เข้าสู่ระบบลวงร้อยมองแหวนเพชรวงสวยที่ตอนนี้เพชรเม็ดโตในตัวแหวนหลุดและตัวเรือนขาดจากกัน เขายิ้มสะใจ แล้วหันไป
เมื่อได้พูดคำดูถูกแมวขโมยสาวแล้วเขาก็ลุกขึ้นจากเตียงนุ่มเดินมาหาคนสะอื้นไห้บนเก้าอี้แล้วนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะจับโซ่ที่รัดข้อมือเล็กของป่านทอมาเช็กดูว่าแน่นรึยัง พร้อมกระตุกเส้นสายโซ่ดูว่ามันยาวพอจะไปไหนมาไหนทำอะไรสะดวกสบายไหมเวลาที่เขาไม่อยู่“ถ้าเธอไปทำกับคนอื่น มันจะเป็นโชคดีของเธอ เขาอาจจะปล่อยไปก็ได้ทั้งๆ ที่มันผ่านมานานหลายเดือนแล้ว แต่มันไม่ใช่กับฉันจำไว้!”เพล้ง!เสียงโซ่ตกกระทบพื้นห้องเสียงดัง พร้อมกับชายหนุ่มเดินผ่านหญิงสาวออกไปจากห้องนอนอึก! ฮือๆๆป่านทอไม่รู้จะพูดคำไหน หล่อนผิดมากเหรอที่เลือกเกิดไม่ได้ ผิดเหรอที่เกิดมาจนและกำพร้า และตอนนั้นมันคือทางเดียวที่จะหาเงินได้เยอะๆ มายื้อชีวิตของน้องสาวเธอได้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ดี หล่อนก้มมองดูสายโซ่ที่ยาวรัดกับหัวเตียงยิ่งตระหนักใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือเวรกรรมของหล่อนที่ได้สร้างและกระทำขึ้นเองรักษ์เดินออกมาจากห้องนอนแล้วเดินตรงไปยังตู้เย็นเพื่อหยิบขวดน้ำเปล่าออกมาดื่ม เขารู้สึกกระหายและคอ
“ตื่นแล้วเหรอแมวขโมย” รักษ์ผละหน้าออกห่างจากกลางหว่างอก แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยกเท้าทั้งสองยันเก้าอี้ที่ป่านทอนั่งโดยแทรกเท้าใหญ่ของตัวเองกลางหว่างขาเล็กที่แยกออกจากกัน ก่อนจะโน้มลงมาบีบคางเล็กสวยของเธอให้แหงนเงยขึ้นสบจ้องดวงตาดุร้ายของตัวเอง ส่วนดวงตาของสาวเจ้าก็จ้องกลับเขาอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน ปากน้อยเม้มแน่นหึ! “น่าสมเพช! คงคิดไม่ถึงน่ะสิว่าจะเจอฉันอีก จำฉันได้ไหม คนที่เธอลอกคราบเมื่อหลายเดือนก่อน” เขาเพิ่มแรงบีบคางเล็กหนักกว่าเดิมจนใบหน้าเล็กเหยเกด้วยความเจ็บ“อ่ะ!” มีเพียงเสียงครางเจ็บออกมาจากริมฝีปากน้อยของป่านทอเท่านั้นมือใหญ่สะบัดออกจากคางเล็กอย่างรังเกียจ ก่อนจะเอ่ยต่ออีกครั้งเมื่อเห็นดวงหน้าสวยอาบคลอด้วยน้ำตา ให้ตายสิวะ! เขาเกลียดน้ำตาผู้หญิง ทำไมต้องร้องไห้ เจ็บนิดเจ็บหน่อยเอาน้ำตามาอ้าง ไร้สาระสิ้นดี...หึ!“คิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอยัยแมวขโมย คิดมากระตุกหนวดจอมมารร้ายอย่างฉันแล้วคิดว่าจะรอดไปใช้ชีวิตดีๆ อยู่สุขสบายเหรอ ฝันไปรึเปล่ายัยแมวขโมย”เขายิ้มเย้ยอย่างสมเ
