LOGIN“แล้วยังไง จะให้กูไปแย่งเมียเขางั้นเหรอ กูไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก”
“นั่นเมี
“งั้นป้าไปก่อนนะจ๊ะ” “ค่ะป้าอนงค์”เธอยิ้มหวานให้ป้าอนงค์ที่ให้ที่พักและให้งานเธอทำ ป้าอนงค์เป็นสาวแก่ นางไม่มีลูกมีหลาน พอมีเด็กแถวบ้านแนะนำมานางก็รับป่านทอมาทำงานอย่างไม่คิดมาก ดูแล้วน่าจะเป็นคนดี และหนึ่งเดือนแล้วป่านทอก็ขยันทำงานทำการ ช่วยงานทุกอย่างไม่เคยบ่น ไม่ว่าจะเป็นงานบ้านหรืองานที่ร้านของนาง เมื่อป้าอนงค์ไปแล้ว เธอก็แต่งตัวแล้วปิดบ้านออกไปที่ร้านเหมือนกัน เพราะอีกสามสิบนาทีก็จะได้เวลาเปิดร้านแล้ว พอมาถึงก็จัดการเปิดประตู ใช้เวลาเพียงไม่นานร้านขายเสื้อผ้าก็เปิดทำการเรียบร้อย เธอก็เช็กสต๊อกเสื้อผ้าและเครื่องประดับในร้านเหมือนทุกวัน “มารับเสื้อครับ” ปลัดหนุ่มเดินเข้ามาในร้านบอกถึงจุดประสงค์ของตัวเอง เขามักมาสั่งที่ร้านของป้าอนงค์เพื่อตัดเสื้อให้แม่ประจำ ร้านแห่งนี้รับตัดชุดตามแบบพิเศษด้วยไม่ใช่มีแค่เสื้อผ้าสำเร็จ “ค่ะคุณปลัด รอเดี
“กูฝากน้องกูกับมึงแล้วนะไอ้ลวง น้องกูเป็นของมึง ขึ้นอยู่กับมึงแล้วว่าจะมีปัญญาทำให้น้องกูกลับมาอยู่ด้วยได้ไหม” สองหนุ่มนั่งลงโซฟาข้างๆ กันพูดกันอย่างแมนๆ แล้วก็มีสายเรียกเข้าเครื่องของรักษ์ เมื่อล้วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทออกดูว่าเป็นใครโทรเข้ามาก็รีบกดรับสายทันที และเมื่อรับสายก็ต้องสบถหยาบออกมา ระยำ! “น้องป๊อบหนีไปได้ยังไง” เขาถามเสียงห้วนส่งไปในสาย “มีอะไรไอ้รัก” ลวงร้อยถามเพื่อนรักทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนตึงเครียดขึ้นมา แล้วก็กัดกรามแน่น แต่อีกคนไม่ตอบ เพราะยังสนใจรายละเอียดในสาย “ไปตามหาให้เจอ สั่งบอดี้การ์ดและคนของเราตามหาน้องป๊อบให้เจอ ผมจะกลับคอนโดเดี๋ยวนี้แหละคุณเหนือ” เขากำมือที่ว่างแน่นด้วยความขึงโกรธพร้อมกดตัดสาย หล่อนทำไมต้องหนี หล่อนหนีเขาไปทำไม&
รักษ์นั่งทำงานแทบไม่ติด ไม่รู้ทำไมความรู้สึกร้อนรุ่มในใจตอนนี้มันแปลกๆ มีลางสังหรณ์ไม่ดี และกำลังนั่งคิดว่าจะไปหาลวงร้อยดีไหม เขาสั่งให้เหนือน่านไปดูป่านทอที่คอนโด ส่วนตัวเขาจะไปหาลวงร้อย ไปเพื่อปรับความเข้าใจและให้อภัยกัน เขาควรทำแบบที่มโนแนะนำ สั่งการเหนือน่านเรียบร้อยก็มายังบ้านของลวงร้อยเพื่อพูดคุยถามไถ่ ตั้งแต่ครั้งนั้นจนตอนนี้เขาและลวงร้อยไม่ได้มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันหรือเจอกันสักครั้ง เขานั่งรอไม่นานลวงร้อยก็เดินเข้ามาหา ด้านลวงร้อยเมื่อเห็นเพื่อนรักเขาทั้งแปลกใจและยิ้มดีใจที่เห็นอีกคนมาหาตน ตอนสาวใช้ไปบอกว่ารักษ์มาหาเขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง พอมาเห็นกับตาก็ใจเต้นแรง “ไอ้รัก” ลวงร้อยเรียกชื่อเพื่อนแล้วก็เดินมานั่งลงโซฟาตรงข้ามกับเพื่อนรัก “กูเอง มึง...สบายดีนะ” รักษ์รู้สึกอายเล็กน้อยที่ต้องพูดแบบนี้ “สบายดี มึงล่ะ”
