LOGINในห้องเล็กคับแคบมีหนูน้อยวัยประมาณห้าขวบเดินมาเกาะขอบเตียงผู้ป่วยของเขา พร้อมเขย
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่า งานเอกสารตรงหน้าก็เคลียร์เสร็จ เขายืนขึ้นยืดเส้นยืดสายก่อนจะโทร.ไปสั่งงานเลขาฯ หน้าห้องว่าวันนี้เขายกเลิกงานทั้งหมดในช่วงบ่าย แต่พอวางสายจากสมบุญ ประตูห้องทำงานก็เปิดออก“ไงไอ้ลวง” มโนเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับร้องทัก และตามหลังของมโนมีฝันดี เพ้อภพ และรักษ์ที่หน้าตาอมทุกข์ไม่สดใสเหมือนเพื่อน“ก็ดี แล้วพวกมึงมีอะไรเหรอถึงได้มาหากู”“ก็อยากมาดูคนกลัวเมีย ติดเมียไง ว่ามันหน้าตาเป็นยังไง” ฝันดีเป็นคนตอบพร้อมกับนั่งลงโซฟา“เอ้า! นึกว่าพวกมึงเห็นจนชินแล้วในกระจก” ลวงร้อยโต้สวนกลับ ก่อนจะมองไปยังรักษ์ที่นั่งหน้าตึงไม่ยิ้มไม่แย้มและดูเศร้ากว่าใคร “ไอ้รัก มึงยังไม่พ้นระยะตรอมใจอีกเหรอวะ แค่ผู้หญิงคนเดียวเองเว้ย!”“มึงก็พูดได้สิไอ้ลวง มึงได้น้องกู สมหวังกับน้องกูแล้วนี่”“ฮ่า ๆ ๆ”แล้วทั้งสี่คนก็หัวเราะประสานเสียงกัน แล้วพูดพร้อมกัน“สมน้ำหน้า!”“มึงเลวกับเขาเองไอ้รัก” เพ้อภพเอ่ยพร้อมตบไห
“อ่า!...พี่ลวง ฮันนี่ อ่ะ! อืม!” เธอครางกระเส่าเมื่อเอวสอบบิดควงไปมาจนทำให้เธอที่นั่งอยู่เหนือร่างบิดตัวเป็นเกลียวด้วยความทรมานจากแก่นกายร้อนที่สอดแทรกตรึงอยู่ในร่างของหล่อน“โอว์! ที่รักของพี่ ไม่ไหวแล้ว ขยับหน่อย ขย่มพี่ ขย่มเป็นจังหวะเหมือนที่พี่เคยทำกับเรา เร่งหน่อยทูนหัว อ่า! เสียวเหลือเกิน”“อะ! แบบนี้ไหมคะ” มือเล็กดันหน้าท้องของบุรุษ แล้วเริ่มขยับยกเอวขึ้นลงขย่มเป็นจังหวะหนักหน่วงและกดคลึงหมุนบิดไปมา ก่อนจะยกขึ้นกระแทกเป็นจังหวะช้าและเร็วสลับกันไปมา ยิ่งเห็นสีหน้าของคนตัวโตเธอก็ยิ่งชอบใจ ยิ่งเขาร้องครวญครางทรมานเสียวราวจะขาดใจ เธอก็ยิ่งสนุก“โอว์! ทูนหัวของพี่ช่างดีเหลือเกิน อ่า! ทรมานพี่อีก ซี้ดดด แบบนั้นที่รัก อ่า! แน่นเหลือเกิน ตอดรัดผัวแรง ๆ อ่า! โยว์!”เขาจับก้นเล็กช่วยเธอยกขย่มอีกแรง พร้อมกับแอ่นเด้งสะโพกสอบขึ้นรับจังหวะไร้เดียงสาของคนตัวเล็ก แต่ก็เร่าร้อนลึกซึ้งเหลือเกิน ร่างน้อยบิดโยกแรงสวาทพลิ้วไหวไปมาเหนือร่างใหญ่โต มือเล็กยันหน้าท้องบุรุษเพื่อดันตัวเองขึ้นลงขย่มเขา ปากน้อยครวญครางกับทุกแรงเ
“แล้วทำไมถึงทำแบบนั้นกับฮันนี่คะ แล้วทำไม”“พี่โกรธ และพี่กลัว กลัวว่าฮันนี่จะไม่รักพี่และจะไปเป็นของคนอื่น และมันก็จริง ฮันนี่แต่งงานกับไอ้หน้าอ่อนนั้น” เขาพูดพลางกัดกราม“หึงเหรอคะ ฮันนี่มีอะไรจะบอกค่ะ ฮันนี่กับพี่ลม เราแต่งงานกันก็จริง แต่เราอยู่กันแบบพี่น้อง เราไม่ได้มีอะไรกันแบบนั้น ฮันนี่มีกับพี่ลวงคนเดียว ยอมพี่ลวงคนเดียวค่ะ ตัวนี้ กายนี้ ตรงนี้เป็นของพี่คนเดียวเท่านั้นค่ะ” เธอพูดพร้อมกับชี้มาที่ปากนุ่มของตัวเอง แล้วเคลื่อนมายังเต้า และก็ก้มลงต่ำมองตรงความเป็นสตรีของตัวเองอย่างอาย ๆ ส่วนคนได้ฟังถึงกับหุบยิ้มไม่อยู่“มะ...