LOGINหลังจากทุกคนกลับไปหมดแล้ว พ่อกับแม่ของเขาก็กลับไปแล้วเช่นกัน เขาอยากให้ท่านทั้งส
“มันแพงและเยอะเกินไป ป๊อบว่าพี่รักไม่ต้องซื้อให้ป๊อบเยอะแบบนี้ก็ได้ค่ะ อีกอย่างป๊อบก็อยู่แต่ในห้องไม่ได้ไปไหน” เธอบอกอย่างอายๆ เมื่อเขาแสดงกับเธอเหมือนเป็นคนรักก็มิปาน ทั้งๆ ความจริงรู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองเป็นอะไร เป็นสัตว์เลี้ยงบนเตียง หรือจะเรียกว่าของเล่นบำเรอกามชั่วคราวก็ยังได้ “อยู่กับพี่พี่ก็อยากให้ดูดีไม่ว่าจะอยู่แต่ในห้องก็ตาม สัตว์เลี้ยงตัวน้อยๆ ของพี่อย่าคิดมากไปเลย เงินก็เงินของพี่ ไม่ใช่เงินที่เธอขโมยมาสักหน่อย”เขากัดฟันกระซิบให้ได้ยินสองคน แต่ใบหน้าของเขายังคงยิ้มแย้มทำให้คนที่เดินผ่านมาเห็นอิจฉาพวกเขาทั้งสอง ก็การแสดงออกของเขามันเป็นการแสดงออกของชายหนุ่มที่รักในแฟนเขาและมองแฟนเขาคนเดียว แล้วใครจะไม่อิจฉาป่านทอล่ะ โดยไม่รู้เลยว่าหญิงสาวที่ถูกโอบไหล่นั้นกล้ำกลืนฝืนทนแค่ไหนที่ต้องถูกย้ำสถานะทุกๆ วันแบบนี้ “ไปกันเถอะ” เขาโอบเอวเล็กเดินไปยังเคาน์เตอร์เพื่อจะได้ชำระค่าชุดทั้งหมดที่พนักงานเอามาตามคำสั่งของตน&n
“ปะ...ป๊อบไม่ไหวแล้วค่ะ” หล่อนบอกอายๆ เมื่อรู้ตัวแล้วพยายามไปก็ไม่ได้ผล เพราะเขากอดรัดเธอแน่นเหลือเกิน“ไม่ไหวก็อยู่นิ่งๆ พี่เป็นคนทำพี่ยังไม่เหนื่อยเลยนะ”เขาบอกเสียงทุ้มลึก ทำให้คนที่ได้ยินขนกายลุกซู่ซ่าอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ ใบหน้าสวยก็ขยันเขินและแดงเหลือเกิน ทำไมคำพูดของเขามันช่างมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของหล่อนแบบนี้ แล้วทำไมเขาต้องพูดราวกับว่ามีความรู้สึกดีๆ ให้เธอด้วยล่ะ ทำไม...ทำไมพูดให้หล่อนหวั่นไหวเผลอใจไปกับเขาแบบนี้ เธอไม่ต้องการอะไรแบบนี้ และไม่มีวันจะรักและอยู่กับเขาได้แน่นอน เงียบ! ป่านทอเงียบไม่โต้ตอบและหยุดดิ้นหนีจากอ้อมกอดของตน เขาก็เลยเอ่ยต่อออกมาอีก “นอนเถอะ เดี๋ยวจะพาไปข้างนอกวันนี้” เขาบอกคนในอ้อมกอดและระบายยิ้มมุมปากออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้อะไรทำให้เขาอยากพาป่านทอออกไปข้างนอก ทั้งๆ ที่หล่อนเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงของตัวเองเท่านั้น&nb
ในเช้าของวันต่อมารักษ์ตื่นเช้าเหมือนเดิมเมื่อได้ชาร์ตพลังร่างกายมาเต็มที่แล้วกับค่ำคืนที่ผ่านมา ส่วนป่านทอนั้นนอนหลับนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขาที่ตระกองกอดหล่อนไว้อย่างหวงแหน เขาพรมจูบดวงหน้าสวยที่ซุกอยู่กับอกของตน ยิ่งเธอยกมือข้างที่ไร้โซ่ปัดออกอย่างรำคาญ เขาก็ยิ่งอยากแกล้ง “บ้าน่า...