ้งค์พลอยแปะมือกับลู
ซาตานเล่ห์รัก EP.78 ขย้ำเมีย NC
EP.78 หนึ่งปีต่อมา“อ๊ะ!” พิ้งค์พลอยสะดุ้งตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ด้วยความรู้สึกที่เหมือนมีอะไรบางอย่างติดที่ข้อมือ เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าชุดของเธอโดนถอดหมดตั้งแต่ตอนไหนเธอก็ไม่รู้ เตชนั่งอยู่ข้างเธอโดยไม่มีเสื้อผ้าบนตัว เธอหายงัวเงียทันทีเมื่อมองไปที่แก่นกายใหญ่ที่แข็งแล้ว“คิดถึงกุญแจมือและคิดถึงการเป็นตำรวจมาก”“แล้ววันนี้พลอยจะโดนคุณตำรวจจับข้อหาอะไรดี” พิ้งค์พลอยอ้าขาตัวเองออก เธอแหวกกลีบอวบอูมล่อใจให้เตชเข้ามาลูบเบาๆ“ข้อหาเล่นกับใจ”“เหรอ” แล้วเธอก็ลุกขึ้นมานั่งโดยเธออ้าขาไว้ให้เตชจับได้สะดวก แต่เขาสอดนิ้วเข้าไปด้านในร่องสวาท“เสียววว”“ครางดังๆสิ” เตชค่อยๆรูดนิ้วสัมผัสกับน้ำหล่อลื่นด้านใน “งั้นถ้าจะเล่นกับใจจริงๆเนี่ย ขอไปแปรงฟันก่อนนะ”“ตามสะดวก” เตชถอนนิ้วออกมาจากร่องสวาท ดูดเลียน้ำที่ติดมาด้วย เขาปล่อยให้พิ้งค์พลอยไปแปรงฟันตามปกติแต่ข้อมือข้างขวาของเธอยังมีกุญแจมือติดอยู่ ส่วนเขาตื่นขึ้นมาจัดการตัวเองและไปดูแลลูกเรียบร้อย พร้อมมารับรางวัลในการเป็นพ่อดีเด่นจากแฟนสาว เตชเข้าไปในห้องน้ำกับพิ้งค์พลอย ระหว่างที่เธอแปรงฟันเขาก็ไปยืนซ้อนข้างหลัง บีบหน้าอกของเธอพร้อมกับถูไถแก่น
ซาตานเล่ห์รัก EP.77 กล่องปริศนาหมายเลข3
EP.77 “งอนอีกแล้วเหรอ ท่านผบ.ตร.” เตชแกล้งแหย่แฟนสาวเล่น“อะไรยะ?”“ผบ.ตร.ก็ผู้บัญชาการตัวร้ายไง”“ใช่ค่ะ ท่านรองผบ.ตร.” แทนที่จะโกรธแต่เธอกลับชอบตำแหน่งนี้ มันเหมาะกับเธอมาก เธอสะบัดผมแบบเชิดๆ “ฉันคือตัวร้าย ที่คุณต้องทำตามคำสั่งไปตลอดชีวิตคุณเตชธร”“ครับ ท่านผบ.” เตชวางลูกชายที่อกของแฟนสาว ก่อนจะถอยออกมายืนตัวตรงยกมือขวาแตะที่ขมับ ทำความเคารพแฟนสาว “หือ อกผายไหล่ผึ่ง น่าบีบนมมาก” เธอยกมือขวาแตะที่ขมับแบบมีจริต เตชก็ขยับตัวเข้าใกล้ให้เธอบีบแผงอกได้ถนัด“ฟิน~ ได้จับนมผัวแล้วมีกำลังใจ”“หน้าดูหื่น”“เขาเรียกว่าสดชื่นย่ะ เดี๋ยวให้ลูกยกมือทำความเคารพพ่อหน่อย” พิ้งค์พลอยค่อยๆจับแขนเตมินทร์มาแตะที่ขมับอย่างช้าๆ “พันตำรวจจัตวาเตมินทร์ เคารพรองผบ.ตร. ครับผม”“รับทราบครับท่านผบ.ตร.” เตชโน้มเข้าหอมแก้มแฟนสาว จากนั้นก็อุ้มลูกไว้ในอ้อมอก ปล่อยให้แฟนสาวนอนพัก“เฮียได้เป็นรองผบ.ตร.แล้วโว้ย ฉลอง~” อคินตามมาแซว “พวกเรา มามอบตำแหน่ง ทำความเคารพท่านรอง ตะเบ๊ะเร็ว” เอริคเล่นด้วยอีกคน“ขอตะเบ๊ะท่านพันตำรวจจัตวาเตมินทร์ด้วย” นินิวเข้ามาขออุ้มหลาน หลังจากรอมานาน หากรอให้คนซา เห็นทีจะไม่ได้อุ้ม เตชจำยอม
ซาตานเล่ห์รัก EP.76 พ่อทูนหัว