หมายความว่าฮันนี่เป็นของพี่คนเดียวใช่ไหม โอว์! น่ารักเหลือเกินทูนหัวของพี่ลวง อ่า!” จูบหน้าผากมนแรง ๆ หลายครั้งติดต่อกัน“อ่า! พอก่อนค่ะอายคนอื่น เรากลับกันนะคะ ลุกไหวไหม” เธอถามคนตัวโต“ไหวครับ แค่นี้สบายมาก” แล้วเขาก็ลุกขึ้นประคองคนตัวเล็กลุกขึ้นตาม แม้จะรู้สึกปวดขาและชาเล็กน้อยแต่ก็ไม่เป็นอะไรมาก เขาอึด เขาทน ทนได้ทุกอย่างเพื่อลักษณากับลูก&nbs
นานสองชั่วโมงกว่ากับการเดินเที่ยวชมหอนาฬิกาบิ๊กเบนกับพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ แต่ทำไมการมาเที่ยวครั้งนี้ของเธอถึงดูไม่มีความสุขเอาเสียเลย เพราะใจกังวลกับเรื่องก่อนหน้านี้ และคิดถึงคนที่คุกเข่าขอตนเองแต่งงาน ไม่รู้ป่านนี้ลุกขึ้นและกลับไปหรือยัง“ไม่หรอก คนอย่างพี่ลวงไม่มีทางนั่งคุกเข่ารอเราแบบนี้หรอก คนแบบนั้นไม่มีทางจะทำแน่”บอกกับตัวเองแต่ก็อดคิดกังวลไม่ได้ จึงเดินไปดูสักหน่อยว่าเขายังอยู่ที่เดิมอยู่ไหม แล้วพอเดินไปก็เห็นคนตัวโตนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิม หล่อนเข่าแทบทรุด ไม่คิดว่าเขาจะทำถึงขนาดนี้ อากาศก็หนาว การนั่งคุกเข่ากับพื้นปูนแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องดี เท้าเล็กเดินก้าวเร็ว ๆ ไปหาคนตัวโต“ทำไมพี่ทำแบบนี้ ทำแบบนี้ทำไม พี่ไม่เคยทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ” เธอเดินคุกเข่าตรงหน้าแล้วทุบอกเขาทั้งน้ำตาตุบ! ตุบ! ตุบ!“อึก! คนโง่! คนโง่ ลุกขึ้นเลยนะ ฮือ ๆ ๆ”“ร้องไห้ทำไมครับ” จับมือเล็กที่ทุบตีหน้าอกของตัวเองให้หยุดแล้วอีกมือก็เชยคางมนขึ้นแล
“พี่ไม่รู้ว่าความโรแมนติกมันทำยังไง และต้องเป็นยังไง แต่พี่พูดจริงทุกอย่าง พี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีฮันนี่กับลูก พี่ต้องการเราทุก ๆ คืน พี่นอนไม่หลับ เพราะตรงนี้ของพี่มันเรียกหาแต่เธอ” เขาดึงมือน้อยมาทาบหน้าอกที่เต้นแรงผิดจังหวะ “เห็นไหม รู้สึกอะไรไหม รู้สึกบ้างไหมว่าพี่คิดยังไงกับเรา พี่ขาดเราไม่ได้ หัวใจพี่มันจะระเบิดอยู่แล้วทูนหัว แต่งงานกันนะ กลับไทยนะ อย่าทิ้งพี่ พี่ยอมทุกอย่าง ยอมกับฮันนี่คนเดียวเท่านั้น” แล้วเขาก็ทำสิ่งที่ไม่คาดคิดนั่งคุกเข่ากับพื้น แล้วล้วงหยิบแหวนที่เตรียมมาจากเมืองไทยออกมาเพื่อหมายจะสวมให้เธอเผียะ!“อย่ามาทำมาพูดตอนที่มันสายไปแล้วค่ะ” แล้วเธอก็สะบัดหน้าเดินจากไป ครั้งนี้เธอไม่มีน้ำตา มีแต่ความเด็ดเดี่ยว จริงอยู่เมื่อกี้เธอดีใจและตื่นเต้นกับสิ่งที่เขาพูด แต่เมื่อคิดถึงเรื่องร้าย ๆ เลว ๆ ที่คนตัวโตทำกับตัวเองแล้วหล่อนทำใจไม่ได้ หล่อนไม่พร้อมจะให้โอกาสผู้ชายคนนี้“ฮันนี่” ลวงร้อยร้องเรียกคนตัวเล็กที่เดินก้าวเร็ว ๆ ไม่รอตน เท้าใหญ่รีบก้าวตาม เพ