คงไม่ใช่หรอก” เขาพึมพำกับตัวเอง เมื่อรับรู้ถึงการเต้นของหัวใจที่แปลกต่างไปจากทุกครั้ง มันเต้นแรงกว่าเดิม และหัวใจของเขาก็รู้สึกเย็นวูบไหวแปลกๆ “อย่าเผลอเชียวไอ้รัก” บอกตัวเองแต่การกระทำไม่ได้เป็นแบบนั้น เขากระชับรั้งร่างเล็กมากอดแนบแน่นกว่าเดิมราวกับกลัวว่าป่านทอจะหายไปจากตรงหน้า “อือ!” ป่านทอครางอย่างรำคาญแล้วตวัดแขนข้างที่มีโซ่อยู่ขึ้นโอบกอดร่างใหญ่แล้วรัดเข้ามาหาตัวเองและกอดแน่น ขยับซุกหน้าถูไถไปมาอย่างไม่รู้ตัว ปากน้อยแย้มยิ้มสุขออกมาราวกับว่ากำลังฝันดีก็มิปาน 
เมื่อดึงกางเกงขาสั้นและกางเกงชั้นในของป่านทอออกจากปลายเท้าเล็กเขาก็จูบไซ้ตั้งแต่ขาเรียวไซ้เลื้อยขึ้นไปยังโคนขาแล้วมาหยุดใบหน้าที่ตรงกลางหว่างขาน้อยเพื่อสัมผัสความเป็นสาวงามของคนตัวเล็ก มือใหญ่ผลักดันเรียวขาน้อยแยกกว้างไว้ แล้วใช้ลิ้นสากชำนาญของตัวเองตวัดระรัวถี่กับเม็ดเกสรของสาวเจ้า “อ่ะ! อื้อ!” ป่านทอครวญกัดริมฝีปากตัวเองแน่นแล้วก็แอ่นยกเอวเล็กบิดส่ายไปมากับแรงเสียดสีร้อนที่กำลังทแยงสอดเข้าออกในร่างคับแน่นของตัวเองอย่างจำยอม “โอว์! แน่นเหลือเกินป๊อบของพี่รัก อูว์! เป็นของพี่ ป๊อบเป็นของพี่คนเดียวจำไว้ อ่า! ชูว์!” นิ้วใหญ่สอดแทรกทแยงเข้าออกเป็นจังหวะในความคับแน่นของป่านทอ มือใหญ่อีกข้างก็รั้งเอวเล็กให้กระแทกเข้าหานิ้วของตัวเองเป็นจังหวะตอบรับกันหนักหน่วง “อือ...มะ...ไม่ไหวแล้วค่า...ป๊อบร้อนพี่รัก อ
“เรียกฉันพี่รัก...เรียกฉันแบบครั้งก่อนคนสวย อ่า! พี่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้เหมือนกันทำไมถึงต้องการป๊อบขนาดนี้ อืม! หอมเป็นบ้าเลย คิดถึง ชูว์!”เขาเอ่ยเสียงพร่ารัวเร็วกับใบหน้าสวยแล้วซุกไซ้จมูกโด่งไปกับซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นกายของป่านทอช่างหอมและแตกต่างจากทุกคน มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม ไม่ใช่กลิ่นแป้งเด็ก แต่มันเป็นกลิ่นตัวเฉพาะของหล่อน กลิ่นที่เขาได้สูดดมเข้าไปแล้วมีพลัง“อ่า! ฉันอยากรักเธอแรงๆ ป๊อบ พี่อยากรักเธอ อูว์!”รักษ์ไม่อาจควบคุมตัวเองได้ หล่อนไม่รู้หรอกว่าตลอดเวลาที่เธอป่วยเขาต้องอดทนแค่ไหน ไปเที่ยว ไปอ่างอบนวดเขาก็ไม่สามารถให้ผู้หญิงคนอื่นมานอนทาบทับหรือแตะต้องตัวเขาได้ เขารู้สึกมันไม่ใช่ ความต้องการของเขามันไม่ตื่นตัว แต่พอมาเจอหน้าของป่านทอมันกลับตรงกันข้าม ทุกอย่างมันร้อนแรงราวกับมีไฟฟ้าสถิตก็มิปานตอนนี้“อือ! ปะ...ป๊อบเจ็บข้อมือค่ะพี่รัก” หล่อนบอกเขาเสียงแผ่วพร้อมกับเบือนหน้าหนีเคราสากที่ถูไถข้างแก้มของตน“พี่ขอโทษป๊อบ แต่พี่ต้องการเธอมากจริงๆ อ่า!”เคลื่อนใบหน้าหล่อไปจูบข้อมือเล็กข้างที่มีผ้