EP.76 เตชปิดการบันทึกวีดีโอ และเปิดเช็ควีดีโอโดยไม่เปิดเสียง พิ้งค์พลอยได้แต่ชะเง้อมองเพราะเตชไม่ให้ดูด้วย“แอบถ่าย PDPA”“น่ารักออก ตอนเมียวีน” เตชวางโทรศัพท์แล้วหยิบไอแพดขึ้นมาแทน จากนั้นเขาก็เปิดประวัติการทำงานให้พิ้งค์พลอยดู “ตอนเป็นตำรวจได้สองปี สิ่งที่ท้าทายที่สุดคือ ไปช่วยผู้หญิงคลอดลูกบนรถ และพอช่วยได้ครั้งหนึ่งก็ติดใจ เวลามีเหตุฉุกเฉินที่มีคนจะคลอด ณ ตอนนั้นแบบไปโรงพยาบาลไม่ทันแล้ว พี่จะเข้าไปช่วย บอกเลยว่าโคตรเซียน”“หยุดความคิดนั้นไว้เลยนะ”“ทำไมล่ะ ทำคลอดให้ลูกคนอื่นมาเยอะแล้ว อยากทำคลอดลูกตัวเองด้วยจัง”“พลอยจะไปคลอดลูกกับหมอที่เก่งที่สุด พี่ทำหน้าที่พ่อพอ เรื่องทำคลอดให้เป็นเรื่องของหมอเถอะนะ”“นี่ทุกวันนี้แม่ของเด็กบางคนยังมาขอบคุณพี่เลยนะ ภูมิใจไหม”“ภูมิใจ แต่ไม่ใช่กับลูกเรา พี่ไปทำอย่างอื่นให้ลูกภูมิใจเถอะ”เตชทำหน้าเซ็งพิ้งค์พลอยดับฝันของเขามากๆ เขาตัดอกตัดใจแต่ก็ยังไล่ดูรูปที่เขาเคยถ่ายได้ตอนเป็นหมอทำคลอดฉุกเฉิน “แค่เกิดมาเป็นลูกพี่ ลูกก็ภูมิใจแล้ว” พิ้งค์พลอยปลอบ กันเตชน้อยใจ แล้วเธอก็ไล่ดูประวัติการทำงานของเตชอย่างละเอียดหลายเดือนต่อมาโรงพยาบาลเมื่อใกล้ถึงว
ซาตานเล่ห์รัก EP.75 ของขวัญ
EP.75 การซ้อมรับปริญญาในวันสุดท้ายจบลงด้วยการไปดื่มฉลองกับบรรดาแก๊งเพื่อนสาวของพิ้งค์พลอย พิ้งค์พลอยดื่มแค่น้ำส้มคั้นที่เตชทำมาให้ และทำหน้าที่เอนเตอร์เทนทุกคนโดยการร้องเพลงและเต้นเบาๆไปด้วย ส่วนเตช แม้ว่าเพลงจะสนุกแค่ไหนก็ทำอะไรเตชไม่ได้ เธอยังไม่เคยเห็นเขาเต้นหรือร้องเพลงไม่ว่างานไหน วันรับปริญญา“หล่อเหมือนกันนะมึง แต่งตัวดูดีค่อยดูเป็นผู้เป็นคนหน่อย” พิ้งค์พลอยชมเวหา เธอเป็นคนแต่งหน้าและทำผมให้เขาเอง ซึ่งไม่เคยคิดว่าจะเนรมิตเวหาได้ขนาดนี้ “ปกติหนวดเคราไม่เคยโกน ทำตัวรุงรังเหมือนขอทาน อาบน้ำครั้งแรกตอนรับปริญญาใช่ไหม”“อย่ามาหื่นใส่กูนะ”“กูไม่ตาต่ำจ้ะ ผัวกูหล่อกว่ามึงเยอะ”“แหม หลานกูถีบได้ยัง ฝากมันถีบมึงหน่อย”“กูถีบได้ ถีบมึงอ่ะ” พิ้งค์พลอยมาเช็กความเรียบร้อยของตัวเอง จากนั้นเธอก็นำสร้อยพระที่เตชให้มาห้อยคอ แล้วเดินไปโชว์ตัวให้เวหาดู“กูเท่ขึ้นไหม”“อีพลอย!”“อะไรมึง ตะโกนทำห่าอะไร”“มึงบ้าเปล่า เอาพระองค์ละเป็นล้านมาสวมงานนี้ทำไมเนี่ย เดินไปข้างนอกเดี๋ยวก็โดนคนกระชากหรอก”“พระองค์นี้เป็นล้านเลยเหรอ” พิ้งค์พลอยรีบถอดมันออกมาดู เธอดูพระไม่เป็น เลยไม่รู้ ถ้ารู้ว่าราคาแพงขนาดนี้
Anda juga akan menyukai
หลงรักนายมาเฟีย
เดย์ไลลา6.8K Dibacaกรงขังรักคุณหมอ Hot Nerd
ณดารินทร์24.0K Dibacaพ่ายรักนางบำเรอ
หอมชา228.8K DibacaBad Mafia เด็กเจ้าพ่อ
มดตัวจี๊ด33.7K Dibacaคลั่งรักเฮียวาคิม
นามปากกา อายดอลลี่6.2K DibacaSin บาปทรพี
NsNsnam16 Dibacaเพราะเธอคือความรัก
สาวน้อย.ช่างฝัน80 Dibacaเสน่หา ราคะมาเฟีย
เพลิงธารา28 Dibaca