หลังจากได้โซ่เส้นยาวมาจากเหนือน่าน เขาก็มายังคอนโดส่วนตัวทันที พอมาถึงก็เห็นลูกน้องและแมวขโมยสาวที่ถูกมัดตรึงอยู่กับเก้าอี้กลางห้องโถงก็ยิ้มพึงพอใจกับผลงานของบอดี้การ์ดคู่แฝดของตน ก่อนจะโบกปัดไล่ทั้งสองให้ออกไปให้พ้นหูพ้นตา ทางนี้เขาจัดการเอง แต่ก่อนจะออกไปเขาก็สั่งให้ทั้งสองยกเก้าอี้ที่ป่านทอถูกมัดตรึงไว้เข้าไปในห้องนอน เมื่อทั้งสองจัดการตามคำสั่งเรียบร้อยก็สั่งให้ออกไป“พวกนายไปพักได้ ทางนี้ฉันจัดการเอง”“ครับคุณรัก”“อือ! ไปเถอะ ทำงานหนักมามากพอแล้ว”“ขอบคุณครับ” สองหนุ่มโค้งคำนับนายหนุ่มก่อนจะเดินจากไปเมื่อเหลือตัวเองกับแมวขโมยสาวหน้าหวานในห้องเพียงลำพัง เขาก็เดินไปเชยคางมนให้ใบหน้าสวยแหงนเงยขึ้นเพื่อจะได้มองหน้าสวยชัดๆ“แม่เจ้า! ขนาดหลับยังสวยขนาดนี้ ไม่แปลกที่กูจะโดนลอกคราบในวันนั้น อืม! แต่เสียดายที่เลือกเดินทางผิด”เขาส่ายหน้าไปมาอย่างสมเพชคนหมดสติ แล้วก็เอาถุงโซ่ที่ถือติดมาด้วยและแม่กุญแจออกมา จัดการล็อกอีกข้างกับข้อมือเล็ก โดยแกะเชือกที่มัดร่างน้อย
จากเหตุการณ์ในวันนั้นทำให้ป่านทอ สิงห์หราช หรือป๊อบ วัย 23 ปี หญิงสาวผู้อาภัพพ่อแม่ พ่อกับแม่ทิ้งหายตายจากทิ้งไว้แต่ตัวเธอกับน้องสาวให้ดูแลกันสองคนตามลำพัง ทำงานหาเช้ากินค่ำ เรียนจบแค่ ม.6 เพราะต้นทุนชีวิตน้อย ซ้ำร้ายน้องสาวคนเดียวของเธอก็มาป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้าย จำเป็นต้องใช้ค่ารักษาพยาบาลเยอะ จนปัญญาไม่มีงานไหนหาเงินได้ง่ายและได้เยอะๆ แถมเรียนมาน้อย จึงทำให้ตัดสินใจผิดทำเรื่องไม่คาดคิดจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนเหมือนตอนนี้ ส่วนน้องสาวของเธอก็ทนต่อโรคร้ายไม่ไหวได้ลาจากโลกนี้ไปอยู่กับพ่อและแม่ที่จากไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน เหลือแต่ตัวของหล่อนเองที่อยู่ตัวคนเดียวเพียงลำพังบนโลกใบใหญ่ และกำลังรอเจ้ากรรมนายเวรตามล่าตัวไปรับโทษทัณฑ์ กรี๊ดดด...อะ! อื้อ! สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเมื่อถูกมือใหญ่ของชายชุดดำปิดปาก หล่อนร้องกรี๊ดดิ้นรนขัดขืนหาทางเอาตัวรอด แต่ก็ไม่สามารถต้านทานแรงของชายร่างยักษ์ทั้งสองได้ แล้วก็มีผ้าผืนเล็กๆ มาปิดจมูกพร้อมกับสติของหล่อนดับวูบไปก
“อุแว้! อุแว้! อุแว้!”เสียงเด็กร้องไห้พร้อมกับหมอบอกว่าลูกของเขาเป็นผู้ชาย ลวงร้อยกอดหอมหน้าผากมนของคนตัวเล็กที่เพิ่งคลอดลูกชายให้เขาแรง ๆ น้ำหนักตัวของลูกสามพันห้าร้อยกรัม“ขอบคุณมากทูนหัว ขอบคุณที่คลอดลูกชายของเราออกมาให้พี่ พี่รักฮันนี่นะ”ลักษณามองสามียิ้ม ๆ เธอเองก็ดีใจที่วันนี้มาถึง วันที่มีเขายืนข้าง ๆ ในวันที่เธอเบ่งท้องคลอดลูกของเขากับเธอ“อุแว้! อุแว้! อุแว้! ”หนูน้อยยังคงร้องเสียงดัง“ลองอุ้มลูกดูก่อนไหมคะ” พยาบาลอุ้มลูกชายของเขาที่ห่อผ้าจะนำไปล้างตัวมาให้เขาอุ้มดูก่อน“ครับ ผมอยากอุ้มเขา น้องลอนดอนของพ่อลวง” รับลูกชายตัวเล็กมาอุ้มแนบอกแล้วเอียงให้ภรรยาดูหน้า “ดูสิฮันนี่ ดูลอนดอนสิน่ารักมาก ๆ หน้าเขาเหมือนพี่มาก ๆ เลยนะ” เขาให้ลักษณาดูหน้าของลูกชายชัด ๆ หล่อนยิ้มเอ็นดูลูกแล้วมองหน้าสามีก่อนจะถาม“น้องลอนดอน พี่ลวงจะไม่ถามฮันนี่เหรอคะทำไมตั้งชื่อเล่นแบบนี้” เธอถามสามีเสียงเหนื่อย ๆ“ไม่ล