“เหนื่อยเป็นบ้าเลยวันนี้ ได้แช่น้ำอุ่นๆ คงดี”เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วลุกขึ้นหยิบสูทที่ถอดพาดพนักเก้าอี้ทำงานขึ้นมาพาดไหล่ ถลกแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวของตนพับขึ้นมาถึงข้อศอก ก่อนจะหยิบกุญแจและโทรศัพท์แล้วปิดไฟในห้องทำงานของตนก่อนจะเดินออกไปรักษ์ใช้เวลาขับรถกลับคอนโดด้วยเวลาเพียงแค่ยี่สิบนาที โชคดีที่คอนโดอยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานเขาจึงมาถึงไว พอมาถึงกดรหัสห้องก็เปิดเข้าไปแล้วโยนเสื้อไว้กับโซฟารับแขกของตน ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนที่มีไฟสว่างจ้าอยู่ พอมาก็เห็นป่านทอกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่เตียง“กินข้าวกินยารึยัง” น้ำเสียงห้าวถามเมื่อเห็นเธอนั่งพิงหัวเตียงดูโทรทัศน์โดยไม่หันมาสนใจตนเงียบ!ความเงียบของป่านทอทำให้เขาหงุดหงิดจนต้องดึงรีโมทจากมือเล็กมาถือไว้“ฉันถามหูแตกรึไง!” เขาตะคอกถามเธอเสียงดัง“ได้ยินค่ะ สัตว์เลี้ยงอย่างป๊อบหากินเองไม่ได้หรอกค่ะ ต้องรอให้เจ้าของของมันหาข้าวหาน้ำมาป้อน เพราะมันเป็นแค่สัตว์เลี้ยง!” หล่อนตอบประชดอย่างน้อยใจ แล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง โดยไม่คิดจะสนใ
“ปล่อยฉันไปเถอะนะ อะ! อุ๊บ!" ปากหนาฉกลงมาอีกครั้งเมื่อเจ้าหล่อนร้องให้ตนปล่อย เรื่องอะไรจะปล่อย ชนิดาเป็นของเขาแล้วก็ต้องเป็น หากเขาไม่ปล่อยอย่าคิดมาขอร้องในสิ่งที่เขาให้ไม่ได้มือเล็กดุนดันคนฉวยโอกาสออกห่างแต่ก็พ่ายแพ้เมื่อมือท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดรวบรัดหล่อนไว้แน่น บังคับใบหน้าหล่อนให้แหงนเงยขึ้นรั
“โอว์! เสียวแรงเหลือเกินดา อูว์! มันมากที่รัก ผมเพิ่งเคยมีอะไรกับผู้หญิงพรหมจรรย์ครั้งแรก เพิ่งรู้ว่ามันวิเศษและตอดรัดเสียวแบบนี้นี่เอง อ่า! ผมชอบคุณเหลือเกินที่รัก ซี้ดด โอว์! เย้!"ยิ่งได้ฟังคำพูดน่ารังเกียจของชายหนุ่มหล่อนก็ยิ่งแค้น ตอนนี้น้ำตาของหล่อนแห้งเหือดไปเอง สองมือเล็กกำแน่นข้างลำตัวค่อย
“ต่ำ!" หล่อนต่อว่าคนตัวโตหยาบกระด้างด้วยความแค้นชัง แม้ว่าในใจลึก ๆ จะไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกมาก็ตามที“หึ ต่ำไม่ต่ำหนูแสบไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพี่ เพราะพี่รู้ตัวพี่ดีว่าตัวเองนั้นวิเศษแค่ไหน อย่าบังอาจใช้คำพูดต่ำทรามเหยียดหยามพี่แบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ”“อ๊ะ! เจ็บ
“ไม่ใช่ของพี่ ของหนูแสบเหรอ” มโนถามพลางสำรวจสายตามองหา แต่ก็ไม่เห็น จนเลื่อนต่ำมายังเอวเล็กถึงเห็นแสงไฟของเครื่องมือสื่อสารกระพริบ“อ่า! อยู่นี่เอง” มโนถือวิสาสะดึงเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงออกจากหัวกางเกงซับในมากดรับแทน พร้อมจะกรอกเสียงทุ้มไปตามสาย ทันทีที่นำมาแนบหู ป