“กูเลวมากไหมไอ้โน”“มึงมันก็ไม่ต่างจากไอ้ลวง พวกเราทุกคนก็ไม่ต่างกันหรอก เพราะเราเพื่อนกัน นิสัยเรามันมาแบบโคลนนิ่งเดียวกันเป๊ะ แล้วมึงยังไม่คิดจะให้อภัยไอ้เพื่อนเลวๆ ของมึงเลยเหรอ ถ้าไม่เลว ไม่ชั่ว เราคบกันไม่ได้ถึงทุกวันนี้หรอกนะ”ใช่...พวกเขาไม่ใช่ผู้ชายที่ดี ดีอย่างเดียวคือฐานะทางบ้านดีและรวยเวอร์วังจนเป็นที่ต้องการของสาวๆ แต่นิสัยเห็นแก่ตัว ชอบรังแก เอาเปรียบกดขี่ข่มเหงผู้หญิง พวกเขาถนัด เพราะมองว่าผู้หญิงเป็นแค่ที่ระบายความใคร่และที่ปลดปล่อยอารมณ์เท่านั้น แต่พอได้เจอผู้หญิงที่คิดว่าจะหยุด เหมือนกับเขา ฝันดี และเพ้อภพตอนนี้สิ ชีวิตก็เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ ชีวิตทุกวันนี้มีแต่ความสุข มีแต่เสียงหัวเราะ และทำให้รู้ว่าทุกๆ วันนี้ต้องตื่นมาหายใจเพื่อใคร ต้องตื่นมาใช้ชีวิตเพื่อใคร และจะทำทุกวันเพื่อใคร ก็เพื่อครอบครัวที่รอเขาอยู่ข้างหลัง เวลาเครียดเหนื่อยจากงานกลับบ้านมากอดตะลิงปลิงและลูกที่กำลังจะเกิดมาก็หายเหนื่อยแล้ว นี่แหละความสุขที่มนุษย์ทุกคนต้องการ“กูกลับก่อนนะ กูมีเรื่องต้องจัดการ”“อืม! เรื่องเธ
จากที่คิดมาสักพักใหญ่ๆ ว่าตัวเองกับลวงร้อยควรเป็นยังไง เขาจะหันไปปรึกษาใครดี และคนที่จะไปหาได้ก็มีแต่มโนเท่านั้นตอนนี้ ฝันดีอยู่ต่างจังหวัด เพ้อภพก็อยู่เหนือมาไม่ได้ และนี่เป็นเหตุให้เขามานั่งรอที่ห้องรับแขกของบ้านเพื่อนรัก เขานั่งใช้ความคิดรอเพื่อนตลอดการนั่งรอด้านมโนแปลกใจที่วันนี้รักษ์มาหาเขาที่บ้านแต่เช้า วันนี้เป็นวันหยุดก็ไม่ใช่ เป็นวันทำงานปกติ แล้วทำไมมาหาเขาที่บ้านแต่เช้ากันจังเล่า ตอนตะลิงปลิงขึ้นไปตามเขาบอกว่ารักษ์มาหาก็แปลกใจ เพราะนี่มันยังเช้าอยู่ พอลงมาก็เห็นเพื่อนนั่งรอจึงถามทันทีโดยไม่อยากสงสัยนานว่ามาทำไม“มีอะไรไอ้รัก มาหากูแต่เช้าแบบนี้”“กูมีเรื่องอยากคุยกับมึง”“ว่ามาสิ”“กูจะทำยังไงดีเรื่องไอ้ลวงกับฮันนี่...ฮันนี่ท้อง”“กูรู้ว่าฮันนี่ท้อง และมึงก็ควรปล่อยให้พวกเขาคิดเองตัดสินใจเอง จริงอยู่ไอ้ลวงมันทำผิด...ผิดที่ไม่ให้เกียรติน้องมึง มันหยามครอบครัวมึง แต่มึงก็รู้ว่ามันรักน้องมึง แต่ไอ้เวรนั่นก็ปากแข็ง ปากหนัก คำว่ารักมันน่าอายตรงไหน ถ้ามันพูด เรื่องม