ด้านกลุ่มของลวงร้อยกับเพื่อน ๆ ทั้งสามคน รักษ์ไม่ได้มาด้วย เพราะรักษ์ต้องไปตามง้อตามหัวใจตัวเองที่ลำปาง งานในครั้งนี้ขาดไปหนึ่ง แต่รายนั้นก็วีดีโอคอลมาหาเพื่อไม่ให้เพื่อนเหงา“อย่าดื่มมากนะพวกมึง” รักษ์บอกผ่านกล้อง“มึงก็สู้ ๆ นะไอ้รัก” ลวงร้อยบอก“ใช่ มึงต้องไม่ยอมแพ้ มึงเก่ง มึงฉลาด มึงหล่อ มึงรวย และที่สำคัญ มึงมีหัวใจที่รักจริง” เพ้อภพบอกเพื่อน“อือ! แค่นี้นะเว้ย! น้องป๊อบออกจากบ้านแล้ว” ว่าแล้วก็กดตัดสายทิ้งทันที“เอ้า พวกเราดื่มกันเถอะ ดื่มเพื่อเป็นกำลังใจให้ไอ้รักมันง้อเมียสำเร็จ” มโนยกแก้วบรั่นดีของตนเองขึ้นเพื่อจะดื่ม และทุกคนก็ยกขึ้นมาชนแก้วกับแก้วของมโนก่อนจะดื่ม แต่ลวงร้อยยังไม่ทันดื่ม ภรรยาของเขาที่เพิ่งเดินเอากับแกล้มมาให้ร้องห้ามไว้เสียก่อน“พี่ลวงคะ หลายแก้วแล้ว พอแล้วค่ะ”ลวงร้อยวางแก้วบรั่นดีลงอย่างแสนเสียดาย แล้วหันไปส่งสายตาอ้อนยอดทูนหัวเพื่อขอดื่ม แต่เธอส่ายหน้าปฏิเสธ เป็นเหตุให้เพื่อน ๆ ร้องแซวดัง q“ไอ้ลวงกลัวเม
“ปล่อยฉันไปเถอะนะ อะ! อุ๊บ!" ปากหนาฉกลงมาอีกครั้งเมื่อเจ้าหล่อนร้องให้ตนปล่อย เรื่องอะไรจะปล่อย ชนิดาเป็นของเขาแล้วก็ต้องเป็น หากเขาไม่ปล่อยอย่าคิดมาขอร้องในสิ่งที่เขาให้ไม่ได้มือเล็กดุนดันคนฉวยโอกาสออกห่างแต่ก็พ่ายแพ้เมื่อมือท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดรวบรัดหล่อนไว้แน่น บังคับใบหน้าหล่อนให้แหงนเงยขึ้นรั
“โอว์! เสียวแรงเหลือเกินดา อูว์! มันมากที่รัก ผมเพิ่งเคยมีอะไรกับผู้หญิงพรหมจรรย์ครั้งแรก เพิ่งรู้ว่ามันวิเศษและตอดรัดเสียวแบบนี้นี่เอง อ่า! ผมชอบคุณเหลือเกินที่รัก ซี้ดด โอว์! เย้!"ยิ่งได้ฟังคำพูดน่ารังเกียจของชายหนุ่มหล่อนก็ยิ่งแค้น ตอนนี้น้ำตาของหล่อนแห้งเหือดไปเอง สองมือเล็กกำแน่นข้างลำตัวค่อย
“ต่ำ!" หล่อนต่อว่าคนตัวโตหยาบกระด้างด้วยความแค้นชัง แม้ว่าในใจลึก ๆ จะไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกมาก็ตามที“หึ ต่ำไม่ต่ำหนูแสบไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพี่ เพราะพี่รู้ตัวพี่ดีว่าตัวเองนั้นวิเศษแค่ไหน อย่าบังอาจใช้คำพูดต่ำทรามเหยียดหยามพี่แบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ”“อ๊ะ! เจ็บ
“ไม่ใช่ของพี่ ของหนูแสบเหรอ” มโนถามพลางสำรวจสายตามองหา แต่ก็ไม่เห็น จนเลื่อนต่ำมายังเอวเล็กถึงเห็นแสงไฟของเครื่องมือสื่อสารกระพริบ“อ่า! อยู่นี่เอง” มโนถือวิสาสะดึงเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงออกจากหัวกางเกงซับในมากดรับแทน พร้อมจะกรอกเสียงทุ้มไปตามสาย ทันทีที่นำมาแนบหู ป

![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