ณ ลอนดอนตลอดสองอาทิตย์ที่มาอยู่ลอนดอน เธอพยายามทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีความสุข ไม่ให้ผกาเป็นห่วง พยายามไปชอปปิง และเมื่อวานเพื่อนก็พาเธอไปฝากครรภ์มา ตอนนี้ลูกน้อยอายุครรภ์ได้สิบหกสัปดาห์แล้ว หล่อนนั่งเอนหลังกับโซฟาแล้วอ่านหนังสือที่ซื้อมาเมื่อวาน“วันนี้ไม่ออกไปไหนเหรอฮันนี่” ผกาเดินมาถามเพื่อน เมื่อเห็นว่าวันนี้เพื่อนเอาแต่นอนอ่านหนังสืออยู่โซฟา และกินขนมขบเคี้ยวเล่น“ไม่ละผกา เราเหนื่อย”“งั้นเราไปร้านอาหารนะ ถ้ามีอะไรโทร.เรียกเราเลยนะ หรือเบื่อก็ไปที่ร้านได้”หล่อนบอกเพื่อน เพราะร้านนั้นก็เป็นร้านของลักษณาเหมือนกัน พอมาถึง ลักษณาก็ไปดูร้านและขอร่วมหุ้นกับเธอด้วย เพื่อที่จะได้มีรายได้ไม่ต้องรบกวนครอบครัวระหว่างที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่“อื้อ! วันนี้เราขออยู่บ้านเนี่ยแหละ เดี๋ยวบ่าย ๆ จะออกไปเที่ยวที่หอนาฬิกาบิ๊กเบน กับพระราชวังเวสต์มินสเตอร์น่ะ จะไปเดินดูบรรยากาศและถ่ายรูปที่นั่น” ลักษณาบอกเพื่อนรัก เพราะตั้งแต่มายังไม่ได้เที่ยวไหนเลยนอกจากห้างสรรพสินค้าชอปปิงเสื้อผ้ากระเป๋าเพื่
“ฮึ! ตอนแรกก็คิดว่าจะอาบน้ำแล้วไปเอากับอีหนูข้างนอก แต่คิดไปคิดมาแล้วนอนเอาเมียที่ห้องดีกว่าว่าไหม เงินก็ไม่เสีย ถุงยางก็ไม่ต้องเปลือง” มือใหญ่ขยำเต้าอวบอวบกระชากบรากาวออก"ว้าย!" มือเล็กรีบยกขึ้นมาปกปิดหน้าอกหน้าใจของตนเองทันที “แกไอ้เลว!"“เลวก็แต่งมาเป็นผั
เมื่อไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของทั้งสองที่เดินจากไปแล้ว ตะลิงปลิงก็รีบลุกขึ้นกระโดดนอนบนเตียงทันที ความอึดอัดก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว ตอนนี้หล่อนเหนื่อยอยากนอนพักสักหน่อย“อ่า! เมื่อยชะมัดเลย” ตะลิงปลิงไม่สนใจเลยว่าเจ้าบ่าวป้ายแดงของตนจะมองตนยังไง เพราะยังไงอีกไม่นา
“เออ ๆ กูก็พูดไม่ดีจริง ๆ นั่นแหละ ขอโทษด้วยก็แล้วกัน ส่วนเรื่องลูก กูไม่มีทางมีกับยัยเด็กนั่นเด็ดขาด ถ้าจะเอากัน กูจะป้องกันไม่ก็ให้ยัยนั่นกินยาคุม แต่ก็ดีเหมือนกันถือว่ามีที่ปล่อยน้ำแบบไม่ต้องจ่ายเงิน”มโนกระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับสะบัดลวงร้อยให้ปล่อยตน ส่วนฝันดีก็เป็นอิสระแล้วเช่นกัน แต่ใบหน้าของฝ
“ยิ้มสิ ทุกคนรอเราอยู่นะ ถ่าย ๆ ไปเถอะ สร้างภาพน่ะเป็นไหม” มโนเอ่ย ก่อนจะหันไปยิ้มให้กล้อง และมันเป็นยิ้มที่เขายิ้มเต็มปาก เป็นยิ้มที่ไม่เสแสร้งและยิ้มของมโนก็ทำให้เพื่อนรักทั้งสี่ของเขาต้องหันมาสบตากันด้วยคำถาม“ดีมากจ้า...น่ารักมาก ๆ เลยลูก ๆ เพื่อนเจ้าบ่าวมาถ่ายกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวได้แล้วจ้ะ”เพ็ญ