“สวยเหลือเกิน เหมือนรอให้พี่มาจูบก่อนนอนเลยนะว่าไหม” เขาย่อตัวแทรกกลางหว่างขาเล็กของป่านทอแล้วลูบไล้ต้นขานวลเนียนขึ้นมายังโคนขาแล้วลูบไล้ไปตามร่องขาของสาวเจ้า ก่อนจะแหงนเงยยิ้มหื่นให้เจ้าของหว่างขาแล้วโน้มหน้าลงไปซุกซบสูดกลิ่นดอกไม้งามของป่านทอ“อ่า! หอมเหลือเกินป๊อบจ๋า...ชูว์!” เขาคลึงกลีบสวาทของหญิงสาวแล้วดูดเม้มเกสรกลางร่างแล้วจูบคลึงหนักหน่วง เรียวลิ้นสากสอดแทรกถูไถไปตามร่องสวาท น้ำหวานรักของป่านทอก็ไหลอาบล้นออกมาราวกับเปิดน้ำก็มิปาน“อือ...ปะ...ป๊อบทรมานเหลือเกินพี่รัก อือ!” หล่อนยกขาทั้งสองพาดไหล่หนาของเขา แล้วมือเล็กข้างที่มีโซ่รัดข้อมือก็เคลื่อนมากดศีรษะของบุรุษให้ซบลงมายังกลางร่างของตัวเอง มืออีกข้างกำขอบเก้าอี้ยกดันเอวของตนขึ้นสู้รบกับเรียวลิ้นสากของรักษ์“อืม! เก่งเหลือเกินป๊อบของพี่รัก อ่า! พี่ชอบให้ป๊อบร่านแบบนี้แหละ ชูว์!”เขาพึมพำเสียงแหบพร่ากับกุหลาบงามฉ่ำแฉะของป่านทอ สองมือใหญ่ก็นวดคลึงต้นขาเล็กพร้อมกับสอดแทรกเรียวลิ้นสากเข้าไปในโพรงน้ำหวานที่ไหลล้นออกมา ดูดเม้มกลืนกินรสหวานชุ่มคอของเจ้าหล่อ
วันแต่งงานเป็นวันที่หนุ่มสาวใฝ่ฝัน แต่งานแต่งงานใหญ่โตที่ถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมหรูใจกลางเมืองกรุงในตอนนี้เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวไม่ได้มีความยินดีปรีดากับงานวิวาห์ครั้งนี้เลย ฝ่ายเจ้าบ่าวที่กำลังยืนรอรับแขกหน้างานระหว่างรอเจ้าสาวแต่งตัวเสร็จก็ได้แต่หน้าบึ้งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จนบรรดาเพื่อนเจ้าบ่าวต้องเดินม
ธนพลตื่นแต่เช้ามาดักรอลูกสาวคนดีของตน เมื่อคืนวานก็นั่งรอจนถึงเที่ยงคืน จะแต่งงานอีกวันสองวันอยู่แล้วตะปลิงลิงปลิงก็ยังออกไปเที่ยวเล่นแทบทุกวัน ไม่รู้ว่าลูกสาวของเขาคิดอะไรอยู่ตอนนี้ แต่ที่แน่ ๆ วันนี้ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง และตอนนี้เจ้าตัวก็เดินมาโน่นแล้ว“สวัสดีตอนเช้าค่ะพ่อพล” ตะลิงปลิงเดินเข้าม
เพื่อน ๆ ของเขากำลังสนุกกันอยู่ แต่มโนขับรถกลับบ้านด้วยสีหน้าเครียดขรึม พอมาถึงบ้านเขาก็รีบขึ้นไปบนห้องนอนทันที แต่ยังไม่ทันได้หย่อนก้นลงนั่งบนเตียงก็มีเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น และก็ไม่ต้องเดายากเมื่อตอนนี้คนที่เคาะประตูได้เปิดผลักเข้ามาก่อนที่เจ้าของห้องจะอนุญาตแล้ว“ไปไหนมาลูก จะแต่งงานอยู่แ
“เอ้า! ชนแก้วเว้ย!" หนึ่งกลุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกแก้วบรั่นดีตกหน้าขึ้นมารอให้เพื่อน ๆ ยกขึ้นมาชนกับแก้วของตน“ชนเหี้ยสิวะ! กูเครียดอยู่นะเว้ยไอ้ฝัน”น้ำเสียงเข้มเปล่งออกมา แสดงให้รู้ว่าเจ้าของน้ำเสียงนั้นกำลังอารมณ์ไม่ดี มือใหญ่ยกแก้วบรั่นดีเข้ม ๆ กระดกเข้าปากรวดเดียวหมดแก้ว โดยไม่สนใจจะชนแก้วกับเพื







